ఒక మంచి పుస్తకం

ఆ మధ్య నేను ఒక అద్భుతమైన పుస్తకం చదివాను. అది ఒక రష్యన్ పుస్తకానికి అనువాదం. కొన్ని పుస్తకాలను నేను ఒరిజినల్ కంటే అనువాదాలు చదవడమే ఇష్టపడతాను. ఉదాహరణకి మార్క్ ట్వైన్ టాం సాయర్ ఒరిజినల్స్ అన్నీ (సాక్షాత్తూ సెంట్ లూయిస్ లో, మిస్సిసిప్పి నది ఒడ్డున కొన్నాను)ఉన్నాయి. చదివాను. కానీ, వాటికంటే, నండూరి రామ్మోహన రావు గారి అనువాదాలు చదివినపుడు మాత్రమే నేను కూడా, టాంతోనూ, హక్ ఫిన్ తోనూ ప్రయాణించగలుగుతాను. అది అనువాదకుడి హస్త లాఘవం.
ఆయన తర్వాత అని చెప్పలేను గానీ, ఆయన వంటి మరో ప్రతిభాశాలి, మనల్ని పుస్తకంతో పాటు లాక్కెళ్ళిపోయే మరో అనువాదకులు స్వర్గీయ శ్రీ సహవాసి (సి.ఉమా మహేశ్వర రావు)గారు.
ఇకపోతే, నేను చదివిన పుస్తకం పేరు..'అల్లరి పిల్లలలో అద్భుత మార్పులు". రచయిత రష్యన్ విద్యా వేత్త ఏ.ఎస్.మకరెంకో. హైదరాబాద్ బుక్ ట్రస్ట్ వాళ్ళు వేసారు. అనువదించింది టి.ఎన్.వి. రమణ మూర్తి. పుస్తకం చదివి ఏడాది దాటినా, నా బ్లాగ్ మొదలెట్టింది ఈ మధ్యనే కావడం వల్ల, ఈ పుస్తకాన్ని మీతో పంచుకోవాలనుకుంటున్నా!
ఈ పుస్తకం చూడగానే, పిల్లల్ని పెంచడంలో ఉపయోగపడే చైల్డ్ సైకాలజీ పుస్తకంగా భావించి నాకు , మా అయిదేళ్ళ పాపకు ఉపయోగంగా ఉంటుందని తీసుకున్నాను. కానీ మొదలు పెట్టాక, ఎంత అద్భుత వేగంతో నన్ను లాక్కు పోయిందంటే, పూర్తయ్యక గానీ, లేవలేకపోయాను. ఇది ఒక యదార్థ గాధ. రష్యాలో, 1920-30 మధ్య బాల నేరస్తుల పునరావాస కేంద్రంలో అనేకమంది పెంకె పిల్లలు, నేర స్వభావం కలిగిన పిల్లలు మకరెంకో శిక్షణ కింద మెరికల్లా ఎలా మారిందీ, ఇంజనీర్లుగా, డాక్టర్లుగా ఎలా నిలదొక్కుకున్నారన్నదీ ఈ పుస్తకం ఇతి వ్రుత్తం.
కధ విషయానికొస్తే, ఎటువంటి సదుపాయలుగానీ, తగినన్ని ఆర్థిక వనరులు గానీ లేని ఒక పిల్లల కాలనీలోకి మకరెంకో కొంతమంది వీధి బాలలతో, బాల నేరస్తులతో ప్రవేశిస్తారు. ఆ పిల్లలు కరడు గట్టిన మొండివాళ్ళు. దొంగతనాలకు అలవాటు పడ్డవాళ్ళు. మకరెంకోతో పాటు ఉన్నదల్లా, ఒక ముసలి అసిస్టెంటూ, మరో లేడీ టీచరూ! పిల్లలు కాలనీలోకి వస్తూనే, వీళ్ళ వస్తువులు దొంగిలిస్తారు. చుట్టుపక్కల గ్రామస్తుల వస్తువులు దొంగిలిస్తారు. వీళ్లను దారిలో పెట్టడం ఒక సమస్య కాగా, తగినంత రేషన్ కూడా ప్రభుత్వం సరఫరా చేయలేక పోవడం మరో సమస్యగా మారుతుంది.
