మనసులో మాట

యమహా నగరి కలకత్తా పురి..!

2012-01-29T13:30:00.009+05:30

ఇవాళ వేటూరి పుట్టినరోజు ట

వేటూరి సినీ సాహిత్యంలో ఒక లక్షణం ఉంటుంది.(అనిపిస్తుంది నా వరకూ)! మొదటి సారి విన్నపుడు "బాగుంది"
అనిపించి, ఆ తర్వాత అదొక వ్యామోహం లాగా పట్టుకుని వదలదు. తరచి చూసే కొద్దీ అద్భుత సౌందర్యాలు రత్న మాణిక్యాల్లా దొరుకుతూనే ఉంటాయి.

అలాటి పాటల్లో ఈ మధ్య వచ్చిన వాటిలో ఒకటి యమహా నగరి అయితే మరోటి అర్జున్ సినిమాలో "మధుర మధుర తర మీనాక్షీ "కంచి పట్టు" న కామాక్షి!

వింటున్న కొద్దీ మరిన్ని సౌందర్యాలు తోచి,శోభిల్లే పాటలు ఇవి.

యమహా నగరి కలకత్తా పురి___________కలకత్తా నగరాన్ని ఏ బెంగాలీ కవి అయినా కూడా ఇంత అందంగా, అలతి పదాలతో సమ్మోహనగా వర్ణించలేడని బల్ల గుద్ది, వీలైతే విరక్కొట్టి మరీ చెప్పేస్తా నేను. :-)

యమనా నగరి కలకత్తా పురి
నమహో హుగిలీ హౌరా వారధి
చిరు త్యాగరాజు నీ కృతినె పలికెను మది

నేతాజీ పుట్టిన చోట గీతాంజలి పూసిన చోట
పాడనా తెలుగులో

ఆ హంస పాడిన పాటే ఆనందుడు చూపిన బాటే సాగనా
పరుగులో పరుగు తీసింది పట్నం
బ్రతుకు తో వెయ్యి పందెం కడకు చేరాలి గమ్యం
కదలి పోరా
ఒకరితో ఒకరికి ముఖ పరిచయములు
దొరకని క్షణముల బిజి బిజి బ్రతుకుల
గజిబిజి ఉరుకుల పరుకులలో

బెంగాలీ కోకిల బాల
తెలుగింటి కోడలు పిల్ల
మానినీ సరోజినీ
రోజంతా సూర్యుడి కింద రాంత్రంతా రజనీ గంథ సాగనీ
పదుగురూ ప్రేమలే లేని లోకం దేవదా మార్కు మైకం
శరన్నవలాభిషేకం తెలుసుకోరా
కథలకు నెలవట కళలకు కొలువట
తిథులకు సెలవట అతిథుల గొడవట
కలకట నగరపు కిట కిటలో

వందే మాతరమే అన్న వంగ భూతలమే మిన్న
జాతికే గీతిరా
మాతంగి కాళీ నిలయా చౌరంఘీ రంగుల దునియా నీదిరా
విను గురూ, సత్య జిత్ రే సితారా, ఎస్ డి బర్మన్ కి థారా
థెరిసా కీ కుమారా కదలి రారా
జనగణమనముల స్వర పద రవముల హృదయపు లయలను
శృతిపరచిన ప్రియ శుక పిక ముఖ శుక రవళులలో

ఎంత గొప్పసాహిత్యం!!

బెంగాల్ తో ప్రతి భారతీయుడికి ఉండే అనుబంధమంతా ఈ పాటలో ప్రతిఫలిస్తుంది. ఆ వాతావరణమంతా కళ్ళ ముందు కదలాడుతుంది ఈ పాట వింటున్నపుడు

బెంగాలీ కోకిల తెలుగింటి కోడలని గుర్తు చేయడం,వందేమాతరం అక్కడ పుట్టింది కాబట్టి వంగ దేశం జాతికే గీతి అనడం, "జనగణమన" ముల అనడం జనగణమన కూడా అక్కడే పుట్టిందని తల్చుకోడం..

ఎంత సౌందర్య భరితం!!

శరన్నవలాభిషేకం__________అనే మాట ఎక్కడైనా విన్నామా అసలు ఇంతకు ముందు? గుండె ఝల్లుమనే ప్రయోగం కదా!
దేవదా మార్కు మైకం, చౌరంగీ రంగుల దునియా, ఎస్.డి బర్మన్ కి ధారా...థెరిసా కీ కుమారా...!

ఈ పాట ఇంకెవరూ రాయలేరు! అంతే ! ఇది శిలా శాసనం!

చిరంజీవి కూడా ఈ పాటలో ఎంత హాండ్సమ్ గా ఉంటాడో చూడండి(పాట తాలూకు మైకంలో మనకలా కనిపిస్తాడా?)

హరి హరన్ పాటలో(అది రాక్ అయినా,సినిమా పాట అయినా , ఘజల్ అయినా) "సోల్" ఉంటుంది. అది మనకు వినిపిస్తుంది.ఈ పాటకు హరి హరన్ ని ఎంచుకోవడం గొప్ప ఎన్నిక!

ఈ పాటలో తళుక్కున మెరిసే గిటార్,సాక్సో ఫోన్, వయొలిన్ లో ఎంత అందమో!

తబలాతో కల్సి ఆడుకునే Rythm pads లో ఎంత మాధుర్యమో

రఘు వంశ సుధాంబుధి కీర్తనలో స్వారాలు పడాల్సిన చోట్లో రాసిన పదాలో...!

"చిరు" త్యాగరాజు నీ కృతినె పలికెను మది...!

వేటురి పాటల్లో అసంఖ్యాకమైన పాటలు ఇష్టమైనవే అయినా ఈ పాట సాహిత్యం మాత్రం అనితర సాధ్యం,అద్భుత సౌందర్యం,అనన్య సామాన్యం!

ఎన్ని సార్లు విన్నా, అప్పుడే మొదటి సారి వింటున్నంత సంతోషం, సంభ్రమం ఈ పాటలో నాకు!

మీకో?

హైద్రాబాదు లో పూరీ జగన్నాధ్!

2012-01-26T18:52:00.004+05:30

(బిజినెస్ మాన్ సినిమా గురించి అనుకుని వస్తే సారీ...)

నేను ఆఫీసుకు రోజూ ఇదే రూట్లో వెళ్తూ చూసుంటా ఈ గుడిని! విశాలంగా, శుభ్రంగా, ఎక్కువ జన సమ్మర్థం లేకుండా (ఇది ముఖ్యం) ప్రశాంతంగా హాయిగా కనిపించే ఈ ఆలయాన్ని ఒకరోజు చూడాలని ఎప్పటి నుంచో అనుకుంటుంటే నిన్న సెలవు రోజు కుదిరింది.

సెలవు రోజైనా తోసుకు చచ్చేంత రష్ లేదు. సావకాశంగా గుడి అంతా తిరిగి ఫొటోలు తీసుకున్నాను. ఫొటో గ్రఫీ నిషిద్ధం అని బోర్డు ఉంది కదాని తటపటాయిస్తోంటే పూజారే స్వయంగా తీసుకోమని అనుమతి ఇచ్చాడు. గర్భాలయంలో తప్ప ఏవైనా తీసుకోమన్నాడు.

గుడి ప్రాంగణమంతా చాలా శుభ్రంగా ఉంది. గోడల మీద మంచి శిల్పాలున్నాయి. రాతి శిల్పాలు కావు,. సిమెంట్ తో మలిచినవే అయినా అందంగా ఉన్నాయి. దశావతారాలు,రామాయణ ఘట్టాలు,ఇంకా కృష్ణ లీలలు వగైరాలు గోడల మీద మలిచారు. వాటిలోంచి కొన్ని నచ్చిన ఫొటోలు ___________

గోపురం మీద వాలిన పావురాలు ఒక్కసారిగా ఎగిరినపుడు ____________

గీత

మరో కోణం

నీ వలపే బృందావనం

నీ పిలుపే మురళీ రవం

సింహా

సీతాపహరణం

వరాహం

కల్కి

బయటి నుంచి

ఇంకా..బయటి నుంచి (ఆ వెనకాల కనపడే తెల్ల గోపురం, యాంటెన్నాలూ గుడివి కావు. తెరాస ఆఫీసువి)

అన్నట్టు ఈ గుడి బజారా హిల్స్ రోడ్ నెంబర్ 10, 12 కలిసే చోట ఎమ్మెల్యేస్ కాలనీ లో ( (TRS ఆఫీసు పక్కనే) ఉంది.

"కళ్ళు తెరిచిన సీత" _______రంగనాయకమ్మ కొత్త నవల

2012-01-18T10:09:00.008+05:30

"కళ్ళు తెరిచిన సీత"

రంగనాయకమ్మ గారు చాలా రోజుల తరవాత రాసిన నవల. నవ్య వార పత్రికలో ధారావాహిక గా అనేక వారాలు వెలువడి విశేషంగా పాఠకులను ఆకట్టుకుని, అనేక చర్చలకు, వాదోపవాదాలకు దారి తీసిన నవల. అంతే కాక పాఠకుల ప్రశ్నలకు రంగనాయకమ్మ గారు ఈ నవల ప్రచురిస్తున్నపుడు జవాబులు కూడా ఇచ్చారు.

ఇది ఒక సాధారణమైన కథ! (నిజానికి ఇది కథ కాదు. నిజజీవిత గాధ) మీ ఎదురింట్లోనూ, మా పక్కింట్లోనూ, మా పై ఇంటివాళ్ల పై ఇంట్లోనూ కనపడే కథే! ఇందులోని సబ్జెక్ట్ తో ఒక డాక్యుమెంటరీ తీయొచ్చు. అయితే దీన్ని రంగనాయకమ్మ గారు అద్భుతంగా మలిచి చక్కని నవలా రూపాన్నిచ్చారు. యదార్థ గాథకు కల్పనను జోడించి కథలు రాసే ట్రెండ్ ఈ మధ్య అక్కడక్కడా చూస్తున్నాం! అయితే ఈ నవల మొత్తం యదార్థమే! ఇందులో సాక్షాత్తూ రంగనాయకమ్మ గారు, ఆమె కుటుంబ సభ్యులు, పరిచయస్తులు,పాఠకులు, పిల్లలు,వాళ్ళ పనమ్మాయి కూడా మనకు పరిచయం అవుతారు.

కథ విషయానికొస్తే చక్కగా చదువుకుని మైసూరు లో మంచి ఉద్యోగం చేస్తున్న హైద్రాబాదు సీత కి (మారు పేరు)కు అమెరికాలో ఉజ్జోగం చేస్తున్న నాగరాజుతో పెళ్ళి కుదురుతుంది. సీతవి అభ్యుదయ భావాలూ, నాగ రాజువి అట్టడుగు ఆలోచనలూ! ఈ ఆలోచనా ధోరణీ, భావాలూ ఇవన్నీ సీతకు పెళ్ళికి ముందే అర్థం అయ్యే అవకాశాలు అనేకం వస్తాయి. అయినా సీత ఒక పక్క కన్ఫ్యూజ్ అవుతూనే, నాగరాజునే పెళ్ళి చేసుకుంటుంది.(కట్నం వద్దన్నాడు గామరి!)

పైగా నాగరాజు తీయని కబుర్లు చెప్తాడు. తనకు మూఢ నమ్మకాలు లేవనీ, ఇంట్లో తన పని తనే చేసుకుంటాననీ, ఇద్దరం కలిసి వంట చేసుకోవచ్చనీ... ఇలా! ఇవన్నీ మన సీత నమ్మి "ఇతనికి సాహిత్యం చదివే అలవాటు లేకపోతే ఏం? ప్రేమించే హృదయం ఉంది. అది చాలదూ" అని తనని తనే మభ్య పెట్టుకుని పెళ్ళికి సిద్ధమవుతుంది.

ముందు స్వీట్ హోమ్ బాబుతో పోల్చుకుని, తర్వాత ఇంట్లో "సత్యం (జానకి విముక్తి లో జానకి అన్న) లాంటివాడు. అందుకే ఒప్పుకున్నా" అని పొంతన లేకుండా మాట్లాడుతుంది.

సరే,.. పెళ్ళయి సీత చికాగో చేరుతుంది. వెళ్ళక ముందే అత్తవారింట్లో సంప్రదాయాలకీ, సీత భావాలకీ సరిపడకపోయినా సీత ప్రతి చోటా లొంగి ఉండి సర్దుకుంటుంది. అక్కడికి వెళ్ళాక సీత జీవితం దుర్భరమవుతుంది. అద్దె కలిసి వస్తుందని నాగరాజు అక్క ఇంట్లో ఉంటాడు. ఇంటిపనంతా సీత మీద పడుతుంది. నాగరాజు అతడి అక్క ఏ మాత్రం సంస్కారమూ, కన్ సర్నూ లేకుండా ప్రవర్తిస్తారు.

ప్రతి చేష్టలోనూ, మాటలోనూ ఆధిపత్యం ప్రదర్శిస్తారు. సీత తమ ఇంట్లో పడి ఉండాల్సిందే అన్న భావం కల్గిస్తారు.ప్రతి సంఘటనలోనూ సీత మనసు ఘోరంగా గాయపడుతుంది. అక్కడి నుంచి బయట పడి తీరాలన్నంత విరక్తి కలుగుతుంది. ఎలా పడాలొ తెలీదు.అందుకే పూర్వ పరిచయాన్ని పురస్కరించుకుని తనకు సలహా ఇచ్చి కాపాడమని, అక్కడి నుంచి బయట పడేయమని రంగనాయకమ్మ గారిని కోరుతుంది.

అమెరికాలో రంగనాయకమ్మ గారి చెల్లెలి కొడుకు రవీ, పాఠకుడు, కుటుంబ సన్నిహితుడు ప్రసాదు,మరో పరిచయస్తురాలు శ్యామలా వీళ్ళంతా ఉంటారు. రంగనాయకమ్మ గారి నుంచి మెయిల్ అందుకున్న వీళ్ళంతా సీత అమెరికా నుంచి ఇండియా వచ్చేయడానికి అనేక రకాలు గా సహాయం చేస్తారు.

సీత ఇండియా వచ్చేస్తుంది. వచ్చేశాక, అక్కడ తను పడిన మానసిక హింసను అంతా కళ్ళకు కట్టినట్టు వివరిస్తుంది. నాగ రాజు మీద కేసు పెట్టాలా వద్దా అన్న దాని మీద అందరి మధ్యా చాలా చర్చలు జరిగాక, చివరికి అతడికి విడాకుల కాయితాలు పంపడంతో (నాగరాజు మరో సీతను వెదుక్కునే మార్గం సుగమం చేయడం ) కథ ముగుస్తుంది

ఈ పుస్తకాన్ని ‘నవల’ అనటానికి లేదు. ఎందుకంటే వాస్తవానికి కల్పన ఏమీ జోడించలేదు కాబట్టి. ఇది, ఒక అమ్మాయి జీవితంలో కొంత భాగం.

‘పాలల్లో నీళ్ళు కలిపినట్టూ, పట్టు తేనెలో బెల్లం పాకం కలిపినట్టూ , ఈ నిజ జీవితంలో కల్పనలూ, ఊహా గానాలూ, కట్టు కథలూ , కలపలేదు’ అంటారు రచయిత్రి.

కథలో ఉప కథగా శ్యామల విఫల ప్రేమ గాథ వస్తుంది. అసలు శ్యామలే మొదటి సీత అంటారు రచయిత్రి. ఆమెకూ, రచయిత్రికీ జరిగే ఫోను సంభాషణలు ఆలోచనాత్మకంగా ఉంటాయి.

శ్యామల కూడా ప్రేమ వివాహం చేసుకుని భర్తతో విభేదాలు వచ్చి, అతడితో కలిసే దాదాపు ఒంటరి గా పిల్లాడి కోసం బతుకుతూ ఉంటుంది.

సీత ఇక్కడికి వచ్చాక అమెరికాలో తనకు ఎదురైన చేదు అనుభవాలు వివరించే క్రమంలో అనేకమంది మనకు పరిచయమవుతారు. సందర్భానికి తగ్గట్టు రంగనాయకమ్మ గారి పదేళ్ళ మనవరాలూ, రెండేళ్ళ బుల్లి మనవడు స్పార్టకస్, పనమ్మాయి సువర్ణ, ఇంకా కోటయ్య చౌదరి..ఇలా అన్నీ నిజజీవిత పాత్రలే!

యదార్థ గాథ అయినప్పటికీ, సీత ఐదునెల్ల కాపురానికి సంబంధించిన సూక్ష్మమైన వివరాలు సైతం విరివిగా ప్రస్తావించినప్పటికీ డాక్యుమెంటరీ లక్షణాలేమీ లేకుండా ఆసక్తికరమైన నవలగా ఇది రూపుదిద్దుకుంది.

సీత అమెరికాలో భర్త ఇంటి నుంచి తప్పించుకు వచ్చిన ఘట్టం ఉత్కంఠభరితంగా ఉంటుంది.

సీత ఆడపడుచు కస్తూరి ని రచయిత్రి కళ్ళకు కట్టిస్తారు. ఆమెలోని కపటత్వం, మాటల్లో లౌక్యం, చేతల్లో జిత్తులు సహజంగా చిత్రిస్తారు.
సీరియస్ గా కథ నడుస్తూ ఉంటే చటుక్కున రంగనాయకమ్మ గారి సహజసిద్ధమైన హాస్యం , వ్యంగ్యం తళుక్కుమని మెరుస్తూ పాఠకులను గిలిగింతలు పెడుతుంది.

సీత తండ్రి గురించి ఏమంటారో చూడండి-

‘సీత కథను సినిమాగా తీస్తే సీత మామ గారి పాత్రని పెట్టక్కరలేదు. ఆ పాత్రకి డైలాగులే వుండవు. ఒక పాత్ర అక్కర్లేనందుకు ప్రొడ్యూసర్ కి చాలా లాభం! ’

సీత చెప్పేది ఇంకా వినడానికి విసుగెత్తిపోయానని చెపుతూ అంటారిలా-
ఈ చచ్చు పుచ్చు సీత కథని సినిమా తీస్తే , ప్రొడ్యూసరు మట్టికొట్టుకుపోతాడు.’

‘ఇంటి చుట్టూ గుడిసెల్లోనూ, బైటా, మొగాళ్ళందరి చేతలకీ రాఖీలే! పాపాయి, తమ్ముడికి ఆ గుడ్డముక్క రాఖీ కట్టింది! ఈ రెండేళ్ళ పురుషుడు , ఆ పదేళ్ళ స్త్రీని , రక్షిస్తూ ఉండాలని! ’

పుస్తకం చదువుతున్నంత సేపూ నవ్వొస్తూనే ఉంది నాకు చాలా చాలా చోట్ల!

కొన్ని ఘట్టాల్లో సందర్భానుసారంగా రచయిత్రి చేసే ఆణిముత్యాల్లాంటి వ్యాఖ్యలు అర్థవంతంగా ఉంటాయి. ఆలోచనలు రేపుతాయి.

‘చాలామందికి, ముఖ్యంగా ఆడవాళ్ళకి, అందులోనూ పెళ్ళీడు ఆడపిల్లలకి, ‘ప్రేమ’ కావాలి. కానీ, నిజంగా కావలసింది ప్రేమ కాదు; ప్రేమ మాటలు! ప్రేమను ప్రదర్శించే మాటలు! ప్రేమను కురిపించే మాటలు! పైగా ఇంగ్లీష్ లో చెప్పే ప్రేమ మాటలు! ‘ఐ లవ్ యూ’ అంటే చాలు! అది ప్రేమే!’

‘పూల మొక్క, భూసారంతో , సూర్యరశ్మితో, నీటి జల్లుతో , బతుకుతుంది. ఎదుగుతుంది, పుష్ఫిస్తుంది.
ప్రేమ లత, ఇరువైపులా హృదయ సౌందర్యాలతో, భావ సంస్కారాలతో, నిస్వార్థ అర్పణలతో, బతుకుతుంది, ఎదుగుతుంది, ఆనందాల్ని పుష్పిస్తుంది. ’

"ఆడవాళ్ళు భలే లాంటి వాళ్లు. వీళ్ళకు ఉత్తములైన భర్తలు కావాలి. అలాంటి భర్తల్ని పొందడానికి తాము అర్హులమేనా అన్న ప్రశ్న రాదు వాళ్ళకి. సీత సరిగ్గా అలాంటిదే! ఆమెకు కలలే తెల్సు! ఊహలే తెలుసు! పంజరంలో ఒదగడమే తెలుసు!"

ఇవన్నీ పాఠకుల్ని ఆలోచనలో పడేస్తాయి.

సీత భావాలు మొదటి నుంచీ వేరు. కానీ ఆమె వాటిని నాగరాజుతో వివాహం కోసం వదులుకోడానికి సిద్ధపడుతుంది. మళ్ళీ "వీళ్ళు అలా ఎందుకు చెయ్యాలి ? నాగరాజు ఇలా ఎందుకు ప్రవర్తించాలి?" అని ఆశ్చర్య పడ్డాలూ, తెల్లబోవడాలు చేస్తుంటుంది. ఆమెకు మంత్రాల పెళ్ళి ఇష్టం లేదు. అయితే నాగరాజు బలవంతం మీద ఒప్పుకుంటుంది. ఆ పెళ్ళికి ఒప్పుకున్న సీతకి ఆ పెళ్ళి తాలూకూ ఫాలో అప్స్ కూడా అంగీకారం కావాలి. వ్రతాలు ఒద్దనీ,సూత్రాలు తీసేస్తాననీ వాదనలు (వాదనలు కాదులే, నిజానికి beg చేస్తుంది ) చేస్తుంది.
రిజిస్టర్ పెళ్ళే వద్దన్న వాడు వీటికొప్పుకుంటాడా?

అయితే ఈ విషయాలన్నింటికీ సీత ను రంగనాయకమ్మ గారు బాగా తల వాచేట్లు చీవాట్లు వేస్తారు కాబట్టి ఇక మనకా శ్రమ అక్కర్లేదు.:-))

లేని పోని ఆడంబరాలు పోయే వాళ్ళ మీదా, ఒళ్ళంతా కనిపించేలా బట్టలు ధరించి "ఇది మా హక్కు," అనో "ఫాషన్" అనో వాదించే వాళ్ళమీదా రచయిత్రి నిప్పులు చెరుగుతారు.(పదేళ్ల తన మనవరాల్ని కూడా వదిలిపెట్టరు)

నిజానికి ఎన్నారై పెళ్ళిళ్ళలో ఇంత కంటే ఘోరంగా విఫలమై, తిట్లూ తన్నులూ, హత్యా ప్రయత్నాలూ,పిచ్చిదని కేసులు పెట్టడాలూ,పిల్లల్ని లాక్కుని వీధిలోకి తరిమేయడాలూ, మంచి మాటలతో ఇండియా పంపించేసి అమెరికా కోర్టుల్లో విడాకులు తీసుకోడాలు...ఇలాంటివి కూడా కోకొల్లలు,. అయితే ఇక్కడ "ఎన్నారై" పెళ్ళి కంటే కూడా....మనసులు కలవని,ధోరణులు సరిపడని ఒక పెళ్ళిగా మాత్రమే దీన్ని చూడాలి మనం!

కాని, అమెరికా అల్లుడు గా ఉండటం ఒక ప్రత్యేకత గా నాగరాజు, అతడి అక్క,తల్లి అందరూ భావిస్తూ ఉండటం వల్ల సీతకు పీడన మరింత అధికమయింది. తప్పించుకోలేదనే ధీమాతో ఆ పీడనకు హద్దు లేకుండా పోయింది .

ఈ సీరియల్ నవ్యలో వస్తున్నపుడు ఓ పాఠకుడు రంగనాయకమ్మ గారిని ఇలా అడిగారు- ‘కొందరు మగవాళ్ళకు కూడా భార్యల వల్ల ఇబ్బందులూ, అవమానాలూ ఉండడం మీకు తెలియకపోదు. ఆ కోణంతో, ‘కళ్ళు తెరిచిన రాముడు’ రాస్తారా?’
రంగనాయకమ్మ గారి జవాబిది- ‘సీత చెప్పినట్టే , ఆ రాముడు కూడా తను పడ్డ అవమానాలు నాకు చెప్పుకుంటే , ఎందుకు రాయను? తప్పకుండా రాస్తాను. ఇష్టంగా, శ్రద్ధగా, రాస్తాను’.

అరుణా పబ్లిషింగ్ హౌస్ వారి ప్రచురణ ఈ పుస్తకం. పేజీలు 352 (హార్డ్ బైండ్)

ధర :120 రూపాయలు!

మల్లి పూయించిన జాజులు ...!!

2012-01-12T20:39:00.002+05:30

ఉజ్జోగాలు,బాంక్ అకౌంట్లు,డబ్బులు,క్రెడిట్ కార్డులు, స్కూలు అడ్మిషన్లు,వీటన్నింటి మధ్యా ఇరుక్కుపోయిన జీవితాల్లో అపుడప్పుడు కాసేపు మనిషిలా మానవీయ కోణంలో.... కరువవుతున్న మమతల గురించో,చేరువవుతోన్న ప్రపంచీకరణ గురించో,బంధుత్వాలు, వాటి బాధల గురించో మొత్తం మీద సాటి మనిషి గురించి స్వేచ్ఛగా ఆలోచిస్తూ గమ్యం సినిమాలో గాలి శీనులా కాసేపు బతికేస్తే....? మనసు తేలికవదూ?

రోజులో కనీసం ఒక్కసారైనా సమాజపు అడ్డుగోడలు దాటి మనిషిగా ఆలోచిస్తున్నామా మనం? అసలు అంత సమయం ఉందా మనకి? ఎక్కడికి పరిగెడుతున్నాం మనం? ఎక్కడికి చేరతాం?

మనిషిగా ఆలోచిస్తూ మజాగా బతికే క్షణాల గురించి జాజి మల్లి బ్లాగర్ మల్లీశ్వరి గారు విడుదల చేసిందే ఈ "జాజిమల్లి" బ్లాగ్ కథలు! ఇవన్నీ జాజి మల్లి బ్లాగులో వచ్చినవే!

నిజాయితీగా చెప్తున్నా___________వీటిలో సగం నేను చదవనే లేదు బ్లాగ్ లో!:-))
పుస్తకం చేతికొచ్చాక చదవడమే!

మీలో చాలామంది చదివే ఉండొచ్చు వీటన్నింటినీ! ప్రతి ఒక్కరూ ఐడెంటిఫై చేసుకునే అంశాలెన్నో ఈ కథల్లో కనిపించి కదిలించి కలవర పెడతాయి.

జాబిలి లోని చల్లదనం, జిలేబీలోని తీయదనమూ కల్సి అవతరించిన పాతూరింట్లో నాల్గో ఆడపిల్ల..... ప్రేమతో, రాసేటపుడు పెదవుల మీదకు తోసుకొస్తున్న చిరునవ్వు సాక్షిగా తవ్వి తీసిన జ్ఞాపకాల నిధి ఈ కథా సమాహారం!

తీయని బాల్యస్మృతుల్ని పంచుతూనే చివర్లో సడన్ గా ఇచ్చే కొసమెరుపు ముగింపు ప్రతి కథలోనూ గుండె ఝల్లుమనిపిస్తుంది. ఒక్క క్షణం మూగబోయేలా చేసి, కఠొర వాస్తవాన్ని కళ్ళ ముందు నిల్పిపరుచుకున్న చిరునవ్వుని పక్కకు జరిపి నిట్టూర్పుకు దారినిస్తుంది.

నలుగురు ఆడపిల్లలున్న ఇంట్లో పుట్టిన ఆఖరమ్మాయిగా ఎన్నో జ్ఞాపకాలను మల్లి కలబోసుకుంటారు. అప్పటి జీవితాన్ని, అనేక కోణాల్లో విశ్లేషిస్తూ ఇప్పటి రోజులతో బేరీజు వేసి మనతో అవుననిపిస్తారు. అలాంటిదే ఈ "మా ఇంట్లో వాడుక పాలు పోసేది చంద్రబాబు నాయుడు" కథ ! మల్లి తన బాల్యం లోని అందమైన ఉదయంతో ఈ కథను ప్రారంభించి చివరికి నివ్వెరబోయేలా ముగిస్తారు.

మనిషికీ మనిషికీ మధ్య అడ్డుగోడలు ఎందుకు లేస్తాయో అంటూ ఇందులో కొన్ని కథలు ప్రస్తావిస్తాయి.
అవి లేకుంటే ఎంత బాగుండు?
ఒక చిన్న స్నేహ స్పర్శ, ఒక చిన్న చిరునవ్వు, ఒక ప్రేమ పూర్వక పలకరింపు, ఇవన్నీ కోల్పోయి, లోపించి మనం రాను రాను మర మనుషుల్లా తయారైపోతున్నామని కొన్ని కథలు సున్నితంగా వాత పెడుతూ చెప్పేస్తాయి.

బేగం ఎంత సొగసు కత్తె
నేను కొల్లగొట్టిన హృదయాలు
రిక్షా రంగదాసు-చాకలి దాలమ్మ
చిటికీసర చెట్టుకు కాసిన తియ్య మావిడి పండు __ఈ కథలు అవే చెప్తాయి!

దాదపు ప్రతి కథా మన హృదయంలోకి తొంగి చూసుకుని ఒక్కొసారి భుజం తట్టుకునేలా,... మరో సారి వీపు చరుచుకునేలా చేస్తుంది. మరి కొన్ని కథలు పుస్తకాన్ని పక్కకు పెట్టి హాయిగా కుర్చీలో వెనక్కు వాలి బాల్యపు రోజుల్లోకి ప్రయాణించడానికి బండిని సిద్ధం చేస్తాయి.

మనిషిని కావిలించుకునే ఉత్తరం(దీన్ని నేను అప్పట్లో బజ్ లో కూడా షేర్ చేసుకున్నాను)
నాన్న చేతి కొత్తావకాయ ముద్ద
ఎన్ టీ ఆర్ కొడుకు పుణ్యమా అని
పొలం అమ్ముకోడమంటే
ప్రైవేట్ స్పేస్,
అక్కా చెల్లెళ్ళ ఆస్తిపంపకాలు
పారిపోయిన తొలి యవ్వనం..

ఇవన్నీ అలా బండెక్కించేవే!

ఒక అందమైన కుటుంబాన్ని ఆవిష్కరిస్తూనే, మల్లి తనకెదురైన స్త్రీల జీవితాలని అన్నికోణాలనుంచీ విశ్లేషిస్తారు.
"ఇపుడు స్త్రీలు సాల్మన్ చేపలు కారు"
"మా అమ్మ అనూరాధ ఎప్పుడైందంటే"
"అమ్మ నేర్పిన ఆర్థిక సూత్రం.." ఇంకా మరి కొన్ని!

ఈ పుస్తకానికి కె.శ్రీనివాస్ గారు రాసిన ముందు మాట ఎంతో అద్భుతంగా అమరిపోయింది కానీ, పాఠకులకు నా సలహా...పుస్తకమంతా పూర్తయ్యాక ఆ ముందు మాట చదివితే కథల తాలూకు ఎస్సెన్స్ అప్పటికీ మనసంతా ఆవరించి ఉండటం వల్ల మరింతగా దాన్ని ఆస్వాదించగలం!

నిజానికి ప్రతి మనిషీ, బాల్యాన్ని రికార్డు చేసుకుంటూ ఉండాల్సిందే! బాల్యపు జ్ఞాపకాలు పూర్తిగా మాసిపోకముందే, వాటిని చేతనైనట్టు చిత్రించుకుని ఆ బ్లాక్ అండ్ వైట్ చిత్తరువుల్ని అప్పుడప్పుడూ తీసి చూసుకుంటూ ఉండాలి. లేకపోతే కొన్నాళ్ళకి ఏమీ మిగలవు.

చక్కని బ్లాగ్ పోస్టులు రాశామని అనుకున్న వారికి జాజిమల్లి గారి ప్రయత్నం అనుసరణీయం కావాలి!

ఇది టైమ్ పాస్ కి చదివే పుస్తకం మాత్రం కాదు! చదవడం పూర్తయ్యాక..ఒక వెచ్చని అనుభూతిని మనసు నిండా నింపి, ఒక చల్లని వణుకుని వెన్నులో పాకించి, ఒక భయాన్నీ, ఆలోచన్నీ,కన్ సర్న్ నీ రేకెత్తించేది టైమ్ పాస్ పుస్తకం ఎలా అవుతుంది?

చక్కని డిజైన్ తో మార్కెట్లోకి వచ్చిన ఈ పుస్తకాన్ని వేసింది perspectives వాళ్ళు!

వెల 80 రూపాయలు!

ఆట విడుపు.... అందమైన చోట !

2011-12-28T20:52:00.000+05:30

ఆటవిడుపుగా ఎప్పుడైనా హైద్రాబాద్ వాసులు శిల్పారామం వెళ్ళి హాయిగా కాసేపు మంచి ప్రకృతిని, చక్కని సంప్రదాయ కళల్ని, కాస్తో కూస్తో (అసలు ఇదే మేజర్ లెండి. కాస్తో కూస్తో కాదు) షాపింగ్ ని ఎంజాయ్ చేస్తుంటారు.

మా ఇంటికి కాస్త దగ్గర కదాని నేను టైము దొరికితే శిల్పారామం వెళ్ళి హాయిగా మొత్తం తిరిగి చూస్తూ,(షాపింగ్ తక్కువే)మంచి గాలి పీల్చుకుని వస్తుంటాను.

ప్రస్తుతం ఇక్కడ ప్రతి యేటా జరిగే హస్త కళల ప్రదర్శన జరుగుతోంది. దాదాపు 800 పై చిలుకు స్టాళ్ళు పెట్టారు. అన్ని రాష్ట్రాల నుంచి బట్టలు,హస్త కళలు,క్లే వర్క్స్,టెర్రకోట,శిల్పాలు,పోర్ట్రైట్ పైంటింగ్స్,గోరింటాకు,ఒకటా రెండా..అసలు ఇది చూడ్డమే ఒక అద్భుతం!

ఇవే కాక కోలాటం, చెక్క భజనలు, డప్పులు, పగటి వేషాలు, హరిదాసులు ఇవన్నీ ఈ ప్రదర్శన జరిగినన్ని రోజులూ ఇక్కడ చూడొచ్చు! ప్రతి యేటా ఇవి చూడ్డానికి మా పాపను తీసుకెళ్తాను. అంతే కాదు, ఎడ్లబండి సవారీ కూడా ఉంది. ఆసక్తి ఉంటే ఎక్కి తిరగొచ్చు.

కాస్త తీరిక దొరికించుకుని అలా ఒక ట్రిప్ వేసి కాసిన్ని ఫొటోలు తీశాను.

ప్రదర్శన 31 డిసెంబర్ వరకూ ఉంటుంది. తర్వాత పొడిగిస్తారేమో చూడాలి.

విశ్వరూపం

Clay art

గణపతి

కిష్ణుడు

మళ్లీ కిస్నుడే !

బొమ్మలే బొమ్మలు

గాజులు... గాజులు

గిజి గాడి గూళ్ళు

చీరలు..బోల్డన్ని

వెదురు

ఈ పెయింటింగ్ బాబు, ఫోటో బాబు ఒకరే!

ఈ శిల్పారామంలో ఇదే తంటా! ఎవరు మనుషులో, ఎవరు బొమ్మలో కనుక్కోలెం!

నులక కుర్చీలు! భలే ఉంటాయివి.

ఇక్కడ నా షాపింగ్! తోలుబొమ్మలు ఆడించే వారు , ఆ ప్రదర్శనకు ఆదరణ తగ్గిపోవడంతో తోలుతో బొమ్మలు, లాంప్ షేడ్స్ చేసి ఇలా అమ్ముతున్నారు. చాలా ఖరీదే! అయినా సరే, తోలు కాబట్టి ఎప్పటికి పాడవ్వవు.

లైట్ వేస్తే ఫ్లోర్ లాంప్ షెడ్ ఇలా ఉంటుంది. దీన్ని టేబులు మీద కుడా పెట్టుకుంటే బాగానే ఉంటుందనుకుంటా!

డప్పులు

ఎడ్లబండి సవారి!

జనాలు!

ఈ మట్టి బొమ్మలైతే అద్భుతాలు

హాన్గింగ్స్

ఈ బొమ్మ ఎంత బాగుందో కదూ!

పుస్తకాలు కొంటారా? చదవరా?

2011-12-27T08:53:00.005+05:30

డాట్రారు తెచ్చిన పుస్తకాలు!(నోరూరడం లేదూ?)

మొన్నొక రోజు పాత ట్రంకు పెట్టెలూ,పైన అటకా ఇవన్నీ సర్దుతుంటే దిగులేసింది. "ఇన్ని పుస్తకాలు ఎందుకు దాచానా" అని కోపం కూడా వచ్చింది. అచ్చు తప్పుల పుస్తకాల్ని కూడా "ఏమో తర్వాత దొరుకుతాయో దొరకవో" అని ఉంచినట్టున్నా....బోల్డు తేలాయి.కంపరం వాటిని చూస్తే! వాటిని భోగి రోజు ఓ చూపు చూస్తే కొన్ని పుస్తకాలు తగ్గుతాయి.

అసలు ఇక్కడొక బేసిక్ ప్రశ్న! పుస్తకాలెందుకు కొంటాం? చదవడానికేగా?

అవేమన్నా బంగారమా, ఈక్విటీషేర్లా, లాకర్లోనో, డీమాట్లోనో పడేసి రేటొచ్చినపుడు అమ్మేయడానికి?

బుక్ ఫేర్ లో బోల్డు మంది కట్టలు కట్టలు పుస్తకాలు కొనుక్కెళుతుంటే "అబ్బ, అవన్నీ చదివేస్తారు కాబోలు" అనిపించిందే తప్ప "తీసుకెళ్ళి అటక మీద పడేస్తారేమో" అనిపించలా అదేం చోద్యమో!

విజయవాడ లో పాత పుస్తకాల కొట్లకు వచ్చి "ఫలానా పుస్తకముందా? ఫలానాది ఉందా" అని పంతులు గారి కొట్లో నేల మాళిగలోకి దిగి దుమ్ము పీలుస్తూ, అడుగెత్తు మట్టి పేరుకున్న నేలమీద కూచుని కళ్ళ జోళ్లు తుడుచుకుంటూ వెదుకుతున్న పుస్తకం దొరికేవరకూ..... పరాక్రమం విడనాడని వాళ్ళని చూస్తే "అబ్బ, ఎంత మంచి వాళ్ళో" అనిపిస్తుంది.

దూర తీరాల నుంచి స్నేహితులు "ఫలానా పుస్తకం గురించి చాలా విన్నానండీ! ఆ పుస్తకం ఎలాగైనా కావాలి. చదివి తీరాలి" అన్నపుడో,

"ఫలానా రచయిత పుస్తకం సగమే చదివానండీ, ఆ పుస్తకం దొరుకుతుందేమో చూడరా ప్లీజ్" అన్నపుడో నాకు ఆనంద బాష్పాలు వచ్చేస్తాయి.

ప్రాణాలకు తెగించి (అలా ఫ్రెండ్ కోరిన పుస్తకం కోసం ఇరుకు సందులో వెళ్తుంటే బైక్ మీదినుంచి పడ్డాను మరి) ఆ పుస్తకాలు సంపాదించి వాళ్లకిచ్చి,అది అందుకున్నప్పటి వాళ్ళ నవ్వు మొహాన్ని ఊహిస్తూ కళ్ళు తుడుచుకోవాలనిపిస్తుంది.

ఇలా నా కోసం పుస్తకాలు సంపాదించే మిత్రులు కూడా ఉన్నారు! మన డాక్టర్ కౌటిల్య మొన్న ఎన్ని పుస్తకాలు తెచ్చాడో గుంటూరు నుంచి మోసుకుని!

ఈ మధ్య ఒక పెళ్ళిలో మా బంధువులావిడ కలిసింది. దగ్గర దగ్గర డెబ్భై యేళ్ళుంటాయి. దగ్గరి చుట్టరికమే లెండి. మా ఆడపడుచు తోటికోడలి మరదలి వదిన గారికి వేలు విడిచిన మేనత్తట. ఆవిడ పెళ్ళయ్యాక కలకత్తా వెళ్ళిపోయింది. ఆ పెళ్ళి పెడాకులో విడాకులో ఏదో అయింది మొత్తానికి. పిల్లలు లేరు. అప్పటినుంచి ఈవిడ పరాక్రమించి (బోల్డు తీరిక కదా) బెంగాలీలో కథలూ అవీ రాసి ఉన్నపళంగా రచయిత్రి అయిపోయింది.

సరదా పడి మా ఇంటికి వచ్చింది. ఆవిడరచయిత్రి కదా కాసేపు పుస్తకాల గురించి మాట్లాడుకోవచ్చని ఆహ్వానించాను. నా లైబ్రరీ చూసి "ఏవిటి, ఇవన్నీ నిజంగా చదువుతావా?ఎన్ని చదివావు వీటిలో?" అంది.

నేను ముందు తెల్లబోయి "ఎన్ని చదవడమేమిటి? అన్నీ చదివేశాను! కావాలంటే ఈ పుస్తకాల్లో ఏదో ఒకదాని మీద నాకు పరీక్ష పెట్టుకోండి" అన్నా సరదాగా!

"అమ్మో, నేనసలు చదవను. ఏదో కొని పడేస్తుంటా, ఎప్పుడైనా తీరిక దొరికితే చదవొచ్చని" అంది.

"అవునూ, ఉజ్జోగం, ఇల్లు, సంసారం, పిల్లలు,ఇతర పన్లూ..వీటన్నింటి మధ్యా నీకు టైమెక్కడ దొరుకుతుంది ఇన్నేసి పుస్తకాలు చదవడానికి?" అని పాపం కుతూహల పడింది.

అక్కడే ఉన్న మా ఆడపడుచు కూతురు "మీకు అవేవీ లేవుగా? బోల్డు తీరిక! మరి మీరెందుకు చదవరు అమ్మమ్మ గారూ?" అంది.

అది అమ్మమ్మ అన్నందుకు కాసేపు సీరియస్ అయి "నాకు రాయడానికే సమయం సరిపోదు. ఇంకెక్కడ చదువుతాను! రాయగలిగిన సత్తా ఉన్నపుడు చదవాల్సిన పని లేదని నా అభిప్రాయం" అని వాక్రుచ్చింది.

"నువ్వేం రాయవా? ఎప్పుడూ చదవడమేనా? బోరు కొట్టదూ?" అంది

"రాస్తానండీ, ఏదో పత్రికలకు కాసిన్ని వ్యాసాలు, కాలములూ"

"అదేంటి, సాహిత్య సృష్టి చేయవూ" నిర్ఘాంత పోయి.

"అబ్బే, నాకు అంత విధ్వంస కాండ చేపట్టే ఉద్దేశం లేదండీ! ఏవో తొమ్మిది పది కథలు ఎప్పుడో రాసి పడేశాను కానీ అవి ఎక్కడున్నాయో కూడా వెదకను నేను"

"సో, you are more journalist than a writer"

"మీకెలా తోస్తే అలా అనుకోండి"

"నీ ఫ్రెండ్స్ అంతా ఇలాగే పుస్తకాలు కొంటారా?"

"ఓ, కొంటారు. నాకంటే ఎక్కువ కొనేవాళ్ళు వందల్లో ఉన్నారు"

"వాళ్ళూ ఇంతేనా? చదవడమేనా?రాయరా?"

"కొందరు రాస్తారు. అయినా అసలు పుస్తకాలు చదివే వాళ్లంతా రాస్తూ ఉండాలని రూలెక్కడుందండీ?అలా మేవంతా రాస్తే పాపం మీలాంటి వాళ్ళు ఏమై పోతారు?"