దానితో వాళ్ళు కాలనీకి గల ఎకరాల కొద్దీ నేలలో వ్యవసాయం చేయాలని నిశ్చయించుకుంటారు. కానీ పనిముట్లు ఉండవు, గుర్రాలు ఉండవు. దగ్గరలోని గ్రామం నుండి ఒక కమ్మరిని పిలిచి పనిముట్ల తయారీలో శిక్షణ తీసుకుని, తామే ఒక కార్ఖానా ప్రారంభిస్తారు. కొండకి అవతల పక్క ఉన్న పాడుపడ్డ ఎస్టేట్ ను ప్రభుత్వ అనుమతితో తీసుకుని, కొత్త భవనాలను, ఇతరాలను వాళ్ళే సమకూర్చుకుంటారు. వ్యవసాయంలో వారిని ముందుకు నడిపించడానికి, షెర్రీ అనే నిపుణుడు వస్తాడు.
పిల్లల్లో 'మన ' అనే భావన కలిగాక, కాలనీ అభివ్రుద్ధిని ఎవరూ ఆపలేకపోతారు. రకరకాల పంటలు పండిస్తారు, పెద్ద పెద్ద కార్ఖానాలు నిర్మిస్తారు, గుర్రాలు కొనడమే కాక, గుర్రాల శాలను నిర్వహిస్తారు. పందుల పెంపకం చేపట్టి, ఒక పందుల నర్సరీని ఏర్పరుస్తారు. చుట్టు పక్క గ్రామాల్లోని సారా బట్టీలని మూయిస్తారు. నాటకాలు వేయడం ప్రాక్టీస్ చేస్తారు. చుట్టు పక్క గ్రామాల వాళ్ళు ప్రతి వారాంతం, వీళ్ళు ప్రదర్శించే నాటకాలు చూడనిదే ఉండలేని పరిస్తితికి వస్తారు. ఇవన్నీ చేస్తూ, ఉన్నత సాంకేతిక పరీక్షలో ఉత్తెర్ణులవుతారు. మధ్య మధ్యలో బయటినుంచి వచ్చే కొత్త పిల్లలను, వారిలోని నేర స్వభావాలను సంస్కారించే బాధ్యతను 'కమాండర్ 'లు గా పిలవబడే సీనియర్లు భుజాల మీద వేసుకుంటారు. రచయిత మక్సీం గోర్కీ మీద అభిమానంతో వాళ్ళ కాలనీకి 'గోర్కీ కాలనీ ' అని పేరు పెట్టుకుంటారు. ఈ కాలనీ ని గోర్కీ ఒకసారి సందర్శిస్తారు కూడా.
అంతే కాక, ఎక్కడో, వందల మైళ్ళ దూరాన అధ్వాన్న పరిస్థితిలో ఉన్న మరో కాలనీని సంస్కరిస్తారు కూడా. కానీ, ఇదంతా ఇక్కడ చెప్పినంత తేలికగా జరగదు. పిల్లలు వద్దన్న తప్పునే మళ్ళీ మళ్ళీ చేస్తుంటే, మకరెంకో సహనంతో వాళ్ళని దారిలో పెట్టిన విధానం చూస్తుంటే, ఆశ్చర్యంతో మతిపోతుంది.
ఈ పుస్తకం కేవలం చదవడమే కాదు. దాచుకోవలసిన పుస్తకం కూడా. ఎంత వుల్లాసంగా సాగుతుందంటే, ఆ కాలనీలో ఒక సభ్యుడిగా మనమూ ఉండి పరిశీలిస్తున్న అనుభూతి కలిగిస్తుంది ఈ పుస్తకం. అనువాదకుడికి సార్థకత అంతకంటే ఏముంది?
This is book is available in all Visaalaandhra stores, Navodaya kachiguda too! price:Rs.60/-

నేను-నా పుస్తకాలూ!

మంచి పుస్తకం మంచి స్నేహితుడు/రాలు వంటిది అవునో కాదో కానీ, నాకు మాత్రం ఆకలి తీర్చే రుచికరమైన భోజనం లాగానో, దాహం తీర్చే మంచి నీళ్లలాగానో కనపడుతుంది.కాకపోతే, ఎవరికైనా భోజనం చేయగానే, ఆకలి, నీళ్ళు తాగగానే దాహం తీరతాయి. నాకలా కాదు! ఒక పుస్తకం చదవగానే, ఇంకో పుస్తకం వెంటనే కావాలి! బహుశా ఈ అలవాటు అమ్మ నుంచి వచ్చి ఉండాలి. నా చిన్నప్పుడు, కిరాణా కొట్టు వాడు సరుకులు పంపగానే, మా అమ్మ మహోత్సాహాంతో పొంగిపోతూ వాటిని డబ్బాల్లో సర్దే పని పెట్టుకునేది. ఆ సర్దడం గట్టిగా అయితే, అరగంటలో పూర్తయిపోవాలి. కానీ, ఆవిడకి రెండు గంటలకు పైనే పట్టేది. ప్రతి పొట్లాని విప్పి అందులోని పంచదారనో, ఉప్మా రవ్వనో డబ్బాలో పోశాక, ఆ పొట్లం తాలూకు పేపర్ మొత్తం చదవాలి. పది నిమిషాలు! మళ్ళీ ఇంకో పొట్లం విప్పడం! పుస్తకాలు వదలకుండా చదివే వ్యాపకం (నా విషయంలో అది వ్యసనమే అనిపిస్తుంది) అలా పట్టుకుంది. సెలవుల్లో, మా మామయ్య వాళ్ళింటి నుంచి, తాతయ్య వాళ్ళింటినుంచి 1970, 71 నాటి చందమామలు పదేసి, పదిహేనేసి ఒక్కో వాల్యూంగా కుట్టిన బైండింగ్స్ తెచ్చుకుని, అన్నం కూడా మానేసి చదివేయ్యడం! "అన్నం" అని ఇంట్లోంచి కేకలు వినపడితే, "కలిపివ్వు" అని అదే లెవెల్లో ఇంకో కేక పెట్టేసి, మళ్ళీ 'మాయా సరోవరం'లో జయశీలుడి మీద పడిపోవడం!