"అసలు ఇన్ని పన్ల మధ్య నీకు టైమెక్కడ దొరుకుతుందో చెప్పు" (వాళ్లాయన మీద చుట్టాలెందుకు జాలిపడ్డారో కొద్దిగా అర్థమైంది )

"నాకు టైము "దొరకదు"! నేనే కేటాయించుకుంటాను. MMTSలోనూ, సిటీ బస్సుల్లోనూ పక్క ప్రయాణీకులతో సొల్లు కబుర్లు చెప్పకుండా పుస్తకాలు చదువుకుంటాను. అన్నం తినడం,నీళ్ళు తాగడం,ఆఫీసు పని ఎలా నిత్య కృత్యాలో, పుస్తకాలు చదవడం కూడా అంతే నాకు!గోవా బీచ్ లో కూచుని మానవ సమాజం చదివాను నేను. అందువల్ల నేను పుస్తకాలు చదువుతానా లేదా అనే సందేహం వదిలి పెట్టి తమరేం గిలికారో కాస్త చెప్పండి" అన్నాను సీరియస్ గా!

ఎంత సేపని ఈ మనిషితో మామూలుగా మాట్లాడ్డం?

"ఏవైనా పుస్తకాల క్లబ్బుకో వెబ్ సైట్లకో రాస్తుంటావా పోనీ? మెంబర్ గా ఉన్నావా?"

"అబ్బే లేదండీ! అతిథుల లిస్టు లో కూడా నా పేరుండదు. చెక్ చేసుకోండి కావాలంటే"

ఆ రోజుకు ఇహ అలసి పోయి ఊరుకుంది.

మరో రెండు రోజులు హైద్రాబాదులోనే ఉంది. కానీ ఇన్నేసి పుస్తకాలు ఎందుకు కొంటారు? కొని నిజంగా చదువుతారా అనే సందేహం మాత్రం వదిలి పెట్టినట్టు లేదు.

కనిపించినపుడల్లా ఇదే టాపిక్ మాట్లాడి నా సహనానికి పరీక్ష పెట్టింది.

"ఇంకా నయం, నాకీ సంసార జంజాటాలేవీ లేవు. లేకపోతే నా రాతలు కుంటుబడేవే"అని గొణుక్కుని నాకు రెండు బెంగాలీ పుస్తకాలిచ్చింది. తెల్లబోయాను. నేనేం చేసుకోను వాటిని? అదే అడిగాను. "త్వరలో వాటిని ఒకాయన తెలుగులోకి అనువదిస్తాడు. అప్పటిదాకా అవే ఉండనీ" అని చెప్పి పోయింది. అవి కూడా నా భోగి లిస్టులో చేరాయి.

నాకైతే పుస్తకాలు ఆబగా చదివే తెలుగు బ్లాగర్లందరితో ఒక మీటింగ్ పెడితే బాగుండు ఆవిడ కోసం అనిపించింది.

ఇంతకీ, ఏవిటి? పుస్తకాలు గొప్ప కోసం కొని పక్కన పడేజే జాబితాలో ఉన్నారా? చదివే జాబితాలోనా?

ఏవిటో చల్లనివేళ ఆవిడ వల్ల ఈ డౌట్లూ!

పుస్తకాలు ఇష్టంగా చదివే వాళ్ళంతా ఇలా వచ్చి నాలుగు మంచి మాటలు చెప్పండి మా కోల్ కతా అత్తయ్య పిన్నికి

కొత్త పుస్తకం పచ్చి వాసన ....!

2011-12-22T16:20:00.011+05:30

ఎంత బావుందో! ఎటు చూసినా ఊరిస్తూ కొత్త పుస్తకాలు! మనం చదివినవీ, చదవనివీ, ఎప్పటినుంచో ఎదురు చూస్తున్నవీ, ఒకసారి పోగొట్టుకుని మళ్ళీ కొనాలని చూస్తున్నవీ,సరి కొత్త కలెక్షన్లూ, చడీ చప్పుడూ కాకుండా మార్కెట్లోకి సింగారించుకుని వచ్చేసినవీ, యదార్థ గాథల ఆధారంగా రూపొందిన కల్పితాలూ, ఒకటా రెండా...బోల్డన్ని!

నాల్రోజుల క్రితం నేనూ కాసిన్ని పుస్తకాలు కొందామని బుక్ ఫేర్ కి వెళ్ళాను. స్టాళ్ళూ సందర్శకులతో కళ కళ్లాడి పోతున్నాయి. చూడటమే కాక, చాలా మంది బోల్డన్ని పుస్తకాలు కొని పట్టుకెళుతుండటం సంతోషించదగ్గ విషయం!

అన్ని స్టాళ్ళూ తిరిగి చూస్తూ, పుస్తకాల గురించి, రచయితల గురించి మాట్లాడుకుంటూ, చర్చించుకుంటూ మంచి స్నేహితులతో కలిసి పుస్తకాలు కొనుక్కోడం చాలా బాగుంటుంది.

కొన్ని పుస్తకాలు కొన్నాక, నవోదయా స్టాల్ కెళ్తే నేను వేరే స్టాల్స్ లో కొన్ని తెలుగు పుస్తకాలు కొనేశానని తెల్సుకుని నన్ను బాగా చీవాట్లేశారు. "మన స్టాలు ఇక్కడుందని తెలీదా మీకు?" అని నిలదీశారు. నిజంగా నవోదయ "మన"దే అనిపిస్తుంది నాకు! షాపు కెళ్ళినా సరే, మన అభిరుచి ప్రకారం "ఇది కొత్తగా వచ్చింది చూశారా?" "ఇది తీసుకున్నట్టు లేదే మీరు?" "పోయిన సారి వచ్చినపుడు ఇది చూడలేదనుకుంటాను" అని చక్కగా సజెస్ట్ చేసి మరీ మంచి పుస్తకాలు చూపిస్తారు. కొనిపిస్తారు కూడా!

సరే, "అలా తిట్టకండి సార్" అని ప్రాధేయపడి వాళ్ళ దగ్గర కూడా పుస్తకాలు కొన్నాను. పిల్లలతో షాపింగ్ కి వెళ్ళ కూడదని మా అమ్మాయి మరో సారి రుజువు చేసింది. దానికిష్టమైన పుస్తకాలన్నీ సెలెక్ట్ చేసేసుకుని "డబ్బులు అమ్మ ఇస్తుంది" అని ముందుకెళ్ళిపోయింది. ఒక scholastic స్టాల్లోనే, 30 పేజీలదొకటీ, యాభై పేజీల దొకటీ, వంద పేజీల దొకటీ...ఈ మూడు పుస్తకాలకీ కలిపి పదమూడు వందలు...అదొక కడుపు మండించే సన్నివేశం! వదిలేయండి!

సందట్లో సడేమియా లాగా ఇన్సూరెన్స్ పాలసీలు అమ్మే స్టాళ్ళు కూడా పుస్తకాల స్టాళ్ళ మధ్య కనపడి ఆశ్చర్యం కల్గించాయి. ఇంకా ఆశ్చర్యం..ఆ స్టాళ్ళ వద్ద కూడా బోల్డు మంది జనం గుమికూడి ఉండటం!

ప్రజాశక్తి,విశాలాంధ్ర,నవోదయ,కొత్తపల్లి.ఎమెస్కో.. ఇవే కాకుండా ఇంకా పబ్లిషర్లూ, స్టాళ్ల పేర్లూ చూసుకోకుండా కాళ్ళు నొప్పేట్టేదాక తిరిగి కొన్ని పుస్తకాలు కొన్నాను.

చలం రచనలు ఆకట్టుకునే అందమైన డిజైన్లో కనపడి ఊరించేయడంతో నా దగ్గర అన్నీ ఉన్నా, కథలన్నీ ఒకచోట పడి ఉంటాయి లెద్దూ అని సర్ది చెప్పుకుని మళ్ళీ కొనేశాను కథా సంకలనాలు!ఏడుతరాలు నా దగ్గరున్న దాన్ని ఎవరో పుణ్యాత్ములు పట్టుకెళ్ళి చివరి పేజీలు చింపేసి ఇచ్చారు. అలా చివరి పేజీలు లేని దాన్నే మరొకరికి ఇచ్చా చదవమని! ఎలాగైనా కొత్తది ఉండటం అవసరమని అది తీసుకున్నాను!

చలం కొత్త కలెక్షన్లో కథా సంకలనాలు,

బీనా దేవి సమగ్ర రచనలు,

వాసిరెడ్డి సీతాదేవి గారి "మట్టి మనిషి" (ఇది నా దగ్గరుంది ఎవరికో ఇచ్చాను)

పిలకా గణపతి శాస్త్రి గారి ప్రాచీన గాథా లహరి,(ఈ సారి ఇది నా ఫేవరిట్ పుస్తకమై కూచుంది)

చెళ్ళ పిళ్ళవెంకట శాస్త్రి గారి "కథలూ గాధలూ"

అంటరాని వసంతం,

కాశీభట్ల వేణు గోపాల్ పుస్తకాలు,

రంగనాయకమ్మ గారి కొత్త పుస్తకం "కళ్ళు తెరిచిన సీత"

మరి కొన్ని ఇంగ్లీష్ పుస్తకాలు....కొన్నా!

కొమ్మూరి వేణు గోపాల రావు గారి పుస్తకాలు మళ్ళీ వేశారంటే ఆయన రాసిన "ఈ దేశంలో ఒక భాగమిది" పుస్తకం కోసం వెదికాను ఆత్రంగా( పోయిన సారీ ఇలాగే వెదికా దీని కోసం)! పోయిన సారి లాగే అది నాకు దొరకలేదు. ఆయన పుస్తకాలన్నింటిలోనూ అదే నాకు నచ్చుతుంది బాగా!

వనవాసి కొత్త కాపీ (నా దగ్గరుంది ఎప్పుడో యాభైల్లో వేసింది. పట్టుకుంటే పొడి ఐపోతోంది)తీసుకున్నా !

ప్రదర్శన అయిపోయే లోపు మరి కొన్ని పుస్తకాలు కొనాలి.

పుస్తకాలు చదివే వాళ్లనీ, కొనే వాళ్ళనీ ఒక చోట చేర్చి, తమ పఠనానుభవాల్ని ఒకరితో ఒకరు పంచుకునేలా చేయడంలో ఆన్ లైన్ తెలుగు ప్రపంచం, ముఖ్యంగా తెలుగు బ్లాగులు చాలా ఉపయోగపడ్డాయనడంలో నాకెలాంటి సందేహమూ లేదు.

నీ దగ్గర ఈ పుస్తకముందా?... ఈ పుస్తకం మీకు దొరికిందా? అంటూ పలకరించుకుంటూ, దూరాన ఉన్న స్నేహితులకు పుస్తకాలు కొని పంపడం వరకూ చేరింది ఇది. (దూరాన ఉన్న స్నేహితుల కోసం నేనూ కొన్నాను పుస్తకాలు! నాతో పాటే మరి కొందరు బ్లాగ్ మిత్రులు కూడా విదేశాల్లోని మిత్రుల కోసం పుస్తకాలు కొన్నారు)

కాబట్టి, తెలుగు బ్లాగులున్నంత వరకూ, పుస్తక పఠనానికి, పఠనానుభవాల పంపకాలకు మాత్రం లోటు జరగదు.

మేథ మేట్రిక్సూ- లెక్కల మేష్టారూ-నేనూ

2011-10-31T19:51:00.011+05:30

దాసరి సుబ్రహ్మణ్యం గారి సభలో నేను మొదటి సారి శ్రీ అవసరాల రామకృష్ణా రావుగారిని చూశాను. ఈ లోపుగా నేను గణితవిశారద మీద రాసిన బుల్లి రివ్యూ రచన శాయి గారు అవసరాల గారికి చూపించడం జరిగింది.

"ఆ అమ్మయిని కలుసుకోడానికి అవుతుందా?" అని ఈ లెక్కల మేష్టారు అడిగారని తెలిసి నిజంగా తెల్లబోయాను.

అవసరాల గారు నన్ను కలుసుకోవాలన్నారా? అమ్మో, ఈ అవకాశం వదులుకోకూడదని హైద్రాబాదులో వారి అడ్రస్ తీసుకుని మర్నాడు మధ్యాహ్నం ఒకటిన్నరకు ఒక ఫ్రెండ్ తో కలిసి వెళ్ళాను. ఆయన ఆ సమయానికే రమ్మన్నారు. మేము వెళ్ళేసరికి ఆయన ఇంట్లో లేరు. వారి బంధువు (కోడలా?) "వచ్చేస్తారు "కూచోమన్నారు.

మరో పది నిమిషాలకే చక చకా నడుస్తూ హుషారుగా లెక్కల మేష్టారొచ్చారు.

మమ్మల్ని చూస్తూనే టైము చూసుకుని "ఐ లైక్ యూ! టైము పాటించారు మీరు, నేనే పది నిమిషాలు లేటు" అన్నారు.ఆ తర్వాత మాతో బోల్డు కబుర్లు చెప్పారు. ఎనభై రెండేళ్ళ వయసులో ఆ ఉత్సాహం, శక్తి,హాస్య స్ఫూర్తి, ఇవన్నీ చెప్పలేనంత ఆశ్చర్యం కల్గించాయి. చందమామలో తాను కథలు రాసినప్పటి జ్ఞాపకాల నుంచి, బాల జ్యోతిలో మేథ మే ట్రిక్స్, రచనలో కథలు, విశాఖ పట్నం కబుర్లు, భరాగో ఛలోక్తులు, ఇలా అనేక విషయాలు! "మీరింకా భోజనం చేసినట్టు లేదు మేష్టారూ! మేము కూచుంటాం లెండి, మీరు తినండి" అని మేమంటే

"ఇద్దరు మనుషులు ఇల్లా దిష్టి పెడుతూ ఎదురుగా కూచుంటే ఎలా తినను! నాలుగు కబుర్లు చెప్పి మిమ్మల్ని పంపించి సుష్టుగా తింటానులెండి" అన్నారు.

గణిత విశారద తో పాటు, బ్లాగాడిస్తా రవి గారు పుస్తకం .నెట్ లో రాసిన మేథ మే ట్రిక్స్ పరిచయం కూడా ప్రింట్స్ తీసి పట్టుకెళ్ళాను. అవి చూసి సంతోషించారు. "ఆ పుస్తకం, (మేథ మే ట్రిక్స్), ఆ పజిల్స్,జ్ఞాపకాలు ఇంకా గుర్తు పెట్టుకునే వారున్నారన్నమాట" అన్నారు.

కబుర్లవీ అయ్యాక "మీరు నాకో ఇంటర్వ్యూ ఇవ్వాలి. నేనొక స్పెషల్ స్టోరీ రాసుకుంటాను" అని అడిగాను. దానికాయన "అబ్బ, ఈ ఇంటర్వ్యూలవీ వద్దు, నేనే అంతా రాసి పంపిస్తాను. దాంట్లో మీరు ప్రశ్నలు ఇరికించుకోండి" అన్నారు.మేథమేట్రిక్స్ బాల జ్యోతిలో వచ్చే రోజుల్లో వాటిని సాల్వ్ చేయడానికి మేము పడిన కష్టాలు చెప్తే హాయిగా నవ్వారు.

ఆయననాకు ఆ పజిల్స్ తోనే పరిచయం!

మేము వచ్చేస్తోంటే సీతామహాలక్ష్మి అనే ఆమె సంకలనం చేసిన "మరణించినా జీవించండి" అనే పుస్తకం నాకు ఇచ్చి "తప్పక చదవాలి మీరు" అని ఇచ్చారు.అందులో ఆయన ఒక కథా సంకలనానికి రాసిన ముందు మాట నుంచి కొంత భాగాన్ని ఇక్కడ చదవండి.

నా కథకు ముగింపు నాదే!

ఎన్ని కథలు రాసి ఎంతగా చెబితేనేం, కార్యాచరణ కాకపోయాక? అనే వేదన నన్ను బాధిస్తోంది. దాన్నుంచి విముక్తి పొందడానికే ఈ మధ్య ఓ ప్రయత్నం మొదలెట్టాను. ఎంతగా ఆరోగ్యంగా ఉన్నా, దెబ్భై ఐదేళ్ళు తెగ వాడేసిన నా శరీర భాగాలు, ఎప్పుడో అప్పుడు నన్ను గుటుక్కుమనిపించక మానవు. నా శవానికి పిండ ప్రదానాల తంతు కాదని,వైద్య కళాశాలకు దానం చేసే ఏర్పాట్లన్నీ పూర్తి చేశాను. బతికున్న వాళ్ళనే చంపేసే ఏ వైద్య కళాశాలకు పరిశోధన నిమిత్తం దానం చేస్తారా?" అనే సందేహం లేకపోలేదు. శవాలను తరలించే ఈ ఉద్యమానికి మృత దేహ దాన సమితి అనే పేరు గల సంస్థగా రూపు దిద్దే సదుద్దేశంతో ఉన్నాను. "బ్రాహ్మణుడిగా పుట్టావు. ఇదేం దుర్బుద్ధి? పుట్టగతులు లేకుండా పోతావ్" అనే ఆప్తుల అభిప్రాయానికి నేను తలవంచను. ఏ కులానికి తగిన అపర కర్మ ప్రక్రియలు దానికి ఉండనే ఉంటాయి. చచ్చాకయినా మనిషిగా గుర్తించబడితే అంతే చాలు. ఈ నా కథకు ముగింపు ఇలాగే ఉండాలి.

కర్మ సిద్ధాంతం మీద ఇదే నా "చావు" దెబ్బ!

ఏదైనా సరే ఒక వాదాన్ని సమర్థిస్తున్నపుడు, దాన్ని ఆచరించడం కంటే గొప్ప నిబద్ధత ఉంటుందా? "మేం నాస్తికులం" అంటూ తమని తాము నలుగురినుంచీ వేరు చేసుకుంటూ, గ్రహణం రోజు బిర్యానీలు తింటూ,అసలు ఫలానా బాబా ఒట్టి ఫకీరే తప్ప యోగి కాదు అంటూ పటాటోపాలు ప్రదర్శించే వారు గుర్తొస్తే ఈ క్షణం ఎంత చీదర వేస్తోందో!

అన్నట్టుగానే ఆయన మరణానంతరం తన దేహాన్ని ఉస్మానియా వైద్య కళాశాలకు ఇచ్చేశారు.

గేటులోంచి బయటికి వస్తూ కూడా నేను "రాసి పంపడం కాదు, మీరు నాకు ఇంటర్వ్యూ ఇవ్వాల్సిందే" అంటే "సరే అలాగే ఇస్తాను కదలవమ్మా మహాలక్ష్మీ, నాకు ఇక్కడ కడుపు కాలుతోంది" అని గట్టిగా నవ్వేశారు.

నాకు ఇంటర్వ్యూ ఇవ్వకుండానే లెక్కల మాష్టారు వెళ్ళిపోయారు.

మేష్టారి సమ్మె స్వగతం !

2011-10-14T09:23:00.006+05:30

అబ్బ, ఏవిటో ఈ సమ్మె! ఇంకా ఎన్నాళ్ళు చెయ్యాలో ఏవిటో! పరిస్థితులు చూస్తుంటే చేజారిపోయేలా ఉన్నాయి. పాడు తల్లి దండ్రులు పిల్లలకు స్కూళ్ళు కాలేజీలు లేకపోతే వెధవేడుపులు ఏడుస్తారేం? రోడ్లమీదికొచ్చి సిగ్గు లేకుండా నినాదాలు కూడా చేస్తున్నారు. "పిల్లల భవిష్యత్తు లతో ఆడుకోవద్దూ" అట! నాకు మాత్రం తెలీదా? నాకు మాత్రం పిల్లల్లేరూ? అంటే వాళ్ళిక్కడ ఈ హైద్రాబాదులో చదువుకోవడం లేదనుకోండీ! ఏ సమ్మెలూ లేని చోట హాయిగా ప్రశాంతంగా చదూకుంటున్నారు. మార్కులు సరిగ్గా రాకపోతే తాట వొలుస్తాను. యావనుకున్నారో! మేష్టారా మజాకా?

అయినా పైకి చెప్తే బాగోదు గానీ, ఊళ్ళో వాళ్ళ పిల్లల చదువులు ఏ చెట్టెక్కితే మాత్రం నాకెందుకు చెప్పండి?

అయినా చెప్తూనే ఉన్నాం కదా,మన రాష్ట్రం మనకొచ్చాకా విద్యార్థులందరికీ న్యాయం చేస్తామనీ, హందరికీ ఉజ్జోగాలిచ్చేస్తామనీనూ! విని చావరేం?

ఈ ఆర్టీసీ వాళ్ళున్నారే....తన్నాలి వీళ్లని! పట్టుమని నాలుగు నెల్లన్నా జీతాల్లేకుండా ఉండలేరూ? అప్పుడే కొంతమంది తిరగబడి(ఈ పదం వింటుంటేనే గుబులుగా ఉంది) బస్సులు రోడ్డెక్కించారు. పండగలకి బట్టల్లేవని పిల్లలేడుస్తారట? ఏం ఏడిస్తే? ప్రతేటా వస్తూనే ఉంటాయిగా పండగలూ? ఏ ఏడాది కాకపోతే వచ్చే ఏడాది వేసుకుందురు గానీ కొత్త బట్టలు అని సర్ది చెప్పలేనివాళ్ళు అసలు పిల్లల్నెందుకు కనాలండీ? మీరే చెప్పండి?

ఆటోల వాళ్ళో? వాళ్ళూ అంతే! మూణ్ణాలుగు రోజులు బంద్ చేయండి అంటే సరే అంటారు గానీ రోడ్లమీద తిరుగుతూనే ఉంటారు.

ఏవిటీ? కిరాయి ఆటోల వాళ్ళ సంగతా? ఏవిటి వాళ్ల సంగతి? ఉద్యమం కోసం, మన రాష్ట్రం వచ్చాక రుచి చూడబోయే బంగారు భవిత కోసం పది రోజులు వాళ్ళూ,వాళ్ళ పిల్లలూ పస్తుంటే ఛస్తారా?

బస్సుల్లేకపోతే జనాలు మొదట్లో రెండు రోజులు ఇబ్బంది పడ్డా, తర్వాత ప్రైవేటు వాహనాలెక్కి దర్జాగా తిరుగుతున్నారు! అసలు ఆర్టీసీ సమ్మె సంగతే మర్చిపోయినట్టున్నారు! బాగా తెలివి మీరారు! చావు తెలివి!