హైస్కూలుకి వచ్చాక, మా నరసరావు పేట గర్ల్స్ హై స్కూల్లో, ప్రతి పోటీలోనూ, బహుమతులుగా పుస్తకాలు ఇచ్చేవారు. మా తెలుగు టీచర్ మావుళ్ళమ్మ గారు (పుస్తకాలు కొనడానికి ఆవిడే వెళ్ళే వారు) ముందుగానే, 'ఈ సారి వ్యాస రచన పోటీలో ఫస్ట్ ప్రైజ్ 'రామాయణ విష వ్రుక్షం'. అని ముందుగానే వూరించేవారు. దాంతో, టాపిక్ ఎంత 'ఠఫ్' గా ఉన్నా, పుస్తకం సంపాదించాలని కష్టపడి విషయ సేకరణ చేసేవాళ్ళం. ఇప్పుడు టీచర్లకు, పిల్లకు లేని బంధమేదో అప్పుడు ఉన్నదని నాకు అనిపిస్తుంది. అదేమిటో నేను వివరించలేను. కానీ మనసుకి తెలుస్తుంది.(ఇదేదో తమిళ డబ్బింగ్ డైలాగ్ లా లేదూ!)
స్కూల్లోనూ, కాలేజీలోనూ కాక, బయట కూడా,ప్రతి సాంస్క్రుతిక సంఘం నిర్వహించే పోటీలకూ నేనూ, నా స్నేహితురాలు నగరాజ కుమారి కట్ట కట్టుకుని వెళ్ళి పోయే వాళ్ళం.
కాలేజిలో ఇంగ్లీష్ లెక్చరర్ మురళీధర శర్మ గారు కేవలం పాఠాలే కాక, 'ప్రపంచ సాహిత్యమంతా ఇంగ్లీష్లోనే ఉంది చాలా వరకు. అవి కూడా చదవాలీఅని లైబ్రరీలో ఉండే ముసలి క్లర్క్ మమ్మల్ని విసుక్కోకుండా పుస్తకాలు ఇచ్చే ఏర్పాటు చేసారు. దాంతో ఇహ చూస్కోండి..రెచ్చిపోయామనుకోండి.
ఇరవయ్యేళ్ళనాడు, ఏడో తరగతిలో డిబేట్లో బహుమతిగా సంపాదించిన పుస్తకం చూసుకుంటుంటే కలిగే మానసికానందం, కోటి రూపాయలు ముందుంచినా కలగదు. ఈరోజుకీ, ప్రతినెలా పుస్తకాలు కొనకపోతే ఏమీ తోచదు.ఎక్కడికెళ్ళీనా నా షాపింగ్ అదే! షాపుల్లోనే కాదు,ఫుట్ పాత్ మీద కూడా! ఫుట్ పాత్ మీద దొరికే పాత తెలుగు పుస్తకాలు అరుదైనవి. ఇంగ్లీష్ పుస్తకాలు మళ్ళీ మళ్ళీ దొరుకుతాయి. కానీ, తెలుగువి అలా కాదు.
ఫ్లాట్ కొన్నప్పుడు నేను చేయించుకున్న బుక్ షెల్ఫ్ సరిపోక, ఇంకోటి కొనాల్సి వచ్చింది.
పుస్తకాల షెల్ఫ్ లేని ఇల్లు నాకు ఇల్లులాగానే కనపడదు. షెల్ఫ్ కాకపోతే, కట్టలు కట్ట్లుగా పేర్చినవైనా సరే, పుస్తకాలు లేని ఇల్లు ఇల్లే కాదు.
ఏమంటారు?