ఈ పాడు ముఖ్యమంత్రొక కొరకరాని కొయ్యలా దాపరించాడు! చూడ్డానికి సౌమ్యంగా కనపడతాడు కానీ హమ్మో హమ్మో గుండెలు తీసిన బంటు! ఢిల్లీలో మా పనులేవీ జరగనివ్వడు.పైగా రూపాయికి బియ్యం అదీ ఇదీ ఇదీ అని జనాల్ని పడగొడుతున్నాడు.సిగ్గుండాలి ఛీ! ఏం పన్లివి?

ఇలా విద్యార్థుల తల్లిదండ్రులు రోడ్లమీదికొచ్చి, మరోవైపు బస్సులు రోడ్డెక్కాయి! ఇలా అయితే ఎలాగ? ప్రజలంతా సుఖ శాంతులతో ఉంటే రాష్ట్రం ఎలా వస్తుంది? అర్థం చేసుకోరేం?

మరో వైపు ఆయనేమో "టీడీపీ ఎమ్మెల్యేలను తన్నండి" అనీ, ఆంధ్రా నాయకులందర్నీ బొంద పెట్టమనీ అని మాట్లాడుతుంటాడు. ఈ మాటలకు వాళ్ళెవరో కేసు కూడా పెట్టారు.అప్పటికీ యువరాజా వారు "ఏం?రేణుకా చౌదరి మాట్లాళ్ళేదా? లగడపాటి మాట్లాళ్ళేదా?" అని తిప్పికొట్టబోయాడు కానీ ఎవరూ పట్టించుకోలా! వీళ్లని కంట్రోల్ చేయలేక చస్తున్నాను! ఏం మాట్లాడాలో కూడా తెలీదు! అవతలి వాళ్ళు అన్నారంటే అనరూ?

ఎన్నని చూసుకోనూ?

మరో పక్క ఆ మందకృష్ణ ఒకమాట,లక్ష్మణ బాపూజీ మరో మాటా మాట్లాడతారు! మాతో ఒక్కరూ కల్సి రాడం లేదు.

ఈ పరిణామాల మధ్య కాస్త గుబులుగా ఉన్నా,.."సమ్మె మరింత తీవ్ర తరమవుతుంది" అని గంభీరంగా ప్రకటించాను.

"ఎంతోమంది విద్యార్థుల తల్లిదండ్రులే మా వద్దకు వచ్చి సమ్మె కొనసాగించమని కోరారు"అని కూడా చూశాను. మీడియా నా మాటల్ని హైలైట్ చేయకుండా పగబట్టింది.

మరో పక్క అసంఖ్యాక ఐకాసలు(ఈ ఐకాస లు ఎన్ని ఉన్నాయో ఒకరోజు తీరిగ్గా కూచుని లెక్కెడదామంటే, టైమెక్కడా? కుదిరి చావడం లేదు) "ప్రజల కోరిక మీదే రైల్ రోకోలవీ చేస్తున్నామని" ప్రకటించారు.

ఏవిటో, జీవితంలో విశ్రాంతి లేకుండా పోయింది. మధ్యలో ఈ టవర్లూ,హోర్డింగులూ అవీ ఎక్కేవాళ్ళని దింపాలా? వీళ్ళకు మరీ తమాషాగా ఉంది. ప్రతి అడ్వర్టైజ్ మెంట్ హోర్డింగూ ఎవరో ఒకరెక్కుతుంటే ఎంతమందినని దింపుతాం?

ఎక్కేవాళ్ళే గానీ దూకేవాళ్ళే లేరాయె!

మొత్తం మీద ఇంకా సమ్మె కొనసాగితే ప్రజల్లో వ్యతిరేకత మరింత పెరుగుతుందేమో అని..ఒక పక్క అనుమానంగా...దడగా.. ఛ ఇలా మాట్లాడేస్తున్నానేంటి? తూచ్! అదేం లేదు!.అలా జరగదు

అంతా బాగానే ఉంటుంది. సమ్మె బలహీనమైతే దాన్ని మళ్ళీ ట్రాక్ లోకి తెచ్చేందుకు మాకు బోల్డు ప్లాన్లు ఉన్నాయి! ఏం చెయ్యాలో ఆలోచించాలి ఉండండి!

రామలింగ రాజు అంతరంగం... కవిత్వంగా!

2011-09-23T09:08:00.004+05:30

విజయానికి చుట్టాలెక్కువే గానీ అపజయానికి మాత్రం పాపం బంధు గణమే ఉండదుట! రామలింగ రాజు గారు ఎప్పటిలాగానే "రాజు గోరు"లా ఉండి ఉంటే ఈ సాదా సీదా పుస్తకానికి ఎంత హడావుడి జరిగి ఉండేదో?

ఆకాశమంత పందిరి,భూదేవంత అరుగు వేసి రతన్ టాటా లాంటి తెలుగేతరుడిని పిల్చి, హంగామా చేసి ఆవిష్కరించే వాళ్ళేమో! ఏ తొమ్మిదో టీవీనో దాన్ని 45 నిమిషాల ప్రోగ్రాములో ఊదరగొట్టేసేది.ఇంగ్లీషు,తెలుగు దినపత్రికలు కూడా ఈ పుస్తకాన్ని ఆకాశానికెత్తేస్తూ "గొప్ప" రివ్యూలు రాసేసి రాజుగార్ని సంతోష పెట్టేవాళ్ళు.

కానీ ఇవేమీ జరగలేదు, నెమ్మదిగా ఈ పుస్తకం ఎలాంటి హడావుడీ లేకుండా మార్కెట్లోకొచ్చింది. సత్యం రామలింగ రాజు తీరిక వేళల్లోనో,మనసులో ఆలోచనలు రేగిన వేళలోనో ఎప్పటికప్పుడు రాండమ్ గా రాసుకున్న కవితల్ని ఆయన భార్య నందిని పుస్తకంగా తెచ్చారు. ఇందులో ఏ కవితలు ఎప్పుడు రాసుకున్నారో వివరం లేదు. అందువల్ల ఈ కవితల్లో ఏవైనా ఆయన ప్రస్తుతం ఎదుర్కొంటున్న పరిస్థితులను ముందుగానే సూచించాయా అనే కుతూహలంతో చదవడం సహజమే కానీ గట్టిగా ఒక నిర్థారణకు వెంఠనే రావడం కష్టం!

మనసులో కవిత్వ భావనలుండి, భాష కూడా ఎంతో కొంత ఉంటే కవిత్వం కాస్త నాలాంటి కవితా సువాసనలు అర్థం కాని వాళ్ళక్కూడా అర్థమయ్యేలా బయటికి వస్తుందనుకుంటా!

రామలింగ రాజు గారికి భాష అంతగా సహకరించకపోవడంతో కవితా భావనలు అంత refined గా కాక raw గా కనిపిస్తాయి. అయితే ఆయన స్వతహాగా కవి కాదని అందరికీ తెలుసు కనుక ఆ భావాలు raw గా ఉండటమే బాగుంది. వాటిని refined గా తీర్చి దిద్దాలని ప్రయత్నించి ఉంటే ఆ ప్రయత్నం తేటతెల్లంగా కనపడిపోయేది!

కొన్ని కవితలు మరీ సాదా సీదాగా ఉండి, మరీ ఎప్పుడో ఎనభైల్లో సామాజిక స్పృహ పేరుతోనో,జీవితాన్ని నిర్వచించే అత్యుత్సాహంతో ఔత్సాహిక కవి కుమారులు రాసిన కవితలు గుర్తొచ్చేలా ఉన్నాయి.

టికెట్ లేని ప్రయాణీకుడు_____కవితలో జీవితం రైలు ప్రయాణంలా ఎంత రద్దీగా ఉంటుందో చెప్తూ

"ఏ క్షణాన్నైనా టికెట్ కలెక్టర్ రావొచ్చును,

ఆ వచ్చేదే నీ ఆఖరి స్టేషన్ కావొచ్చును"

అంటాడు రాజు! ఈ లైన్ల వెనుక ఏముందనేది వెంటనే ఊహించాలనిపిస్తుంది. ఇలాంటివే మరికొన్ని చోట్ల కూడా కనిపిస్తాయి.

"ఆటలో దెబ్బలను ఎలా తట్టుకోను?

అన్యాయపు ఆటగాళ్లను ఎలా వదుల్చుకోను (ఎన్ని ఆటలు నేను ఆడను?)

నిజం రూపాన్ని కొద్ది కొద్దిగా చెక్కాలి

నిర్థారించిన నిజాలు చిరకాలం నిలవాలి(సాక్ష్యాలే)

"వంచనలన్నీ మించిన వచన

నాకు నువ్వే చేసుకునే మహా వంచన

ఆత్మవంచన

ఇలాంటి కొన్ని లైన్లు ఆయన జీవితానికి అద్దంపడతాయేమో అన్నట్లు అక్కడా తోస్తాయి. (అయినా కాకపోయినా)

ఇందాక చెప్పినట్టు భాష మీద పట్టు లేకపోయినా కొన్ని భావాలు బాగున్నాయి,చాలా కామన్ గా అందరిలో మెదిలే ఆలోచన్లే అవి! అలాగే ఒక కవితా వస్తువంటూ ఎంచుకోకుండా, అప్పుడప్పుడూ మదిలో అప్పటికప్పుడు తోచిన ఆలోచన్లను రాసి పెట్టుకున్నారంతే! కొన్ని కవితలు ఎందుకు రాశారో నాకర్థం కాలేదు.

"ఓ కోడి పుంజా!"

"అలవాట్లు"

"అభాగిని" _____ఇలాంటివి!

దాదాపుగా ప్రతి కవితా రేడియో కవితల్లాగా మొదటి పాదం మళ్ళీ మళ్ళీ మధ్యలో రిపీట్ అవడం ఎందుకో అంతుపట్టలేదు నాకు!

ఇవన్నీ రాయడానికి ఆయన కు సమయం దొరకడమే గొప్ప విషయం!

మొన్నొకాయన నిర్వచించారు "అడ్డంగా రాసే పేరా గ్రాఫు ని నిలువుగా రాస్తే అదే కవిత్వం అవుతుంద"ట!

ఆ కోవ కవిత్వం ఈ మధ్య ఎక్కడ చూసినా గుర్రపుడెక్కలా విస్తరించి చుట్టేస్తోంది. పువ్వులూ,పిట్టలూ,ప్రేమా,మనసూ,జీవితం,నువ్వూ నేనూ,అంతరంగం,వెన్నెలా,వర్షమూ _______ఇవే వస్తువులు తిరగా మరగా వేసి అవే కవితలు!

వాటితో పోల్చుకుని చూస్తే రాజు కవితలు చాలా ఉత్తమస్థాయిలోనే ఉన్నాయి.

విశ్వం,సృష్టి,వైజ్ఞానిక ప్రగతి,సమాజ వైఖరిమీద నమ్మకమూ,విస్మయమూ,మనుషుల పట్ల సుహృద్భావం,ఇవన్నీ ఈ కవితల్లో చోటు చేసుకున్నాయి!

రామ్ గోపాల్ వర్మ "నా ఇష్టం" పుస్తకానికి ప్రచురణ సంస్థ ఎంత హడావుడి చేసిందో అందరికీ గుర్తుండే ఉంటుంది.

రాజు గారు కుప్ప కూలకుండా ఉండుంటే ఈ ఏడాది పుస్తకాల సంతలో కూడా ప్రత్యేకంగా ఒక స్టాలు పెట్టి మరీ అమ్మేవాళ్ళే ఈ పుస్తకాన్ని!

కవర్ పేజీ మీద రాజుగారే! ఎందుకో మనసు చివుక్కుమంది ఆ కవర్ పేజీ చూస్తే! రాజు మీద నాకున్న అభిమానమే తప్ప మరో దీనికి కారణమేదీ కనపడలేదు. (కారణం లేని హీరో వర్షిప్ అని విమర్శకులెవరన్నా వచ్చేస్తారేమో... రాకండి! నా అభిమానం నా ఇష్టం!)

ఎమెస్కో వాళ్ళు వేసిన ఈ పుస్తకం వెల 90 రూపాయలు!

అంతర్జాలంలో తెలుగు అందరికీ అందాలంటే? ఏం చేయాలి?

2011-09-06T09:08:00.003+05:30

మీరు కొన్నేళ్ళుగా జాలంలో తెలుగును చూస్తున్నారు మీరే (బ్లాగులు, బజ్జులు గట్రా) రాస్తున్నారు. అయితే...

కంప్యూటర్లు మరియు జాలంలో తెలుగు ఉందనీ ఖర్చు లేకుండా అందరూ రాయొచ్చని తెలుగు తెలిసిన ప్రతీ వ్యక్తికీ చేరాలంటే, మనం సృజనాత్మకంగా ఏం చేయాలి? (దీని కంటే ముందు స్వంత భాష అంటే అభిమానం కల్గించడం ముఖ్యం అంటారా? అయితే, ఎలా?)

ప్రభుత్వం, వ్యాపార సంస్థలు ఏం చెయ్యాలి అనేది ప్రస్తుతానికి ప్రక్కన పెడితే... వ్యక్తులుగా, స్వచ్ఛంద సంస్థలుగా మనం ఇంకా ఏం చెయ్యవచ్చు.

ఇది వీవెన్ తన బజ్ లో ఉంచిన సందేశం! దీన్ని బ్లాగులోకి తీసుకొస్తే మరిన్ని సూచనలు వచ్చే అవకాశం ఉంటుందని ఇక్కడ రాస్తున్నా!

నాకు తోచిన నాలుగు మాటలు:

మొదటిసారిగా ఇంటర్నెట్ లో తెలుగులో రాయొచ్చని తెలిసిన మర్నాడే నేను బ్లాగు మొదలెట్టేశాను. ఆ రోజంతా చెప్పలేని ఆనందం! తెలుగు స్నేహితులందరికీ ఇంటర్నెట్ లో తెలుగుందని చెప్పేశాను. తెలుగు నేర్పాను.చాలా మందితో తెలుగులోనే ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు రాస్తాను. పరాయి భాషలో ఎంత ప్రావీణ్యం సంపాదించినా మాతృభాషలో మనసారా మాట్లాడుకున్నట్టు ప్రతి మాటా ఆ భాషలో మాట్లాడుకోలేం! కరువు తీరా తిట్టుకోలేం,మన భాషలో మాత్రమే చమక్కుమనిపించే చమక్కులు వేసుకోలేం! పారిస్ లో ఉనా నా కజినొకడు పెళ్ళి చేసుకుందామని ఇక్కడికొచ్చినపుడు వాడు రోజూ ఫ్రెండ్స్ తో మాట్లాడే పరమ గ్రామ్యం (గట్టిగా చెప్పాలంటే బూతులు)వినలేక చచ్చిపోయాం! "పెళ్ళి కొడుకని కూడా చూడకుండా చంపేస్తాన్రోయ్"అని వాళ్ళమ్మ తిడితే "అబ్బ, ఉండవే, ఇలా అచ్చ తెలుగులో మాట్లాడుతుంటే ఎంత హాయిగా ఉందో"అని కొనసాగించాడు వాడు.

మాట్లాడటమే కాదు,తెలుగులో రాసుకోడమూ,మనల్ని మనం వ్యక్తీకరించుకోడమూ అంతే బాగుంటుంది.హాయిగా,సుఖంగా ఉంటుంది.

తెలుగు అంతర్జాలంలో ఉందని నలుగురికీ తెలియజేయాలని ,తెలుగు తెల్సిన ప్రతి వ్యక్తికీ అంతర్జాలంలో తెలుగుందని తెలియాలనీ స్వచ్ఛంద సంస్థలు కృషి చేస్తున్నాయి కానీ అది చాలడం లేదు. ఈ స్వఛ్ఛంద సంస్థల్లో అందరూ ఎవరి ఉద్యోగాలు వాళ్ళు చేసుకుంటూ, ఒక అర చెంచాడు భవసాగరాలు ఈదుతున్న వారే కాబట్టి పూర్తి సమయాన్ని ఇందుకోసం కేటాయించడం అసాధ్యం!

కానీ ఇలా సంస్థలకు చెందిన వారే కాకుండా వ్యక్తులు కూడా ఎక్కువ సంఖ్యలో ముందుకొస్తే చాలా వరకూ దీన్ని సాధించగలమనే నమ్మకం ఉంది నాకు!

అయితే "తెలుగు తెల్సిన వారందరూ"అంటే ఎవరు? ఈ తరం విద్యార్థుల్ని ఇందులోంచి తీసి వేయాలి. ప్రస్తుతం పాతిక----ఆ పైన వయసున్న వారు మాత్రమే తెలుగు సరిగా రాయగలిగిన దౌర్భాగ్య స్థితి మన రాష్ట్రంలో ఉంది.

ఇంటర్మీడియెట్ స్థాయిలో తెలుగు ద్వితీయ భాషగా ఏ కార్పొరేట్ కాలేజీలోనూ లేదు. తెలుసా మీకు? లాంగ్వేజీల మార్కులు కూడా ఇంటర్ లో క్లాసుకు,రాంక్ కి కలుస్తాయి కాబట్టి బలవంతంగా ఫ్రెంచో,సంస్కృతమో ఇప్పిస్తున్నారు.వాటిల్లో అయితే సిలబస్ తక్కువ, మార్కులు 90 శాతం పైగానే!

ఈ పరిస్థితిని నివారించి తెలుగుని అనివార్యం చేయడం మన చేతిలో లేదు. కానీ దీన్ని కొంతవరకైనా మార్చాలి.ఎందుకంటే ఇంటర్ చదివే విద్యార్థులకు అంతర్జాలం దాదాపుగా ఇంట్లో అందుబాటులో ఉంది. వాళ్ళకి తెలుగులో రాయడం,చదవడం తెలియాలంటే అంత కష్టమేం కాదనే విషయం చేరాలి.

ఇంకొక ముఖ్య విషయం ఏమిటంటే ధనమూలమిదం జగత్ అన్నట్లు మనకు నిధులు కావాలి. ఈ తెలుగు సంస్థ ఈ రోజు వరకూ సభ్యుల,మిత్రుల విరాళాలతో నడిచింది. ఇకపైన అయినా ఈ సంస్థకు ప్రభుత్వ నిధులు సమకూరేలా ప్రయత్నాలు జరగాలి. వీవెన్ ప్రభుత్వ సంఘంలో సలహా దారుగా ఉన్నారు కాబట్టి ఆ దిశగా కృషి జరిగితే కొంతవరకూ పనులు మెరుగుపడతాయి. నా సూఛనలు కొన్ని

1. ప్రభుత్వ కార్యాలయాల్లో చాలామందికి ప్రస్తుతం అంతర్జాలం అందుబాటులో ఉంది.వీళ్ళలో చాలామందికి తెలుగూ వచ్చు! అందువల్ల వీళ్ళ వద్దకు మనం వెళ్ళాలి.

2.చాలా మంది సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజనీర్లకు అంతర్జాలంలో తెలుగుందని తెలీదు. వీలుంటే ఇలాంటి వాళ్ళ కోసం మనం కరపత్రాలు ముద్రించి వారి ఆఫీసుల్లో ఉంచాలి.

3.వీవెన్ చెప్పినట్టు తెలుగు సినిమాలో హీరోయిన్లు,హీరోలు ఫేస్ బుక్ లోనో,మరో చోటో తెలుగు వాడుతున్నాట్టు చూపించాలి. (పెద్ద హిట్ హీరో అయితే సినిమా ఎక్కువమంది చూస్తారు కాబట్టి ఎక్కువమందికి చేరుతుంది)

4.ప్రైవేట్ కాలేజీలకు తప్పకుండా వెళ్ళి అక్కడ వర్క్ షాపులు పెట్టి తీరాలి.

5. జనసమ్మర్థం ఉన్నచోట కరపత్రాలు పంచాలి.

6.సినిమా పోస్టర్ల లాగా పోస్టర్లు వేసి కాలేజీలున్న చోట అంటించాలి.

7.పత్రికల్లో విరివిగా వ్యాసాలు రావాలి. దీనిగురించి నాకు వీలైనంత వరకూ నేను చేశానని చెప్పుకోడానికి వెనుకాడ్డం లేదు.

8.కేవలం కబుర్లు చెప్పేవారిని దూరంగా ఉంచాలి.(వ్యక్తులైనా సంస్థలైనా)

9.పెద్ద స్థాయిలో జరగాలంటే స్పాన్సర్లను పట్టుకుని హోర్డింగ్స్, బెలూన్ల వంటివి కూడా "మీకు ఇంటర్నెట్లో తెలుగులో రాయొచ్చని తెలుసా"అని ముద్రించి ప్రచారించవచ్చు.

10.తెలుగులో ఎన్ని వెబ్ సైట్లు ఉన్నాయి,తెలుగు సెర్చ్ ఎంతమంది చూస్తారు అనే వృధా చర్చలు అనవసరం!ఎక్కువమందికి తెలుగులో అంతర్జాలంలో రాయొచ్చని తెలిస్తే,ఎంతోకొంతమంది ముందుకు వచ్చి రాయడం మొదలు పెడతారు. అది అన్ని పనులనూ సానుకూల పరుస్తుంది.

11.బ్లాగులు బజ్జులు రాసేవాళ్ళు కూడా ప్రచారం చేయాలి. కానీ గుర్తుంచుకోండి, ఈ ప్రచారం బ్లాగుల్లో కాదు,బయట చేయాలి.బ్లాగుల్లో బజ్జుల్లో ఉన్నవాళ్ళకు ఎలాగూ ఇక్కడ తెలుగుందని తెల్సు కదా!

ఇంకా మంచి ఆలోచనలు ఉంటే చెప్పండి.

"టామ్ సాయర్ ప్రపంచ యాత్ర"

2011-09-03T09:12:00.006+05:30

నండూరి రామ మోహన రావు గారు నరావతారం, విశ్వ దర్శనం ల రచయిత గాకంటే నా మటుకు నాకు మార్క్ ట్వైన్ ని మా ఇంట్లోకి తెచ్చిన మనిషిగానే నాకు గుర్తుంటారు.(ఈ పుస్తకం ముందు మాటలో ఆయన కూడా ఇదే మాట చెప్పారనుకోండి) విశ్వ దర్శనం, నరావతారం,విశ్వరూపం ఇలాంటివి మా అన్నయ్య చదువుతుంటే నేను మాత్రం హకల్ బెరీ ఫిన్,టామ్ సాయర్, విచిత్ర వ్యక్తి, వగైరాలు లు చదివి అవన్నీ ఊహించుకుంటూ సంబరపడేదాన్ని! మార్క్ ట్వైన్ వాళ్ళ వూళ్ళో (నేను విదేశాలు ఏలుతున్నపుడు), ఆయన పుస్తకాల కలెక్షన్ అంతా కొని చదివినా నాకెందుకో నండూరి వారి అనువాదాలే బాగున్నాయనిపించింది. బాల్యంలో మొదటి సారి చదివిన అనుభూతి కావొచ్చు. ఈ మాట నేనెక్కడో అంటే పండితులెవరో "నీ మొహంలే ఊరుకుందూ! ఒరిజినల్లో లేని అందం వెధవది అనువాదంలో ఉంటుందంటే నేనొప్పుకోను"అని నా ఫీలింగ్ కి వారి అనుమతి లేదని తేల్చారు.:-)

స్కూలు రోజుల్లో నరావతారం నా హాట్ ఫేవరిట్ గా ఉండేది. అది రాసినాయన్ని కలుసుకోవాలని ఉండేది కానీ కలుసుకుని ఏం మాట్లాడాలో తెలీదు కాబట్టి ఆ ఆలోచన అప్పట్లో ముందుకు సాగలేదు.విశ్వదర్శనం కూడా ఎంతో నచ్చిన పుస్తకం. అంతటి గొప్ప రచయితను,పాత్రికేయుడిని ఒక్కసారైనా కలుస్కోలేకపోయాననే చింత ఎప్పటికీ వేధిస్తూనే ఉంటుందిక! అందుకే ఎప్పుడు అనుకున్న పనులను అప్పుడు చేసేయాల్సిందే! తర్వాత తీరిగ్గా విచారించి లాభంలేదు.

అయన పాత్రికేయ జీవిత విశేషాలు ఇవాళో రేపో ఎవరో ఒకరు రాస్తారు. అవేమీ లేకుండా ఆయనంటే ఉన్న ఇష్టాన్ని,గౌరవాన్ని ఈ చిన్న పుస్తక పరిచయం ద్వారా వెల్లడించుకుందామని!

సరే,కథలోకొద్దాం!

నండూరి గారి అనువదించిన పుస్తకాల్లో చాలా కాలం ఏ పబ్లిషర్ చేతికీ దొరక్కండా ఉండిపోయిన ఒక గొప్ఫ పుస్తకం ఆ మధ్య హాసం బుక్స్ ఎంబీయెస్ ప్రసాద్ గారికి దొరికింది. అదే "టామ్ సాయర్ ప్రపంచ యాత్ర" ! Tom sawyer abroad అనే ట్వైన్ నవలకి ఇది తెలుగు రూపం!1955లో ఇది ఆంధ్ర పత్రికలో ధారావాహికగా ప్రచురించబడిందట. ఆనాటి కటింగ్స్ ఒకచోట దొరికాయని ప్రసాద్ గారు నండూరి గారికి చెప్పగానే ఆయన "వృద్ధాప్యం వల్ల ఎగిరి గంతు వెయ్యలేకపోయానుగానీ మానసికంగా అంతపనీ చేశాను"అని ముందుమాటలో చెప్పారు.

ఈ పుస్తకాన్ని నేను హైద్రాబాదు పుస్తకాల సంతలో 2006 లో కొన్నాను. ఆ రోజు ఇంటికొచ్చేసరికి 11 అయింది. కానీ ఎదురుగా నండూరి గారి పుస్తకం ఊరిస్తుంటే ఎలా? అందుకే అప్పుడే కూచుని మొత్తం ఒంటిగంటకల్లా పూర్తి చేసి హాయిగా నిద్రపోయాను!

నానా సాహసాలూ చేసి,గుహలో దొంగలు దాచిన డబ్బంతా బాంకులో వేసుకుని నిస్సారంగా జీవితం గడుపుతున్న టామ్ సాయర్ కి ఎటువంటి అడ్వంచరూ లేని పాడు జీవితం మరింత బోరు కొట్టేస్తూ చప్పగా తోస్తూ ఉంటుంది. ఏదో ఒక సాహసం చేస్తే కానీ బతికేలా లేమని ఒకటి ప్లాన్ చేసి హక్ ఫిన్ కి చెప్తాడు.

దాని పేరు "క్రూసేడ్"! క్రూసేడంటే హక్ కి తెలీలా!

"ఏంటీ, క్రూసేడంటే తెలీదా?నిజమేనా వేళాకోళాలాడుతున్నావా హక్ ఫిన్?"

"నిజంగానే నాకు తెలీదు. అదేంటో తెలీకుండానే ఇన్నాళ్ళూ బతికాను.నా ఆరోగ్యం ఏమీ చెడిపోలేదు.పై పెచ్చు దిమ్మ చెక్కలాగా కూడా ఉన్నాను"ఇదీ హక్ వరస!

ఇది ఇలా కాసేపు సాగదీశాక నీగ్రో బానిస జిమ్, హక్ క్రూసేడ్ కి ఒప్పుకోకపోవడంతో ఇంకేదైనా ఆలోచించాలనుకుంటారు.

ఇంతలో ఆ వూరికి వేడి ఆవిరితో తయారు చేసిన బెలూన్ తో ఒక మతి లేని ప్రొఫెసర్ వస్తాడు.దాన్ని చూడ్డానికి జనం ఎగబడ్డారు.వాళ్ళతో పాటే హక్,టామ్,జిమ్ కూడా వెళ్లారు. వీళ్ళు ముగ్గురూ ఆ బెలూన్ లోపలికి వెళ్ళి అదెలా పని చేస్తోందో పరిశీలిస్తుండగా అక్కడి జనం ప్రొఫెసర్ వాలకాన్ని గేలి చేస్తుండటంతో మన ప్రొఫెసర్ ఆ బెలూన్ని అకస్మాత్తుగా ఆకాశంలోకి తీసుకుపోతాడు కోపంతో!

ఇంకేముంది వీళ్ళు ముగ్గురూ, ప్రొఫెసరూ,బెలూన్లో!

ఆ ప్రొఫెసర్ కి చచ్చే కోపం! వీళ్ళని తన్ని తగలేసినంత పని చేస్తాడు. ఇంతలో తుఫాను. వాన,గాలి! ఆ గాలివానలో చీకట్లో ప్రొఫెసర్ వీళ్ళని తోయబోయి తనే తాగిన మైకంలో కిందకు దూకేస్తాడు. ఇహ అక్కడినుంచీ దాన్ని నడిపే బాధ్యత వీళ్ల ముగ్గురిమీదా పడుతుంది. టామ్ తెలివైన వాడు కాబట్టి అక్షాంశాలూ రేఖాంశాలూ చక్కగా అర్థం చేసుకుని వాటిప్రకారం,టైమ్ జోన్లూ వగైరాలు కూడా లెక్క గట్టి బాగానే నడిపిస్తాడు విమానాన్ని.....అదే బెలూన్ని!

ఒకరాత్రి ముగ్గురూ పడి మొద్దుల్లా నిద్రపోయాక తెల్లారి చూస్తే లండన్ బదులుగా ఆఫ్రికా____ అదీ సహారా ఎడారి చేరుకుంటారు. అది సహారా అని తెలీక బెలూన్ దింపుతారు. ఎండమావులు కనపడితే నీళ్ళనుకుని పరిగెడతారు. నీళ్ళు నిజంగానే కనపడితే ఎండమావి అనుకుని వదిలేయబోతారు. ఇసుక తుఫానులో చిక్కుకుని చచ్చిపోయిన ఒక బృందాన్ని చూసి జడుసుకుంటారు గానీ వాళ్ళ దగ్గర దొరికిన బంగారు పెట్టె మాత్రం తీసుకుంటారు. ఇంతలో ఎవరో పరిగెత్తుకు వస్తుంటే______- కంపెనీ దొరికిందని ఎదురు పరిగెత్తి దగ్గరయ్యాక చూస్తే_________ఆ పరుగెత్తుకొచ్చింది సింహాలు!

ఇంకేముంది..మళ్ళీ వెనక్కి!

ఎదురుగా వస్తోంది సింహమని తెల్సి కాళ్ళు కదలమని మొరాయిస్తాయి, కానీ పరిగెత్తక తప్పదు. ఎలాగో ఉత్కంఠ మధ్య ఎలాగో బెలూన్లోకి చేరతారు మళ్ళీ! అసలు వీళ్ళు ఈ ఎడారిలో చేసే గోల అంతా ఇంతా కాదు! అక్కడి ఇసుక అంతా బుల్లి బుల్లి సీసాల్లో పాక్ చేసి సీసాకింత చొప్పున అని అమ్మితే అమెరికాలో ఎంత డబ్బొస్తుందో అంచనా వేస్తారు.(ఈ క్రేజీ అయిడియాలన్నీ టామ్‌వేనని వేరే చెప్పాలా?) ఇసుక తుఫాను వచ్చి బెలూన్ని ముంచెత్తుతుంది.

ఎలాగో అక్కడినుంచి బయలు దేరి కొంత దూరం ప్రయణించాక స్ఫింక్స్ విగ్రహాన్ని చూసి దెయ్యమో రాక్షసో అనుకుని జడుసుకుంటారు. అది విగ్రహమేనని తెలుసుకుని స్థిమిత పడి పిరమిడ్స్ చూడ్డానికి వెళ్తారు.ఇంతలో ఒక గొప్ప ప్రమాదం వచ్చిపడుతుంది.

ఏమీ లేదు, టామ్‌దగ్గరున్న పొగాకు పైపు విరిగిపోతుంది. జిమ్‌నీ,హక్ నీ వెళ్ళి అమెరికాలో సెంట్ పీటర్స్ బర్గ్ లోని తమ వంటింట్లో గట్టుమీద ఉన్న మరో పైపు తెమ్మని ఆజ్ఞాపిస్తాడు టామ్!

పైగా అక్షాంశాలు రేఖాంశాల ఆధారంగా దారి కనుక్కోడం ఎలాగో కూడా చెప్తాడు. ఇక్కడి నుంచీ అరపేజీలో కథ ముగుస్తుంది. కానీ అది చాలా సహజంగా అనిపిస్తుంది కూడా!

జిమ్,హక్ ఇద్దరూ వెళ్ళి ఆ పైపు తీసుకుంటుండగా పోలీ పెద్దమ్మ చూసి (అప్పుడేం జరిగి ఉంటుందో ఆవిడ గురించి తెల్సిన వాళ్ళకు చెప్పక్కర్లేదుగా !) టామ్ గాడు ఎక్కడున్నా సరే,జుట్టు పట్టుకుని ఈడ్చుకుని రమ్మని చెప్పి వీళ్ళిద్దరినీ గెంటేస్తుంది. ఈ బెలూనూ,పైలట్ పనీ వీటన్నిటికీ ఆవిడ పూచిక పుల్ల కూడా విలువ ఇవ్వదు. అసలు పట్టించుకోదు.

ఇంకేముంది?మర్నాడూ జిమ్,హక్ విమానంలో తిరిగి రాగానే చేసేది లేక టామ్ వాళ్ళతో కల్సి తిరుగు ముఖం పట్టడంతో కథ కంచికి!

మార్క్ ట్వైన్ హాస్యం ఎంత పదునుగా సునిశితంగా ఉంటుందో తెల్సిందే! దాన్ని అలాగే తెలుగులోకి యథాతథంగా దించి,హాయైన నవ్వుని పాఠకుల మొహాల మీదకు తెప్పించడం చేయి తిరిగిన అనువాదకులకు కూడా కత్తి మీద సామే!

జిమ్ "టామ్ గారూ, హక్ గారూ"అంటూ అమాయకంగా వేసుకునే మొండివాదనలను ఒరిజినల్ లో చదివి ఎంత పొట్ట చెక్కలయ్యేలా నవ్వుకుంటామో తెలుగు అనువాదంలో కూడా అంతే అలరిస్తాయి. ఒకటీ అంటూ చెప్పలేం! అవి ఇలా చెప్పడం కాదు,చదివి ఆ హాస్యాన్ని అనుభవిస్తే గానీ అందులోని ఆనందం అర్థం కాదు!

రామ మోహన్ రావు గారు Call Of the Wild అనే నవలను కూడా తెలుగులోని అనువదించారని చదివాను గానీ అది ఎక్కడా లభ్యం కావడం లేదు.

హాసం ప్రచురణలు వేసిన ఈ అపురూపమైన పుస్తకం వెల కేవలం......కేవలం ముప్ఫై ఐదు రూపాయలు! నేనూ మా పాపా కల్సి ఈ పుస్తకం చదువుకోవడాన్ని చాలా చాలా ఎంజాయ్ చేస్తాం!

తప్పక చదవండి!

పండగ దండగలు !

2011-09-02T09:33:00.003+05:30

మా ఇంటి గణపతి___పూజకు ముందు!

హమ్మయ్య! అయిపోయింది పండగ! జరిపేసుకున్నాం! పత్రీ,పువ్వులూ,వినాయకుడి బొమ్మా,మావిడాకులూ,అన్నీ కొని పండగ చేశాం! మళ్ళీ వచ్చే ఏడాదే ఇహ!

ఎప్పుడూ లేనిది మొదటి సారి మా ఇంట్లో మట్టి వినాయకుడిని కాక ప్లాస్టర్ ఆఫ్ పారిస్ వినాయకుడిని పెట్టాము పూజలో! ఏం చెయ్యమంటారు? ఎంకి పెళ్ళి సుబ్బి చావుకొచ్చినట్టు "మట్టి వినాయకుడినే పూజిద్దాం , పూజించాల్సిందే..పూజించకపోయారో...."అని రక రకాల FM రేడియోల వాళ్ళూ, తొమ్మిదో టీవీ వాళ్ళూ, వీళ్ళంతా వారం నుంచీ ఊదరగొట్టేస్తుండటంతో, పోయినేడాది వరకూ దీనంగా మొహం పెట్టుకుని ఒక మూల ఉండే మట్టి విగ్రహాలు ఈ ఏడాది బోల్డంత గర్వం వచ్చేసి ఠీవీగా ముందు వరసలో నిలబడ్డాయి. కానీ కదిలిస్తే మాత్రం షాక్ కొట్టే ధరలు!

ప్రజల పల్స్,బలహీనతలు ఈ అమ్మేవాళ్ళు భలే పట్టుకుంటారు! మట్టి విగ్రహాలనే పూజించాలని అందరం కట్ట కట్టుకుని నిర్ణయించుకునే సరికి జానెడు బొమ్మ నూటయాభై రూపాయలూ,బెత్తెడు బొమ్మ వంద రూపాయలూ!అచ్చంగా మట్టి విగ్రహాలే! రూపాయి కూడా డిస్కౌంట్ లేదు!జూబిలీ హిల్స్, బంజారాహిల్స్ వంటి చోట్ల ఇంకో యాభై కలుపుకోండి! అందుకే కోపమొచ్చి (ఎవరి మీదో నాకూ తెలీదు) ప్లాస్టర్ ఆఫ్ పారిస్ బొమ్మ కొనేశాను !

ప్లాస్టిక్ కవర్లు తీసేశారమ్మా అంటూ , జూట్ తో చేసిన పల్చటి కవర్లు ప్రతి చోటా అయిదేసి రూపాయలకు అమ్మడం మొదలైంది. ఆర్గానిక్ కూరలు మంచివి అనగానే వాళ్ళెవరో సూపర్ మార్కెట్ వాళ్ళు కిలో వంకాయలు అరవై రూపాయలకు అమ్ముతారు. అలోవెరా జూస్ మంచిదని మంతెన గారు చెప్తే ఇంకెవరో అలోవెరా జుస్ చిన్న డబ్బా అయిదొందలంటాడు.

పత్రి కూడా అంతే!అందులో ఒక్కటీ వ్రతకల్పం పుస్తకంలో చెప్పిన రకం లేదు. పార్కుల్లోవో ఎక్కడివో మరి అన్నీ క్రోటన్ మొక్కల ఆకులే! మచ్చలవీ, చారలవీ, గీతలవీను!వంద రూపాయలకు నాలుగు రకాలు కలిపి ఒక టేకు ఆకులో చుట్టి (పాపం, ప్లాస్టిక్ నిషేధం కదా మరి) పెట్టి ఇవ్వడం! ఒక్క తామర పువ్వు నలభై రూపాయలు! "అమ్మో" అని తెల్లబోతే.."ఇవాళొక్కరోజే కదమ్మా" అనడం!

ఇంటికొచ్చాక మా ఇంటి తోటలో వెదికితే మారేడు,నేరేడు,మరువం,మాచీ పత్రం లతో సహా అన్ని రకాల పత్రీ ఇక్కడే దొరికింది! :-)) (మారేడు చెట్టు మా ఇంట్లో ఉందని ఇప్పుడే చూశా అసలు)

అసలు పండగలన్నీ ముఖ్యంగా సిటీల్లో ఎవరో వెనకనుంచి తోసినట్టు, లేదా అర్జెంట్ టెలిగ్రామేదో వచ్చినట్టు ఆదరా బాదరా శాస్త్రార్థం జరుపుకోడం అలవాటైపోయింది. నాలుగైదు రకాల వంటలతో ఆలస్యంగా భోజనాలు చేసి సాయంత్రం వేళ సెలవు రోజు తాలూకు విశ్రాంతిని హాయిగా ఆఘ్రాణిస్తూ గడపటం మర్చిపోయాం! "ఉన్నది ముగ్గురమేగా, ఏం తింటాం లెద్దూ" అని ఏవో రెండు రకాలతో కానిచ్చేయడం,వందలూ వేలూ పెట్టి మావిడాకులూ అవీ తెచ్చి కాసేపు ఆర్భాటం చెయ్యడం! సాయంత్రానికి తిరిగి చూస్తే దండగ ఖర్చూ, నిరుత్సాహం, రేపటి ఆఫీసూ, ఇస్త్రీ చేయాల్సిన యూనిఫాములూ...!

"ఇవాళ పండగ" అని ఉత్సాహంతో నిద్ర లేవడానికి బదులు "అమ్మో, ఇవాళ పండగ కదూ" అని గాభరాతో లేవడం!

ఆఖరి పోరాటం నవల్లో ప్రవల్లికతో విహారి ఒక సందర్భంలో "మీకేమండీ, సి బి ఐ ఆఫీసరు" అంటే ఆవిడంటుంది_____ "ఏమి సి బి ఐ లెండి! చూసేవాళ్ళకే ఈ గొప్ప! నాకైతే ఏదో ఒక మారుమూల పల్లెటూర్లో నాలుగు మేకలూ కోళ్ళూ పెంచుకుంటూ ప్రశాంతంగా బతికేయాలని ఉంది"

ఈ సిటీ హడావుడిలో, సంస్కృతి పేరు చెప్పుకుంటూ చప్పటి పండగల్ని నిస్సారంగా జరుపుకుంటున్నపుడు నేనూ ఇదే అనుకుంటాను. హాయిగా ఏ దోసకాయల పల్లో,రావిపాడో,దాచేపల్లో,ఉప్పులోరో,ఆకివీడో పోయి ప్రశాంతంగా పత్రి అంతా కొనకుండా చుట్టు పక్కల కోసుకొచ్చి పండగ మజా పిల్లలతో కల్సి ఆస్వాదించాలని! ఎప్పటికి కుదుర్తుందో!

కృష్ణ వేణీ..తెలుగింటి విరిబోణీ

2011-08-10T22:32:00.003+05:30

నిన్న సౌమ్య బజ్ లో కృష్ణ వేణి సినిమా ప్రసక్తి వచ్చింది. ఈ సినిమా నాకు తెల్సి ఆన్ లైన్ లో ఎక్కడా లేదు. కోఠీలోని నవభారత్ వీడియోస్ లో అడిగాను(వాళ్ల దగ్గర మూకీ సినిమాలు కూడా దొరుకుతాయి, మీకు కావాలంటే).వాళ్ళూ అది డీవీడీగా రాలేదన్నారు. కానీ ఆ సినిమాని నేను దాదాపు పదేళ్ళ కిదట దూరదర్శన్ లోనో ఈ టీవీ లోనో చూసిన గుర్తు! సినిమా క్లైమాక్స్ చూసిన తర్వాత నాకు మూడు రోజులు నిద్ర రాలేదు. ఎక్కడికి వెళ్ళినా వాణిశ్రీ వెంటాడుతూ ఉండేది.ఈ సినిమా కోసం నా అన్వేషణ ఇంకా కొన సాగుతూనే ఉందని ఇందు మూలంగా తెలియజేసుకుంటున్నాను!

కృష్ణం రాజు సొంత బానర్ గోపీ కృష్ణా మోవీస్ తీసిన అత్యుత్తమ సినిమా అది! మూలం కన్నడ సినిమా శర పంజర!(వికీ లో వెదకండి) అందులో కావేరి నది మీదుగా కథ నడిస్తే తెలుగులో కృష్ణా నది బేస్ గా కథ నడుస్తుంది.

ప్రసవానంతరం కొందరు స్త్రీలకు బలహీనత వల్ల, ప్రసవంలో పడిన కష్టం వల్ల మానసిక సమస్యలు ఎదురవుతాయనే విషయం ఎంతమందికి తెలుసో నాకు తెలీదు గానీ అలాంటి కేసులు నేను స్వయంగా చూశాను.

మా ఫ్రెండ్ వాళ్ళ అక్కకి అలా జరిగి పిల్లాడిని పట్టించుకోకుండా "నన్ను చంపేశారు, నన్ను చంపేశారు" అని ఏడుస్తూ జుట్టు పీక్కునేది. అప్పుడు మేము మరీ చిన్న పిల్లలం కావడం వల్ల వింతగా భయంగా చూసి పరిగెత్తుకొచ్చేసేవాళ్ళం! అయితే ఆమె తల్లి దండ్రులు ఆమెకు సరైన చికిత్స చేయించకుండా "పురిట్లో దెయ్యం పట్టింది! పైగా హత్యకు గురైన ఆడమనిషి దెయ్యం(నన్ను చంపేశారు అంటోందిగా మరి) అని ఏవేవో పిచ్చి వైద్యాలు చేయించి తిండి పెట్టకండా ఆమె మరణించే దాకా అసామాన్య కృషి చేశారు.

"నన్ను చంపేశారు"అన్న మాట బహుశా ఆమె పురిటి నొప్పులను ఉద్దేశించి వేరేగా బయట పెడుతుందేమో అని ఒక్కరూ ఆలోచించలేదని పెద్దయ్యాక అర్థమై చాలా బాధ వేసేది.

కృష్ణ వేణి సినిమా కూడా ఇదే దార్లో నడుస్తుంది.

రెండో కానుపులో వాణిశ్రీకి బలహీనత కలుగుంది. కృష్ణం రాజుతో కల్సి అమరావతి ట్రిప్ కి వెళ్ళినపుడు కౌమార దశలో గుర్తు తెలియని వ్యక్తీ ఆ నదీ తీరంలో ఆమె మీద జరిపిన అత్యాచారం(ఇదే అనుకుంటాను context...(లేక ఎవరినా ప్రేమిస్తుందా? సరిగా గుర్తు రావడం లేదు) సంగతి జ్ఞప్తికొచ్చి విహ్వల పరిస్థితిలో ఆ ఇసుక మీద పడి "ఇక్కడే పోయింది, ఇక్కడే పోయింది" అని ఏడుస్తుంది. ఏం పోయిందో కృష్ణం రాజుకి అర్థం కాక ఇంటికొచ్చ్చాక డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్ళాక భార్య పెళ్ళీ నాటికి అనాఘ్రాత పుష్పం కాదనే కఠోర వాస్తవం అతడిని దిగ్భ్రాంతి పరుస్తుంది. జీర్ణం చేసుకోలేకపోగా భార్య తనను మోసం చేసిందనే ఫీలింగ్ లో పడతాడు.

ఆ మానసిక వ్యాధి ముదిరి కృష్ణ వేణిని పిచ్చాసుపత్రిలో చేరుస్తారు. పిల్లలిద్దరినీ మేనత్త పెంచుతుంది. ఇదే అదనుగా కృష్ణం రాజు తన ఆఫీసులో పని చేసే వాంప్ మంజు భార్గవి తో సంబంధం పెట్టుకుంటాడు.(అది అతనికి తప్పనిపించదు)

పరిస్థితి అదుపులోకి వచ్చి కృష్ణవేణి ఇంటికి వస్తుంది.దర్శకుడి(వి.మధుసూదన రావు) ప్రతిభ అంతా ఇక్కడినుంచీ మొదలవుతుంది. ప్రతి ఫ్రేమ్ లోనూ! తిరిగి వచ్చిన కృష్ణ వేణిని ఎవరూ మామూలు మనిషిగా ఆహ్వానించరు. "పిచ్చాసుపత్రి నుంచి వచ్చిన మనిషి"గానే చూస్తారు.

పిల్లలు దగ్గరికి రారు. వాళ్ళ మేనత్త కృష్ణవేణిని విచిత్రంగా చూస్తూ ఉంటుంది. భర్త దగ్గరికి వస్తే ఆయన అటుతిరిగి పడుకుంటాడు. "ఆమెకు ప్రేమ, ఆదరణ అవసరం"అని డాక్టర్ చెప్పిన మాట గుర్తొస్తున్నా, ఆవిడ "చెడిపోయిందనే" విషయమే అతడిని గాయపరుస్తూ ఉంటుంది. ప్రతి విషయంలోనూ నిర్లక్ష్యాన్ని బాహాటంగా ప్రదర్శిస్తూ, తన పనులన్నింటిలోనూ ఆమె కల్పించుకోబోతే ప్రయత్న పూర్వకంగా దూరంగా ఉంచుతాడు.

మనసులో కుములుతూనే మామూలుగా ఉండేందుకు ప్రయత్నిస్తుంది కృష్ణవేణి. చెల్లెలు పెళ్ళికి వెళ్తే "పిచ్చి తగ్గింది ఈ పిల్లకేగా"అనే చుట్టాల మాటలు వినపడతాయి. ఈమెకు పిచ్చి కి ట్రీట్ మెంట్ జరిగిందని తెల్సి పెళ్ళివాళ్ళు కాన్సిల్ చేసుకున్నంత పని చేస్తారు. "నాకు పిచ్చి లేదండీ, తగ్గిపోయింది"అని పెళ్ళి కొడుకు కుటుంబం కాళ్ళ మీద పడి ప్రార్థిస్తుంది కృష్ణవేణి. (ఆ పెళ్ళి జరగదనుకుంటాను).

భర్త తనను దూరంగా ఉంచుతున్నాడని అనుకుంటుందే కానీ అతనికి మరో స్త్రీతో సంబంధం ఉంటుందని అనుకోని కృష్ణవేణికి కొన్ని సూచనలు కనపడతాయి. ఒక పేరంటానికి వెళ్తే అక్కడ కూడా అక్కడి స్త్రీలు "ఈవిడే ఫలానా ఆయన భార్య! పిచ్చి తగ్గింది ఈవిడకే! అందుకే ఆయన ఫలానా ఆవిడతో ఉంటున్నాడు"అని మనకీ కృష్ణవేణికీ కూడా వినపడేలా గుస గుసలాడుకుంటారు.

ఆ పేరంటంలోనే "పదునాలుగేళ్ళు వనవాసమేగెను పరమ పావని సీతా"పాట పాడుతుంది.

ఆ పేరంటంలో విన్న మాటల వల్ల గాయపడిన మనసుతో ఇల్లు చేరిన కృష్ణవేణి బాల్కనీలో నిలబడి ఉండగా కాసేపట్లో మంజుభార్గవి తో సహా మొగుడు ఇంటి ముందు కారు ఆపుతాడు.

ఆ క్షణంలోనే ఆమె మనసు శత సహస్రాలుగా రక్తం చిందే ముక్కలుగా ఛిద్రమైపోతుంది. ఆ తీవ్ర మానసిక సంఘర్షణను అదిమి పెట్టే ప్రయత్నంలో,అవమానం,దుఃఖం ,నిస్సహాయత,మోసగించబడ్డ భావన,నైరాశ్యం,ఒంటరితనం ఈ భావాలన్నీ ఒక్కసారి చుట్టు ముట్టగా వాటిని బయట పడకుండా ఆపే ప్రయత్నంలో వింతగా పూనకం వచ్చిన దానిలా ఊగిపోతూ,(ఒక్క మాట కూడా బయటపడదు)చివరికి ఆమె వల్ల కాక ఒక్కసారిగా గుండె పగిలి ప్రాణాలు కోల్పోతుంది. నిట్టనిలువుగా మొదలు నరికిన చెట్టులా కుప్పకూలుతుంది__________భర్త పాదాల మీద!

ప్రాణం కోల్పోయి అతని పాదాల మీద పడటంలో కొంత నాటకీయత ఉన్నా, "నా ప్రేమ ఎప్పుడూ నీకే!నీ పట్ల ఎప్పుడూ విధేయతతోనే ఉన్నాను! కానీ..నువ్వే.....చూడు నా ప్రేమకు ఎలాంటి బహుమతి ఇచ్చావో?" అని బహుశా అతడిని నిలదీసి అడుగుతున్నట్టు అతడికి , ప్రేక్షకులకు చేరవేయడానికే దర్శకుడు అలా తీసి ఉంటాడనిపించింది!

ఈ సినిమా మొత్తం వాణిశ్రీదే! ద్వితీయార్థంలో కృష్ణవేణి అనుభవించే వేదనను ఇంకెవరైనా అంత బాగా చేయగలిగేవారా అంటే చేయలేరు అని తడుముకోనక్కర్లేకుండా జవాబు చెప్పేంత అద్భుతంగా చేసింది. పిల్లలని లాలించాలనుకున్నపుడు వాళ్ళు భయం భయంగా తొలగిపోయినపుడు,చెల్లెలు పెళ్ళిలో పెళ్ళికొడుకు తరఫు వాళ్ళని బతిమాలేడపుడు,పేరంటంలో స్త్రీలు "ఆవిడే ఆవిడే" అని చెప్పుకుంటున్నపుడు________వాణిశ్రీ నటన పతాక స్థాయిలో ఉంటుంది.

ఇహ ముగింపు అయితే ఈ సినిమా చూసిన ప్రతి ఒక్కరినీ వెంటాడి వేధించి తీరుతుంది. కృష్ణవేణి ప్రాణాలు కోల్పోయే దృశ్యంలో వాణిశ్రీ నాకు వారం పాటు పదే పదే గుర్తొస్తుండేది. ఆ దృశ్యం అంత హృదయ విదారకంగా,కృష్ణ వేణి కోసం ప్రతి హృదయం ఆర్తితో కలవరించేలా ఉంటుంది.

చేయని తప్పుకు బలైపోయిన కృష్ణవేణి కోసం ఒక కన్నీటి బొట్టు రాల్చేలా ఉంటుంది.

సింహాలో బాలకృష్ణకీ,అలా మొదలైందిలో నిత్యా కీ నంది అవార్డు ఇస్తే...ఈ సినిమాలో వాణిశ్రీ నటన జాతీయ అవార్డుకు ఒక మెట్టు పైనే ఉంటుంది.

దసరా బుల్లోడు సినిమా టివీలో చూసిన రెండు రోజులకే ఈ సినిమా చూశానేమో, ఇద్దరు వాణిశ్రీలూ ఒకరే అంటే నమ్మబుద్ధేయలేదు!:-))

ఈ సినిమాలో మంచిపాటలున్నాయి కూడా!

"సంగీతం...మధుర సంగీతం"

"ఎందుకో నువ్వు నాతో ఉన్న వేళ ఇంత హాయి"

కృష్ణ వేణీ తెలుగింటి విరిబోణీ

"పదునాలుగేళ్ళు వనవాసమేగిన పరమ పావని సీతా"
వంటివి.

విచిత్రం ఏమిటంటే ఈ సినిమా ఆడియోలు కూడా నాకు లింకులు ఎక్కడా దొరకలేదు.

ఈ సినిమా బయట డీవీడీ గా అలభ్యం! ఎప్పుడైనా టీవీలో వేస్తే మాత్రం మిస్ కాకుండా చూడండి...కేవలం వాణిశ్రీ నటన కోసం!

ఇదొక అద్భుతమైన కథ నిజంగా !

బ్లాగా? బజ్జా?

2011-08-08T09:24:00.002+05:30

ఒకరోజు మెయిల్ బాక్స్ లో ఉన్న ఒకటో పదహారో మెయిల్స్ చెక్ చేసుకుంటూ ఉండగా ఎడమ పక్కన నాలుగు రంగుల్లో ఒక అర్థ వృత్తాకారం కనపడి ఏమిటాయని దాని మీద నొక్కాను. హాచ్చెర్యం, .....ఆలిస్ ఇన్ వండర్ లాండ్ లా ఫీలైపోయాను. అక్కడ మన వాళ్ళు (అంటే బ్లాగర్లు) హాయిగా కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నారు. హోరినీ ఇదేవిటా అని ఆరా తీస్తే దాన్ని బజ్ అంటారని తెల్సింది.

కొద్ది రోజులూ వాళ్లవీ వీళ్లవీ బజ్జులు చదివి నేను ఒక చిన్న కొటేషన్ బజ్జులో రాసినట్టు గుర్తు!దాన్ని నలుగురో ఎంతమందో లైక్ చేయడం, ఇద్దరో ముగ్గురో కామెంట్లు రాయడం ఇలాంటిదేదో జరిగింది. తర్వాత మరీ ఎక్కువగా కాకపోయినా అడపా దడపా బుల్లి సైజులో బజ్జులు రాశా నేను కూడా! రాస్తున్నా!

కానీ ఈ మధ్య చాలామంది బజ్జులొచ్చి బ్లాగుల్ని పడగొట్టాయని,బజ్జుల వల్ల బ్లాగుల్లో కామెంట్లే లేకుండా పోయాయని విచారం, ఆందోళన వ్యక్తం చేస్తున్నారు. కొంత వరకూ కరెక్టే!

ఈ మధ్య నేను రాసిన ఒక బజ్జులో మిత్రులమంతా దూరదర్శన్ కార్యక్రమాల గురించి మాట్లాడుకుంటూ జ్ఞాపకాల పూలు ఆఘ్రాణిస్తూ ఉండగా తాడేపల్లి గారొచ్చి "ఇక్కడ కాలక్షేపం బాగానే అవుతుంది కానీ అక్కడ మీ బ్లాగు బజ్జుంది చూశారా?" అని చనువుతో కేకలేశారు.

మరో ఫ్రెండ్ ఈ మధ్య "ఏమిటండీ, ఈ మధ్య మీరసలు బ్లాగు రాయడం లేదు? ఫలానా బ్లాగర్ చూడండి, రోజూ ఏదో ఒక అంశం మీద టపాయిస్తారు?" అని దబాయించారు. ఇక్కడే చెప్తున్నా జవాబు.."నేను ఫలానా బ్లాగర్ని కాదు! రోజూ బ్లాగు రాసే కోరిక,ఓపిక ముఖ్యంగా తీరిక నాకు లేవు. బ్లాగు కంటే ముఖ్యమైన పనులు చాలా ఉన్నాయి నాకు! ఇష్టమైతే, కుదిరితే రాస్తాను.మొదటినుంచీ అల్లాగే చేస్తున్నా! బిజీగా లేనపుడే నెలకు నాలుగో ఐదో మించి రాయలేదు...ఇహ రోజూ ఎక్కడ రాయమంటావు నాయనా?"

నా పనులు నేను చేసుకుంటూనే అప్పుడప్పుడు బజ్జులో ఒకటి రెండు వాక్యాలు రాయడం,లేదా నచ్చిన ఫొటోలు పెట్టడం..అంతే!

బ్లాగు విలువ బ్లాగుకుంటే బజ్ విలువ బజ్ కుంది! ఒక చిన్న కవితో,నచ్చిన కొటేషనో, ఫొటోనో మరో జోకో పంచుకోవాలన్నా బజ్జే బాగుంటుంది.ప్రతి చిన్న విషయానికీ బ్లాగు రాయాల్సినంత ప్రాముఖ్యం లేకపోవచ్చు. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా కొంతమందికి బ్లాగు రాసే సమయం లేక ఒక చిన్న విషయాన్ని పంచుకోవాలనుకున్నపుడు క్లుప్తంగా బజ్ లో పెట్టొచ్చు!

బజ్జులో సమయం వృధా మాత్రం బాగానే జరుగుతుంది.ఒక్కోసారి బజ్ టాపిక్ ఏమిటో,,చివరికి వ్యాఖ్యలు ఎటునుంచి ఎటు పోతాయో చెప్పడం కష్టం కూడా! ఒకసారి అప్పటికే రెండొందల వ్యాఖ్యలు వచ్చిన ఒక బజ్ లో మన రహ్మానుద్దీన్ అడుగు పెట్టి "బాబూ ప్రతి వంద వ్యాఖ్యలకోసారి బజ్ సారాంశం ఏమిటో తెలపాలని కోరుతున్నా"అని విజ్ఞప్తి చేశాడు.

అయితే ఒక్కోసారి బ్లాగు కంటే బజ్జులో మంచి విషయాల గురించి చర్చలు జరిగిన సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి. మంచి సంగీతం గురించి,సాహిత్యం గురించి,భాష గురించి,కవిత్వం గురించి మంచి మంచి కబుర్లు దొర్లుతాయి అక్కడ! అందరివీ నేను కోట్ చేయలేను..నా బజ్జులోనే ఒకసారి భగవద్గీత మీద సురేష్ కొలిచాల గారు,నాగరాజు పప్పు గార్ల మధ్య ఎంతో మంచి చర్చ జరిగింది.అలాగే,వేణూశ్రీకాంత్,మాయా సౌమ్య...ఛ కాదు, ఆలమూరు సౌమ్య,రహ్మానుద్దీన్ ల బజ్జుల్లో మంచి విషయాలు పంచుకున్నాం!

ఇంకో ముఖ్యమైన సంగతి...బ్లాగుల్లో ఉన్నపుడు కేవలం పరిచయస్థులుగా ఉన్నవారు బజ్జులో అతి దగ్గరి స్నేహితులుగా మారడం నేను చూశాను.సరదా కబుర్ల మూలంగా కావొచ్చు,కలిసిన అభిరుచుల మూలంగా కావొచ్చు! ఎందుకంటే బజ్జు స్వభావం వేరు. అదొక నిరంతర సంభాషణా ప్రక్రియ వంటిది కాబట్టి!

బజ్జులో అనానిమస్ కామెంట్స్ రాసే అవకాశం కూడా లేదు.(రకరకాల ఐడీలతో రాసే అవకాశం ఉంది. కానీ బజ్జులో అసభ్యంగా ఎవరూ కామెంట్స్ రాయగా చూళ్ళేదు ఇంతవరకూ)

బ్లాగర్లు బజ్జుల్లో గంటల తరబడి గడుపుతూ బ్లాగుల్ని నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నారని కొందరి ఆరోపణ!బ్లాగులు రాసేవాళ్ళు బజ్జుల్లో ఉండకూడదని,బజ్జుల్లో గడిపేవాళ్ళు బ్లాగులు రాయకూడదనీ రూలేమీ లేదుగా! బజ్జులో యాక్టివ్ గా ఉంటూనే బ్లాగులు కూడా తగు మాత్రంలో రాసేవాళ్ళు బులుసు గారు,మధురవాణి,రాజ్ కుమార్,ఆ.సౌమ్య...వీళ్ళంతా కనపడుతూనే ఉన్నారు! ఇంకా చాలామంది ఉండొచ్చు కానీ నేను ఎక్కువమంది బజ్ లు అనుసరించకపోవడం వల్ల అంతగా తెలీదు. ఎవరైనా బజ్జర్లు చెప్పండి!

నిన్న ఒక బజ్ లో ఒక వ్యాఖ్యను చూసి అక్కడి నుంచి శరత్ గారి బ్లాగుకెళ్ళి చూశా! బజ్జుల వల్ల బ్లాగులకు లాభమా నష్టమా అనే పోస్టు కనపడింది.అందులో శరత్ గారు " చెత్తంతా బజ్జుల్లో కొట్టుకుపోయిన్దనుకోవాలా లేక మేరునగ దీరులందరూ బ్లాగులని నిర్లక్ష్యమ్ చేస్తున్నారు అనుకోవాలా? అనే చఖ్ఖని ప్రశ్న వేసుకున్నారు.

అలా ఏమీ బేరీజులు వేయక్కర్లేదండీ!ఎవరి ఆసక్తి వాళ్ళది అనేసుకోండి చాలు! ఎవరు చెత్తో ,ఏది చెత్తో నిర్ణయించుకునే అవకాశం చదివే వాళ్ళకిచ్చేద్దాం!! ఎవరికి ఎందులో ఆసక్తి ఉంటే అందులో ఉంటారు! చెత్త రెండు చోట్లా ఉండొచ్చు,మంచి విషయాలూ రెండు చోట్లా ఉండొచ్చు! ఏవంటారు?

కాకపోతే బజ్జులో కెవ్వులూ కేకలూ మాత్రం ఎక్కువే!:-))

కామెంట్ల విషయానికొస్తే ఇప్పటికీ చాలా మంది కామెంట్ల సంఖ్యను బట్టే బ్లాగు పోస్టు విలువను నిర్థారించడం విచారం! అద్భుతంగా ఉంది అనిపించిన పోస్టుకి మూడే కామెంట్లొస్తాయి. అంతగా ప్రాముఖ్యం లేని విషయం మీద చర్చను మొదలుపెట్టిన మొదటి కామెంట్ కి కొనసాగింపుగా ఒక్కో బ్లాగుకి వంద కామెంట్లూ రావొచ్చు!

కానీ బ్లాగు పోస్టు లింకు ని బజ్ లో ఇస్తే మాత్రం ఆన్ లైన్లో ఉన్నవారు రాసే వ్యాఖ్య కాస్తా బజ్ లోనే రాసేస్తున్నారు. అందువల్ల బజ్ లో బ్లాగ్ పోస్టు లింక్ ఇచ్చేవాళ్ళు అక్కడ వ్యాఖ్యలను అచేతనం (commentsని disable చేయమని అర్థం) చేస్తే వ్యాఖ్యలు బ్లాగుల్లోనే పడతాయి.బ్లాగు నచ్చినపుడో, నచ్చనపుడో అభిప్రాయం మాత్రం తప్పక రాయాల్సిందే!

బజ్జులు మాత్రమే రాస్తూ బ్లాగుని నిర్లక్ష్యం చేస్తున్న మిత్రులు (అబ్బ, వేణూ శ్రీకాంత్ కి ఎంత కోపం వస్తోందో)మాత్రం బ్లాగు ని కూడా ఒక కంట కనిపెట్టి ఉంటూ పోస్టులు రాస్తూ ఉండాలి(నేనూ భుజాలు తడుముకుంటూ...)శంకర్ గారూ, మీరు కూడా! (అంచేత మీరు చెప్పొచ్చేదేమైనా ఉందా ఈ సందర్భంలో?)

ఎంతైనా బ్లాగులో రాసినవి భద్రంగా ఉంటాయి,వాటికో రిఫరెన్స్ గా చూసుకోనూ వచ్చు! అంశాల వారీగా విలువా ఉంది!
నేను బజ్జు లో సమయం దాదాపుగా తగ్గించేశాను.

బ్లాగు మిత్రులు,బజ్జు మిత్రులు ఏవంటారు?

శారదా శ్రీనివాసన్ గారి రేడియో జ్ఞాపకాల పూల మాల

2011-07-17T10:46:00.005+05:30

రేడియో! రేడియో !రేడియో!

అబ్బ, రేడియో అంటే పిచ్చితో గడిపిన రోజులు ఎంత బాగుంటాయో!
రేడియో వింటూ బావి గట్టు మీద బట్టలు ఉతుక్కోడం,
రేడియో వింటూ ఇల్లు తుడవడం,
రేడియో వింటూ తోటపని చేయడం,
రేడియో వింటూ ధనుర్మాసాల సాయంత్రాలు వాకిట్లో రేపటి తాలూకు ముగ్గు పెట్టేయడం....ఇలా ఉండేది పరిస్థితి మా ఇంట్లో!

నేనైతే ఒకడుగు ముందుకేసి చదువుకునేటపుడు కూడా రేడియో వింటూ చదివేదాన్ని!

ఉదయం మంగళ వాద్యం  మొదలుకుని ఉదయతరంగిణి అయ్యాక అక్కడినుంచి వివిధ భారతికి వెళ్ళి అర్చన, జనరంజని..! ఈ లోపు స్కూలు!

సెలవు రోజుల్లో అయితే పదకొండున్నరకు వచ్చే ఉన్నత  పాఠశాల విద్యార్థుల కార్యక్రమం(ఆ పాఠాలు మా క్లాసువి కాకపోయినా సరే) పన్నెండున్నరకు కార్మికుల కార్యక్రమం,ఒకటిన్నరకు వనితా వాణి ,రంగవల్లి, రెండూ పదికి సీఫెల్ వాళ్ల ఇంగ్లీష్ పాఠాలూ_____ఇహ సాయంత్రాలు చెప్పక్కర్లేదు. మా రేడియోకి విశ్రాంతే ఉండేది కాదు.

ఆ రేడియో అప్పుడప్పుడూ ఆగిపోతే దాని నెత్తిన ఒకటి మొట్టగానే తిరిగి మోగేది.

వేసవి సెలవుల్లో ఆరుబయట వెన్నెల్లో రేడియో నాటక వారోత్సవాల్లో పోటా పోటీగా వేసే నాటకాలు, "బహారో ఫూల్ బర్సావో" వంటి అద్భుతమైన పాటల కోసం ఛాయాగీత్ వరకూ విని తెలీకుండానే నిద్రపోవడం________ఎంతో హాయిగా ఉండేది ఈ వ్యవహారమంతా !

రేడియో అనౌన్సర్లూ,కళాకారులంటే పెద్ద సెలబ్రిటీ వర్షిప్! విజయవాడ అనౌన్సర్లూ కళాకారుల కున్న ప్రతిభ హైద్రాబాదు వాళ్ళకి లేదని ఒక పెద్ద అపోహలో, గొప్ప గర్వపు ఫీలింగ్ లో ఉండేవాళ్ళం!( చాలామంది అది అపోహ కాదు నిజమే అంటున్నారు :-)) హైద్రాబాదు ట్రాన్స్ మిషన్ అంత క్లియర్ గా వినిపించకపోవడమే ఇందుకు కారణమేమో మరి! :-))

పేరి కామెశ్వర రావు,వాసుదేవ మూర్తి,కమల కుమారి,కోకా సంజీవరావు,రామం,DSR,మల్లాది సూరిబాబు , నండూరి సుబ్బారావు, వీబీ కనకదుర్గ , సీతారత్నమ్మ (గణపతి నాటకంలో తల్లి ) గార్లు వీళ్ళంతా గొప్ప హీరో హీరోయిన్స్ గా ఉండేవాళ్ళు నా పాలిట. లలిత సంగీతం వింటూ చచ్చిపోయినా పర్లేదనిపించేంత ఇష్టంగా ఉండేది.

క్రమక్రమంగా రేడియో వైభవం ప్రాభవం వివిధ కారణాల వల్ల తగ్గిపోయాక, ఆ నాటి అనౌన్సర్లంతా రిటైర్ అయిపోయాక మేము ఉద్యోగాలనో పెళ్ళిళ్ళలో వూర్లు మారిపోయాక రేడియోని దాదాపుగా వదిలేసినట్టే అయింది.(ఇప్పుడు మాత్రం నాకు రోజూ రేడియో ఉండాల్సిందే)

హైద్రాబాదు కళాకారుల్లో మా ఇంట్లో అందరికీ ఫేవరిట్ హీరోయిన్ ఉండేది.శారదా శ్రీనివాసన్ గారు.(నాకు ఆకెళ్ళ సీతగారి గొంతు కూడా చాలా ఇష్టం)

స్ఫుటంగా, స్పష్టంగా, తీర్చి దిద్దినట్టు,నగిషీలు చెక్కినట్టు ఒక్కో వాక్యం భావగర్భితంగా ఆమె పలుకుతుంటే మా అమ్మ అయితే "అబ్బ, ఎంత బాగా మాట్లాడుతుందే ఈమె"అని ఆశ్చర్య పడుతూనే ఎంతో అభిమానించేది. ఒకసారి రేడియో ఆడిషన్ల గురించి శ్రీమతి శారద గారు ప్రసంగిస్తూ "ఏవండీ,మీరేనా ఇలా అంటున్నది?నన్ను ఎందుకింత అపార్థం చేసుకున్నారు"(అనో, ఇలాంటిదే ఏదో డైలాగ్ ఉంటుంది)"అనే డైలాగ్ ని ఎన్ని రకాల భావప్రకటనలతో చెప్పవచ్చో పలికి చూపిస్తే____కళ్ళు తిరిగిపోయాయి.

చలం పురూరవ విన్నాక ఎవరైనా సరే తేరుకోవడం చాలా చాలా కష్టం! అదే ఊర్వశి ఎక్కడికెళ్ళినా మన వెనకాలే తెరలు తెరలుగా నవ్వుతూ వెంటాడుతూ వస్తుంది. ఈ ఊర్వశిని వదిలించుకోడానికి నాకు చాలా టైము పట్టింది. మళ్ళీ మళ్ళీ విన్నపుడు ఊర్వశి మళ్ళీ బయలు దేరుతుంది. దీనికి అంతం లేదిహ!

అయితే అలనాటి కళాకారులూ అనౌన్సర్లూ ఈ మధ్య తమ జ్ఞాపకాలు రాస్తుండటం సంతోషించదగ్గ విషయంగా తోచింది నాకు. రచనలో డి వెంకట్రామయ్య గారు, కౌముదిలో సుధామగారూ_____ఇలా! అయితే ఇలాంటి ప్రయత్నాలేవీ లేకుండానే శారదా శ్రీనివాసన్ గారు తన అనుభవాలను ఒక పుస్తకంగా తీసుకు రావడం నిజంగా ఒక అద్భుతం!

ఎన్నెన్ని జ్ఞాపకాలు,ఎంతమంది మనుషులు,ఎన్ని పాటలు,ఎన్ని నాటకాలు, ఎంతమంది గొప్ప కళాకారులతో దగ్గరగా మెసిలే అదృష్టం,ఎన్ని ప్రశంసలు,ఎంత పరిశ్రమ,ఎంత గుర్తింపు,ఎంతమంది అభిమానుల మనసులో చోటు,ఎంతమంది గొప్పవారి సాంగత్యం .......!

ఈ పుస్తకం చదువుతుంటే విశేషాలు,అనుభవాలు ఒకదాని వెనుక ఒకటి పాఠకులను ఊపేస్తాయి. నేనైతే అసలు బ్రేక్ తీసుకోకుండా ఒక్క సారిగా పూర్తి చేసి పక్కన పెట్టి దిగాలు పడి కూచున్నా!

ఎన్నో అపురూపమైన కార్యక్రమాలు,నాటకాలు,రూపకాలు ఇవన్నీ నేను పుట్టకముందే ప్రసారాలు,పునః ప్రసారాలు కూడా అయిపోయాయి.:-((

ఒక పాతికేళ్ళు ముందు పుట్టి ఉంటే ఎన్నెన్నో గొప్ప గొప్ప ప్రోగ్రాములు వినగలిగి ఉండేదాన్నని గొప్ప పశ్చాత్తాపం మొదలైంది. ఇవన్నీ ఆర్కైవుల్లో ఉన్నాయో లేవో శారద గారు రూఢిగా చెప్పలేదు ఈ పుస్తకంలో!

అధ్యాయాలుగా విభజించకుండా, గుర్తొచ్చినవి గుర్తొచ్చినట్లుగా రాసుకుంటూ వెళ్ళారు! అయినా ఎక్కడా బోరు కొట్టకుండా, హాయిగా సుతిమెత్తగా సాగిపోయింది ఈ జ్ఞాపకానుభవాల ప్రయాణం.ఎన్నో గొప్ప నాటకాలు! అన్నింట్లోనూ శారదే హీరోయిన్.

కాలాతీత వ్యక్తుల్లో ఇందిర పాత్ర శారద గారు వేశారని చదివి మళ్ళీ చెప్పలేనంత దిగులు పుట్టింది.

ఎలా దీన్ని వినడం!
అసలే ఇందిరంటే నాకు చాలా ఇష్టం(శారద గారిక్కూడానట) ఇందిర ఆత్మవిశ్వాసం,ఓడిపోని పంతం,ఇగో వీటన్నింటికీ డైలాగులు ఎలా రాసి ఉంటారు?వాటిని శారదగారు ఎలా పలికి ఉంటారు?ఇలా అసంఖ్యాకమైన అపురూప రేడియో నాటకాలు కోల్పోయామే? ఎక్కడ ఎలా వినాలి? (మాగంటి వంశిగారి చెవిలో ఒక డూప్లెక్స్ ఇల్లు కట్టుకుని మరీ పోరాలి)

శారదగారి జ్ఞాపక శక్తికి జోహార్లు చెప్పేలా అనేక రూపకాలు, లలిత సంగీత కార్యక్రమాలు,యక్షగానాలు వీటన్నింటి నుంచీ ఎన్నెన్నో పాటలు పద్యాలు కోట్ చేశారు. అక్కినేని నాగేశ్వర రావు పరితాపం అనే రేడియో నాటకంలో నటించడమూ, శారదగారు కథ చెప్పే కార్యక్రమంలో చివరగా "అదర్రా కథ"అని ముగిస్తే దాన్ని రోజూ వింటున్న పెద్దాళ్లంతా "మేమూ వింటున్నాం, మీరు అదర్రా అని పిల్లలతో కలిపేస్తే ఎలా"అని సరదాగా అభ్యంతర పెట్టడమూ, పొలం పనులు కార్యక్రమంలో స్క్రిప్ట్ శారదగారి చేత చదివించారని కోపగించిన ఒక అభిమాని రేడియో వాళ్ళని "మీరు పన్నీటిలో పేడ కలిపి కళ్ళాపి చల్లుతారు.శారద గారి చేతా వ్యవసాయ కార్యక్రమాలు చదివించేది?" అని చీవాట్లు వేయడమూ, తనపై వి.ఎస్ రమాదేవి గారి ప్రభావమూ,యువవాణి తీర్చిదిద్దిన అద్భుతమైన వ్యక్తులూ  __________ఇలా ఎన్నెన్నో అనుభవాలు మాలగా గుచ్చి అందించారు ఈ పుస్తకంలో!

అలాగే కొన్ని రేడియో నాటకాల్లోని పాత్రలు తన మీద ఎలా ప్రభావాన్ని చూపించాయో ఈడిపస్ నాటకాన్ని ఉదాహరణాగా తీసుకుని చెప్తే చాలా ఆశ్చర్యం వేస్తుంది. ఆ నాటకంలో తల్లి/భార్య పాత్ర కల్గించిన మానసిక సంక్షోభాన్ని తట్టుకోలేక శతపోరి మరీ దాన్ని చెరిపించేశారట ఆమె!

ఎంతోమంది కళాకారులు విశేషాలు ఫొటోలతో తీర్చి దిద్దిన ఈ పుస్తకం లో అచ్చు తప్పులు లేకపోవడం మరో విశేషం! సొంతగా వేసుకుని జాగ్రత్తగా ప్రూఫులు పర్యవేక్షించడం వల్ల కాబోలు!

శారదగారు ఒక ప్రశ్న కూడా వేశారు చివర్లో!"పూర్వంలా కార్యక్రమాలు బావుండటం లేదండీ" అంటున్నాం కానీ ఆలోచిస్తే అన్ని కార్యక్రమాలూ వినే చేస్తున్నామా ఈ కమెంట్?పోనీ ఏదైనా కార్యక్రమం బాగున్నపుడు "ఇది బాగుంది" అని ఒక్క ఉత్తరం ముక్కయినా రాశామ?ఫోన్ చేసి అయినా చెప్పామా? ______________నిజమే! ఇప్పటికీ రోజూ రేడియో వినే నాకు "ఈ ప్రోగ్రాము బాగుంది"అనుకోడం తప్ప ఉత్తరం రాయొచ్చనే ఆలోచన రాదు ఎంచేతో మరి!

"రేడియో ప్రజలకు సేవలు అందించడమే కాక చైతన్య వంతులను చేసింది.చెవినిల్లు కట్టుకుని పోరినట్టు మరీ చైతన్యవంతులను చేసింది"అంటారామె! అక్షర సత్యం కాదూ!

"చైతన్యమే కాదు, సామాన్య ప్రజల జీవితాలకు కళా సౌరభాన్ని అద్ది, కళల పట్ల ఆసక్తిని పెంచింది కూడా" అంటాను నేనైతే!

లెక్కలేనన్ని విశేషాలతో వచ్చిన ఈ పుస్తకం రేడియో అభిమానులకు శారదగారు "అదర్రా కథ" అని చెప్తూ పెట్టిన తీపి తాయిలం లాంటిది.

కానీ ఈ పుస్తకంలో అసంఖ్యాకమైన ఆంగ్లపదాలు అలవోగ్గా దొర్లుకుంటూ వెళ్ళిపోయాయి. మాట్లాడుతున్నట్లుగానే భావించి రాస్తూ వెళ్ళడం వల్ల కాబోలు, చక్కని తెలుగు పదాలు రాయదగ్గ చోట కూడా ఇంగ్లీష్ పదాలు అనేకం చోటు చేసుకున్నాయి.

రెక్టాంగులర్ టేబుల్, ఎక్స్పెరిమెంటల్ ప్లేస్ (ప్రయోగాత్మక నాటకాలు) , స్టాండర్డైజ్, సెంట్రల్ అండ్ స్టేట్ ఫంక్షన్స్, గ్రీవెన్సెస్,హయ్యర్ అఫీషియల్స్ నుంచి అబ్జెక్షన్స్,________ ఇలా ఎన్నెన్నో! ఇవి కాస్త తగ్గి వాటి స్థానంలో తెలుగు పదాలుంటే బాగుండేదనిపించింది !

ఇది చదువుతూ ఉంటే నాకు ఇదంతా శారదగారి గొంతులోంచి విన్నట్టుగానే అనిపించింది.అందువల్ల ఇందుమూలంగా నేను శారదా శ్రీనివాసన్ గారికి చేసే విజ్ఞప్తి,డిమాండ్,విన్నపం ఏమిటంటే దీన్ని తన స్వరంతోనే ఆడియో బుక్ గా తీసుకురావాలని. అలా అయితే కార్లో పోతూనో,మరేదైనా పని చేసుకుంటూనో రేడియో విన్నట్లు వినొచ్చు హాయిగా!

అయితే ఈ పుస్తకం కాపీలన్నీ అమ్ముడు పోయాక ఆ పని చేయాలి. ఎందుకంటే శారదగారి ఆడియో బుక్ వస్తే దీన్ని ఎవరు కొంటారు మరి? :-))))

ప్రముఖ పుస్తకాల దుకాణాల్లో సిద్ధంగా ఉన్న 200 పేజీల ఈ పుస్తకం వెల నూట పాతిక రూపాయలు!

మేమూ పేరంటానికెళ్ళాం!

2011-06-07T08:45:00.058+05:30

మేమూ బాపూ బొమ్మల కొలువు పేరంటానికెళ్ళి వాయినం పుచ్చుకుని వచ్చాం! పైగా నిన్న ఎస్పీ బాలూ, ఏవీయెస్ ,శేఖర్ కమ్ముల,జనార్దన మహర్షి వంటి వాళ్ళతో కల్సి కూచుని కాసేపు బాపూ నామస్మరణ చేసుకున్నాం! కీర్తి కండూతి అస్సలు లేనందుకు బాపూని, ఆయనకు కీర్తి కావాల్సిందేనని దెబ్బలాడని తెలుగు వాళ్ళనీ(అంటే మనల్నే) కాసేపు తిట్టుకుని నిష్టూర పడ్డాం!
"అసలేమిటీ మనిషి"అని అని విస్తుపోయాం!

శ్రీరామ రాజ్యం సినిమా షూటింగ్ లో ఏవీయెస్ గారు బాపూని "దీని తర్వాత మీ ప్రాజెక్ట్ ఏమిటి సార్" అనడిగితే "ఇహ నేను చేయలేమోనయ్యా, నా వల్ల కాదేమో" అన్నారట!

"ఎందుకు సార్, ఓపిక లేదా?"

"రమణ లేడుగా!"అన్నారట డస్సిపోయి!

ఏవీయెస్ చెప్తుంటూనే అక్కడ ఉన్న వాళ్ళ హృదయాలు బరువెక్కిపోయాయి ఈ మాటకి.

జనార్దన మహర్షి ఒక మంచి మాట చెప్పారు. "మీడియా ఛానెళ్ళ వాళ్ళు,అయిన దానికీ కానిదానికీ ఎస్సెమ్మెస్ లు పంపించమంటుంటారు. అలాగే ఇన్ని కోట్ల ఆంధ్రులం ఉన్నాం, "మా బాపూకి గౌరవం,గుర్తింపు కావాల్సిందే" అని తెలుగు వాళ్ళంతా కల్సి ఒక ఉద్యయం లేవదీయాలి. లేవ తీద్దాం కూడా! ఎందుకు సాధ్యం కాదో నేనూ చూస్తాను"అన్నారు ఉద్వేగంగా!

ఏవీయెస్ ఒక చిన్న ఊహాత్మక సంఘటన చెప్పారు.ఒకరోజు ఆయన అర్థ రాత్రి టాంక్ బండ్ మీదుగా వస్తుంటే ఒక స్త్రీ తెలుగు తల్లి విగ్రహం దగ్గర కూచుని భోరున ఏడుస్తోందిట. ఈయన జాలిపడి ఎవరమ్మా నువ్వు?ఎందుకేడుస్తున్నావు?నీ పేరేమిటి? అనడిగితే ఆవిడ "నా పేరు పద్మండీ! ఢిల్లీలో వాళ్ళు నన్ను పెంచుకుంటున్నారు! అర్హత ఉన్నా లేకపోయినా ఎంతోమందిని ఆవహించాను గానీ ఈ బాపు అనే వ్యక్తిని మాత్రం చేరాలని ఎంత ఉత్సాహ పడుతున్నా ఆయన దగ్గరికి నన్ను వెళ్ళనివ్వడం లేదు. ఆయన నన్ను కోరడు. నేనే ఆయన దగ్గరికి ఎప్పుడు వెళ్తానా అని ఏడుస్తున్నా"అందిట! ఆ స్త్రీయే పద్మ అవార్డు!

అద్భుత చిత్ర ప్రపంచంలో ప్రతి దాన్నీ ఆస్వాదిస్తూ చూడాలంటే ఒక ఏడాది కావాలి. అది కుదర్దు కాబట్టి గంటల్లోనే ముగించుకుని, నచ్చిన వాటిని భద్రపరుచుకున్న్నాం! మా ఇంటికి దగ్గరే కావడంతో ఎక్కువ సేపూ ఉండగలిగాం, ఇల్లు ఎప్పుడు చేరాలో అనే బెంగ లేకుండా !

బొమ్మల కొలువుకి వచ్చిన అపూర్వ స్పందన వల్ల దీన్ని వచ్చే శనాదివారాలు కూడా (జూన్ 11,12 తారీకుల్లో) సందర్శకులకు అందుబాటులో ఉంచుతారట. మిస్ అయ్యామని బాధ పడేవారు ఎవరైనా ఉంటే వెళ్ళి చూడొచ్చు!

శబ్బాష్ రా భరణీ....!

2011-06-06T15:16:00.001+05:30

కొంతమంది మనుషుల్ని చూస్తుంటే పరిచయం ఉన్నా లేకపోయినా ఎప్పుడో మాట్లాడినట్టే అనిపిస్తుంది. మాట్లాడితే మరింత అనుబంధమేదో ఉందనిపిస్తుంది.తనికెళ్ళ భరణి ఈ కోవకే చెందుతారు .సరళమైన భాష, అందులో తళ తళ మెరిసే చమక్కులు, మాటల్లో ఆప్యాయత,ఆహార్యంలో నిరాడంబరత...ఇవన్నీ భరణిని మనకి దగ్గర చేస్తాయి. అంతెందుకు...."పరికిణీ" చదివితే చాలు అసలు మన ప్రమేయంలేకుండానే భరణి మనసులో (మెదడులో కాదు) అలా ఒక పేము కుర్చీ వేసుక్కూచుంటాడు దర్జాగా!ఒక్కో కవితా ఒక్కో ఆణిముత్యం!

అలాంటి భరణి మహాదేవుడికి మహాభక్తుడు. పరమ శివుడికి పరమ ప్రీతిపాత్రుడు. ఆటగదరా శివా అంటూ చనువుగా ఒరే అని పిలిచి మరీ తత్వాలు రాశాడు.

శివాలయాలన్నీ తిరిగి ప్రతి మూల విరాట్టుకీ కమ్మగా పాడి వినిపించాడు. దానితో శివుడికీ అత్యాశ కల్గినట్టుంది. ఇంకా రాయాల్సిందేనని ముద్దుగా మారాం చేసినట్టున్నాడు.

శివుడే రాయమన్నాక భరణి ఆగుతాడా! అయితే ఈ సారి తెలంగాణా యాసలో రాసి చూపిస్తా కాస్కోమన్నాడు!

అయితే ఓకే, రాస్కోమన్నాడు పెద్దాయన!అంతే శివాజ్ఞ అయిందన్నమాట.భరణి దాన్ని ఇలా చెప్తాడు

శంకర అంటేనే నాకు
శక్కర లెక్కన ఉంటదయ్య
శివునాగ్నైతది.....సీమనైత
శబ్బాష్ రా శంకరా

అలా పుట్టినవే ఈ "శబ్బాష్ రా శంకరా" తత్వాలు!

ఆడియో సీడీ సైజులో ఎక్కడికెళ్ళినా బాగులోనో జేబులోనో పడేసుకుని తీసుకెళ్ళేలా ప్రింటు కొట్టిన భరణి తెలివికి నేను ఫిదా!

తెలంగాణా యాసలో రాస్తూనే "వాడు ప్రాసకీ యాసకీ లొంగుతాడా" అంటాడు మళ్ళీ!

ఇవి మనసులో ఉద్భవించిన భక్తి,ప్రేమ,చనువు,ల్లోంచి పుట్టినవే తప్ప భరణి కలంలోంచి అప్పటికప్పుడు "రాసినవి కాదు"! అందుకే నాకు వీటిలో మహాదేవుడితో మరింత సాన్నిహిత్యం,ఇంకా ఇంకా భక్తితో దగ్గర కావాలన్న తపన కనిపించాయి. ప్రతి తత్వంలోనూ కొంత ఆర్దృత కనిపిస్తుంది.అందుకే ఇవి రాస్తున్నపుడు కన్నీళ్ళు వచ్చేసేవిట భరణికి!

అందుకే అంటాడు

కన్నీళ్లల్లనె బుట్టిన పెరిగినా
కన్నీళ్లల్లనే కాలినా!
ఒక్క బొట్టయిన స్ఫటిక లింగమైతే
శబ్బాష్ రా శంకరా!

నాకు నచ్చిన కొన్ని తత్వాలు కొన్ని

ఖానాకైతే అన్నపూర్ణమ్మ
పీనేకో గంగమ్మ
సోనా యాడైతేంది సోనానె
శబ్భాష్ రా శంకరా

ఏనుగునెల్క మోస్తది
నెమలేమో పాముతో దోస్తీ జేస్తది
శైవ కుటుంబమంటే అది
శబ్బాష్ రా శంకరా!

ఎన్నో గుళ్లలో దేవులాడి
యాష్టొచ్చి గూసుంటే
నా గుండేలొ ఘల్లుమన్నవులె
శబ్బాష్ రా శంకరా!

ఇంకా చాలా ఉన్నాయి గానీ అన్నీ చెప్పేస్తే భరణి గుస్స జేస్తడేమో!

కేవలం భక్తి భావనే కాక లోకంలో కళ్ళముందు కనపడే బాధల్ని,లోకం పోకడలని కూడా శివుడితో చెప్పుకుని "ఇదేంటయ్యా?"అని ఆవేదన చెందే ధోరణి, బాధపడే ధోరణి కొన్ని తత్వాల్లో కనిపిస్తుంది.

లింగం మింగెడి దొంగనాకొడుకులు
గుడినే మింగెడు నీ కొడుకులు
మూడో కన్నును తెర్వవేమిటికి రా
శబ్బాష్ రా శంకరా!

కుత్కెలు గోసుకుంటరు
కులాల మతాల పేరుజెప్పి
పెద్ద కులపోనికి పెద్ద సావొస్తదా
శబ్బాష్ రా శంకరా!

జాతకమంటడు..చెక్రమంటడు
గాచారమంత గలతండడూ
పైసలతోనే ఫైసలంటడూ
శబ్బాష్ రా శంకరా

మరి కాసేపు వైరాగ్య ధోరణి

మాంకాళమ్మకు పులిని బలినెయ్యి
నీకంత దమ్ముంటె
అని మేకలన్నయయ్యా
శబ్బాష్ రా శంకరా

ఇల్లాలంటడు పిల్లలంటడు
ఎన్నో ఇండ్లూ బండ్లంటడు
నువ్వు బిల్వంగనే కాట్ల పంటడు
శబ్బాష్ రా శంకరా!

నాకు అన్నింటికంటే నచ్చిన ఆణిముత్యం

శివుడిని చూడండి భరణి ఎలా వర్ణిస్తాడో..

బైటికి "బండ" బూతువి
అర్థంకాని లోలోతువి
కరిగే రాతివి పరంజ్యోతివి
శబ్బాష్ రా శంకరా!

పేజీకి రెండు చొప్పున తత్వాలు తాపడం చేసి 64 పేజీల్లో అచ్చు తప్పుల్లేకుండా అందించిన ఈ పుస్తకం వెల యాభై రూపాయలు.అన్ని పుస్తకాల షాపుల్లోనూ లభ్యం!

ఈ తత్వాలన్నీ స్వయంగా భరణి గానం చేసిన సీడీ వెల అరవై రూపాయలు.

జూన్ 5న శిల్పకళావేదికలో బాల గాంధర్వం పేరిట బాలూకి జరిగిన సన్మాన సభలో ఈ పుస్తకాన్ని సీడీనీ ఆవిష్కరించారు! పుస్తకమేమో ప్రకాష్ రాజ్ కీ ఆడియో సీడీ ని బాల సుబ్రహ్మణ్యంగారికీ అంకితమిచ్చారు భరణి!

ఈ తత్వాలను చూసి సుద్దాల అశోక్ తేజ ఇలా అన్నారు

"జబర్దస్త్ గుంది ఉస్తాద్
నువు కయిగట్న పజ్యాలు, శంకరుని మెడలున్న పాముకి సమజైతే
కుత్తుకలున్న విసం అమృతమైతది

గంతెందుకు శంకరుని మూడోకన్ను నిప్పులకు బదులు కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటదిగదే......

బస్..ఖుషీతో ఫిదా అయిపోతున్నా!

నల్లని కవర్ పేజీమీద ఎర్రని "శబ్బాష్ రా శంకరా! "అన్న అక్షరాలు కొట్టొచ్చినట్టు కనపడకపోవడం ఒక్కటే చిన్న అసంతృప్తి!

మాగాయే మహా పచ్చడి ............!

2011-05-24T12:00:00.004+05:30

ఏమిటో ఎండాకాలం రాగానే అంతా ఆవకాయ ఆవకాయ అని ఆవకాయ మానియా పట్టుకున్న వాళ్లలా కలవరిస్తున్నారు. కొత్తావకాయ మహారుచి, ఘాటూ కాబట్టి ఆవకాయ పెట్టిన కొత్తల్లో ఎన్ని వెరైటీలు చేసినా, ఎన్ని కూరలు చేసినా ఇంట్లో వాటికి సేల్సే ఉండవు. ఆ కొత్త మోహంలో మొదట మొదట లాగించేసినా వర్షాలు మొదలయ్యేసరికి ఆవకాయ డిమాండ్ కాస్తా ఢామ్మని పడిపోతుంది.

కానీ ఈ మాగాయ ఉందే..ఇది అలాక్కాదు!

మాగాయ పెట్టిన మొదటి రోజు నుంచి ఇంగువ ఘుమ ఘుమలతో ఎంత ఎంత పాత బడితే అంత రుచులూరుతూ, మతి పోగొట్టేస్తుంది. అందుకే నా వోటు మాగాయకే పడుతుంది.

గత రెండేళ్ళుగా నేను అమ్మ/అత్తల గైడెన్స్ తో ఆవకాయ మాగాయ సొంతగా పెట్టడం మొదలుపెట్టాను. నేను తప్ప మిగతా వాళ్లంతా(చిన్నవాళ్ళు, పెద్దవాళ్ళూ కూడా) అమ్మ దగ్గర్నుంచో, అత్తల దగ్గర్నుంచో తెచ్చేసుకుని హాయిగా మింగుతున్నారు.

మా పెద్దక్క అంటుందీ (దీని కూతురికి పెళ్ళయి, దానికి కొడుకు కూడా పుట్టేసి ఇది అమ్మమ్మ కూడా అయింది) "ఎందుకే లేనిపోని లంపటం! హాయిగా అమ్మ పెట్టిస్తే తెచ్చుకోరాదూ! ఏమోనబ్బా, నాకైతే అమ్మ పెట్టిన రుచి రాదనిపిస్తుంది"(అంతా అవద్దం, పెట్టడానికి బద్ధకం).

నేను నా కాళ్ళ మీద నేను నిలబడాలని నిర్ణయించుకుని మా అత్తగారి పాదాలకు నమస్కరించి రెండేళ్ళ క్రితం ఆవకాయ పెట్టాను. అది సూపర్ హిట్టయి కూచుంది. దాంతో మా అత్తగారు/అమ్మగారు ఇద్దరూ అడ్వాంటేజ్ తీసుకుని "ఇంకేం, మాగాయ కూడా నాలుక్కాయలు పడేసెయ్, ఎందుక్కుదరదో చూస్తాం" అన్నారు.

పెట్టాను!

కుదిరింది!

అందువల్ల వీళ్ళిద్దరూ అందరికోసమూ ఆవకాయా, మాగాయా ఒక రెండొందల కాయలు పెట్టేసి నన్ను మాత్రం లిస్టు లోంచి తీసేశారు ."అబ్బే, అమ్మలు బ్రహ్మాండంగా పెట్టేస్తుంది ఆవకాయ" అని!

కాయలు తెద్దామని రైతు బజారెళ్దామంటే మా ఆయనకు ఇంతలావున కోపం వచ్చేసింది."అబ్బబ్బ, భలే చేస్తావు నువ్వు! అమ్మ ఇస్తే తీసుకోవచ్చు కదా!అక్కడ పార్కింగ్ దొరికి చావదు.కాయల సెలక్షన్ మనకు తెలీదాయె" అని విసుక్కున్నాడు. బాగా వెన్నపూస, నూజివీడు రసాలు వేసుకుని ఆవకాయ బుచ్చిబాబు లెవెల్లో గుండ్రాయంత ముద్దలు మాయం చేసేటప్పుడు ఈ విసుగుండదు మళ్ళీ!

రైతు బజార్లో తెల్ల జుట్టున్న వృద్ధ బామ్మలు బేరం చేస్తున్న మావిడ కాయల వాడి దగ్గరకెళ్ళిఒకావిడను పట్టుకుని " మామ్మగారూ, ఏవి కాయలు ఆవకాయకు శ్రేష్టమో, మరియు ఏవి మాగాయకు శ్రేష్టమో వివరింపవలసింద"ని కోరాను. అప్పుడామె ఈ విధంగా చెప్ప దొడగింది

"నీ మొహమే పిచ్చి తల్లీ! ఈ ఆవకాయ కాయ సెలక్ట్ చేయడం బ్రహ్మ తరం కూడా కాదు. వీడు తెల్ల గులాబీలంటాడా, ముక్కేమో వారానికే మెత్తబడుతుంది. ఒకే చెట్టు కాయలంటాడా, పోయినేడాది కాస్త బూజు కూడా వచ్చింది. కాబట్టి కళ్ళు మూసుకుని తీసుకో, ఆ పై నీ అదృష్టం! గత నలభై ఏళ్ళుగా ఇలాగే నెట్టుకొస్తున్నా"

ఎలాగో విజయవంతంగా ఆవకాయ పెట్టేశాను. మాగాయ ముక్కలు ఒక్క ఎండకే వడియాల్లా ఎండాయి. ఇంతలో మెంతిపిండి, ఆవపిండి కొలత మర్చిపోయాను. అత్తగారు ఈ ఎండల్లో ఢిల్లీ వెళ్ళారు(బాడ్ టేస్టు) . ఫోనేమో నాట్ రీచబుల్!

అమ్మనడిగితే "ఏమోనే,, నువ్వు ఆరుకాయలు పదికాయలూ పెడితే నాకెలా తెలుస్తుంది,కనీసం నూట యాభై కాయలకైతే చెప్తా కొలత" అంది. "ఏడిసినట్టుంది. ఇప్పుడు నూటయాభై కాయలు పెట్టమంటావా? ఈ పదికాయలకే ఇక్కడ పేగులు తెగేలా ఉన్నాయి"అని విసుక్కుని తృష్ణకి. మెయిల్ రాశాను.

ఆవిడేమో ఒక టీ గ్లాసు కోలత తీసుకోండి అన్నారు. టీ గ్లాసంటే? మా మావగారు గజం పొడుగు గ్లాసుతో తాగుతారు టీ! నేనేమో ఔన్స్ గ్లాసుతో తాగుతాను! అదే అడిగా "టీ గ్లాసంటే ...ఏదండీ?"అని!

తృష్ణ మనసులో "వెధవ డౌట్లు, ఏవీ తెలీదు, మళ్ళీ ఓ అని తయారైపోతారు ఆవకాయ మాగాయ అని"అనుకుంటూ "అదేనండీ, ఎలక్ట్రిక్ రైస్ కుక్కర్ తో ఇచ్చే కప్ ఉంటుంది చూడండి, అందులో ముప్పావు వంతు" అని సౌమ్యంగా చెప్పారు.(జోక్కి రాశాలెండి, పాపం తృష్ణ ఏమి అడిగినా చక్కగా చెప్తారు విసుక్కోకుండా) !

అలా మాగాయ కూడా ఎలాగో విజయవంతంగా పెట్టేశాను. ఇంగువ పోపు పెడుతుంటే ఏదో బాంక్ క్రెడిట్ కార్డు ప్రమోషన్ కోసం వచ్చి బెల్లు కొట్టినబ్బాయి లోపలికి తొంగి చూస్తూ" something smells good and yummy here " అన్నాడు! అమ్మయ్య, ప్రజాభిప్రాయం బాగనే ఉంది.

ఎప్పట్లాగే మా ఇంటాయన ఆవకాయ కలుపుకుని "సూపర్ గా ఉందిరా" అన్నాడు. చెప్పాగా, తినేటపుడు విసుగుండదని!

నా ఊరగాయల సంగతి తెలిసి మా చెల్లెలు "నాక్కూడా ఒక డజను కాయలు మాగాయ పెట్టవే ప్లీజ్" అని అర్థించింది ఫోన్లో!

"రాంగ్ నంబర్" అని ఫోన్ పెట్టేశాను.

అమ్మో అమ్మో, మాగాయ కలిపిన రోజైతే ఏదో ఎండలో రాళ్ళెత్తే పని చేసినట్టు ఆదమర్చి నిద్రపోయాను. భవసాగరం ఈదడమంటే ఏమిటో ప్రత్యక్షంగా తెలిసింది! పది కాయలకే ఇంత హడావుడైతే, పాపం వందల కాయలు ఎలా పెట్టేవాళ్ళో అమ్మావాళ్ళు అని ఆలోచించా మొదటిసారి ఆ రోజు!

ఈ పోస్టు SHANKAR.S.గారికి సరదాగా అంకితం !

నామిని నెంబర్ వన్ పుడింగా? ఏమో!

2011-04-18T09:09:00.004+05:30

నామిని కొత్త పుస్తకం వచ్చిందనగానే ఆయన భాషలో చెప్పాలంటే ఆడెగిరి ఈడ దూకినంత పని చేసి ఆ పుస్తకం సంపాదించా!(నేను చదివేటప్పటికి మార్కెట్లోకి రాలేదు!ఇప్పుడు వచ్చేసి ఉండొచ్చు)కానీ ఈ పుస్తకంతో నామిని నా లాంటి అభిమానులకు ఇంకా చెప్పాలంటే వీరాభిమానులకు చాలా నిరాశ కలిగించాడు. (రచయితకూ అభిమానులకూ మధ్య ఉండే చనువు కొద్దీ "డు" అంటున్నా)

"నా ఇష్టం" తో వర్మ ఏమైనా inspiration ఇచ్చాడేమో గానీ ఇందులో నామిని తను చేసిన చెత్త పనులన్నీ "మొగలాయితనం"కింద లెక్కేసి చెప్పుకున్నాడు. నామిని పుస్తకాలన్నీ ఆయన జీవిత చరిత్రే! పచ్చనాకు సాక్షిగా,సినబ్బ కతలు,,మిట్టూరోడి కతలు ఇవన్నీ వరసగా పేరిస్తే నామిని జీవిత కథ సగం!ఆంధ్రజ్యోతి వీక్లీకి ఎడిటర్ అయిన తర్వాత నామిని కతేమయింది? ఆయన తిరప్తి పోయి ఏం చేశాడు? జీవనం ఎలా గడిచింది? ఈ ప్రశ్నలన్నింటికీ నామిని ఇందులో జవాబులు చెప్తాడు.

ఈ క్రమంలో నామిని కి సహాయం చేసిన వాళ్ళూ ,చెయ్యని వాళ్ళూ,చులకనగా మాట్లాడిన వాళ్ళూ,అందరి గురించీ రాశాడు. కొంచెం కూడా వెనకాడలా! ఇదంతా బాగానే ఉంది.

"నా జీవితంలో ఇలా జరిగింది" అని చెప్పడంలో తను చేసిన పనుల పట్ల confession ఉందా అనే మాటకు జవాబు దొరకదు.

అయితే కొంతమంది గురించి నామిని చేతికొచ్చినట్టు రాయడం నాకు నచ్చలా! ముఖ్యంగా ఇల్లేరమ్మ కతలు రాసిన సోమరాజు సుశీల గారి గురించి ఆయన ఈ పుస్తకంలో చాలా చోట్ల అనేక "విసుర్లు" విసిరారు! ఎందుకంటే ఆవిడ ఆంధ్ర జ్యోతి మూతపడి నామిని నిరుద్యోగిగా మిగిలినపుడు, కంప్యూటర్ కొనిమ్మని అడిగినపుడు "ఏనుగు పడిందండీ! ఏనుగే లేవాలి. ఎవరూ లేపలేరు" అన్నందుకు! అయితే అంతకు ముందు ఆవిడ చేసిన ఆర్థిక సహాయాన్ని కూడా నామిని ప్రస్తావించాడనుకోండి.

సుశీల గారి భర్త బూతులు తిట్టడం...ఇలాంటివి తెలుసుకోవాలని పాఠకులెవరూ అనుకోరు! అలాగే నామిని శ్రీమతి అత్తగారిని సరిగా చూడకపోవడం, ఆ వంక పెట్టుకుని ఆయన భార్యను కొట్టడం,మామగారి మొహం మీద ఉమ్మేయడం ఇలాంటి వాటిని "ఓపెన్ గా రాసుకున్నా"అనుకోడానికే కానీ పాఠకుల దృష్టిలో ఆసక్తి కరమైనవీ కాదు! ఇలాంటివి బలవంతాన పాఠకుల చేత ఎందుకు చదివించడం? "నా జీవితాన్ని నేను రాసుకున్నా" అని మొండికి తిరుక్కుంటే ఏం చేయలేం!

ఆయన పుస్తకాలు అమ్మడానికి ఎంత శ్రమ పడ్డాడో, ఎన్ని డబ్బులు సంపాదించాడో, ఆ డబ్బులతో రియల్ ఎస్టేట్లో దిగి ప్రస్తుతం కోటీశ్వరుడిగా ఎలా మారిపోయాడో చెప్పడం బాగానే ఉంది కానీ అందులో స్వోత్కర్ష పాళ్ళు మరీ ఎక్కువై పోయాయి.నామిని పుస్తకాల్లో ఉండే "చదివించే లక్షణం" ఈ పుస్తకంలో కనిపించలేదు కదా, మధ్య మధ్యలో "ఏందీ గోల" అని పుస్తకం వదిలేసి లేచెళ్ళిపోదామనిపించింది.

ఇహ ఇతర రచయితల పుస్తకాల మీద నామిని అమూల్యాభిప్రాయాలు చదివి తీరాలి. ఆ అభిప్రాయాలు చెప్పడంలో ఏదైనా హాస్యం,చమత్కారం ఉందేమో అని వెదకబోయాను కానీ...అబ్బే! కనపళ్ళా!

కేశవ రెడ్డి "ఇంక్రెడిబుల్ గాడెస్" అని రాయలసీమ పల్లెటూరి కథకు పేరు పెట్టడం,పులికంటి కృష్ణా రెడ్డి "కోటిగాడు స్వతంత్రుడు"అని పెట్టడం గానీ ఈయనకు నచ్చలేదు. పల్లెటూళ్ళ గురించి రాసే సాహిత్యమంతా చచ్చినట్టు ఆ మాండలికంలో ఉండి తీరాలట. కొటేషన్స్ లో ఉండే మాటలూ,(డైలాగులు),కొటేషన్స్ బయట ఉండే మాటలు(రచయిత నెరేషన్) రెండూవేర్వేరు గా ఉండకూడదట.

కేశవరెడ్డి గానీ,కారా,చాసో,ఎవరి రచనలనీ తను "మతింపు"చేయలా అని చెప్పుకోడం! ఇదివరలో ఇలాంటి మాటలు నామిని వాడలా! ఈ పుస్తకం రాసిన "పుడింగి నామిని"నాకు పూర్తిగా కొత్త!

"అమ్మ పైరుగాలిరా,అది మన ప్రాణవాయువురా"అని గజల్ శ్రీనివాస్ పాడితే..ఊహూ.."అవి పోయి పజ్యాలా"అనిపించిందిట. ఇహ వంశీ పసలపూడి కథలైతే "ఒట్టి పోరంబోకు కతలమాదిరిగా" అనిపించాయి నామినికి . ఆ కతల్లో మాటి మాటికీ వచ్చే ఇంటిపేర్లు తప్ప రంగు రుచి వాసన ఏవీ లేవుట. పుస్తకంలో చాలా భాగం ఇవే మాటలు!

"నేను డబ్బు కోసం పుస్తకాలు రాయలేదు"అంటూనే పుస్తకాల వల్ల ఎంత డబ్బు వచ్చిందో చెప్తాడు. చివర్లో చెప్పిన సాహిత్య బీరువా అయిడియా భరించలేకపోయాను నేను.అందరు రచయితలనీ ఎద్దేవా చేయడమే! గొప్ప పుస్తకాలుగా పేరు పడ్డవి మాత్రమే సాహిత్యం కాదు, అని నిష్టూరపడటం తెలుస్తోంది గాని అందులో వెక్కిరింపు పాళ్ళు ఎక్కువై వికటించింది.

అసలు నామిని ఉక్రోషం,కోపం ఎవరిమీదో ప్చ్ ....ఏదో, మామూలు పాఠకురాలిని....గ్రహించలేకపోయాను.!

ఈ పుస్తకం లక్ష్యమేమిటో ఆయన దగ్గరి స్నేహితులకు,గొప్ప విమర్శకులకు తప్ప అంతుపట్టదు.

ఏనుగు పడింది! ఏనుగే లేచింది. కానీ ఇలా పడి లేచిన ఏనుగులెన్నో ప్రపంచం నిండా చాలా ఉంటాయి. కానీ ఈ మాదిరి "తిమురు" తో ఘీంకరించవనుకుంటున్నా!

బహుశా ఈ పుస్తకం లో ఉన్న కంటెంట్ వల్ల కాబోలు బాపుని బొమ్మలేయమని అడిగినట్టు లేదు నామిని! ఒక్క బొమ్మకూడా లేదు.

ఇహపై ఇలాగే రాస్తే నామిని పుస్తకాల్ని అభిమానులు పక్కన పెట్టడానికి ఇదే మొదటి పుస్తకమవుతుంది.