November 20, 2020

మీ సంబంధం మాకు నచ్చలేదు (పల్నాటి వాకిట్లో (కథ-2) )




                                                        మీ సంబంధం మాకు నచ్చలేదు 


"రేపు పదింటికల్లా రెడీ గా ఉండు"

మోహిత్ మాట విని విద్య కి ఒక్క క్షణం ఎందుకో చిరాకు కల్గింది

ఎప్పటికైనా తప్పదు గా వెళ్ళక, మాట్లాడక ?

" నువ్వేం కంగారు పడాల్సిన పన్లేదు. మా ఇంట్లో అందరికీ తెల్సు కదా ! నువ్వు ఇంజనీరింగ్ చేస్తున్నావని, కాంపస్ లో సెలెక్ట్ అయ్యావని తెల్సీ  మా నాన్న చాలా సంతోషించారు తెల్సా!  మా ఇంట్లో అంతా ఫ్రెండ్లీ గా ఉంటుంది వాతావరణం. మా అత్తయ్య కూడా వస్తుంది రేపు "

"అత్తయ్యా?"

"అవును, రేపు నువ్వొస్తావని చెప్పాను. మేనల్లుడి కాబోయే భార్య ఎలా ఉంటుందో చూడాలని ఆ మాత్రం తహ తహ ఉండదా? నన్ను చిన్నప్పుడంతా అత్తయ్యే పెంచింది. పొద్దున్నే బయల్దేరి వస్తుంది. విజయవాడేగా? తొమ్మిదింటికల్లా వచ్చేస్తుంది. "

ఆవిడెవరో తనని చూడ్డానికి వస్తుందంటే ఇంకా చిరాకు పెరిగింది

ఈ పరిస్థితిని అవాయిడ్ చేస్తే బాగుండనిపిస్తోంది.

"నిన్ను చూశాక,అప్పుడు మీ ఇంట్లో వాళ్లతో మాట్లాడతారు . మీ అమ్మ ఇంకా మీ  మావయ్యా?... ఎవరాయన  మీ కాలేజీ కి వస్తుంటారు"

"అవును, మా మావయ్య. అమ్మ కి బాబాయి కొడుకు"

" ఆ ఆయనే! ముందు నువ్వు మా ఇంట్లో అందరినీ కలువు. ఎంత ఫ్రెండ్లీ గా ఉంటారో నీకే తెలుస్తుంది. ఆ తర్వాత మీ మావయ్య , అమ్మ వచ్చి  మాట్లాడచ్చు"

"మాట్లాడొచ్చు అంటే?ఏం మాట్లాడాలి?"

"కట్నం అదీ అడగరులే కంగారు పడకు"

"నాకిట్టాంటి  జోకులు నాకు నచ్చవబ్బాయ్ "

"అబ్బ, ఊరికే అన్నాను లే! పెళ్ళి గురించి మాట్లాడుకోవాలి కదా? విద్యా, నీకెప్పుడో చెప్పాను, నా వైపు నుంచి అంతా ఓకే! నీ వైపు నుంచి అభ్యంతరం ఉండటానికేముంది? "

"నా వీసా రాగానే ఎక్కువ టైముండదు ప్రయాణానికి. నెల రోజుల్లో వచ్చేస్తాను గా తిరిగి "

"ఎన్నింటికి వెళ్దాం రేపు? అమ్మతో కూడా ఒకసారి చెప్తాను" 

మోహిత్, తనూ ఒకరినొకరు ఇష్టపడ్డం, కల్సి తిరగడం బానే ఉంది గానీ, ఇట్లా వాళ్ళింటికి పోవడం, వాళ్ల చేత "ఓకే, టెస్టెడ్" స్టాంప్ వేయించుకోవడం.. ఇదంతా బాగా అనిపించడం లేదు 

.మొదటి సారి మోహిత్ ఇంటికి వచ్చినపుడు అమ్మమ్మ డాన్స్ ఫొటోలూ, తాతయ్య తబలా వాయిస్తున్న ఫొటోలూ చూసి చాలా ఆశ్చర్య పోయాడు. 

"నిజమా?నమ్మలేక పోతున్నా. భలే అందంగా ఉన్నారు మీ అమ్మమ్మ " అన్నాడు.

అమ్మ కాస్త కలవరపడింది, మోహిత్ తనని పెళ్ళి చేసుకోవాలనుకుంటున్నానని చెప్పినపుడు . నాలుగు రోజులు ఆలోచించింది. మావయ్యతో చెప్పింది. 

మావయ్య ఏమీ మాట్లాడలేదు. "దాని ఇష్టం కనుక్కో" అన్నాడు 

"అన్ని వివరాలూ మీ ఇంట్లో చెప్పి అందరికీ ఇష్టమైతేనే మాట్లాడుకుందాం! మా అమ్మ రికార్డింగ్ డాన్సులు చేసేది. మా నాన్న తబలా వాయించే వాడు. నన్ను చదివించి బాంక్ లొ ఉద్యోగం వచ్చాకే పెళ్లి చేశారు.  ఇష్టపడే వెంటబడి మరీ చేసుకున్నాడాయన. ఆయనా బాంక్ ఎంప్లాయీ నే , వేరే బాంక్ లో ! 

పాప పుట్టాక నన్ను వదిలేసి వెళ్లిపోయాడు. కారణం మా అమ్మ రికార్డింగ్ డాన్సర్ కావడమే! ఆమెను చూసుకోవాల్సిన బాధ్యత నా మీదనే ఉండేది. అతనికి అది ఇష్టం లేదు. తన స్నేహితులో, చుట్టాలో వచ్చినపుడు ఆ అయిష్టంమరింత పెరిగి పోయేది.   మా అమ్మ ఇంట్లో ఉండటం తనకు నచ్చేది కాదు. ఎప్పుడైనా అతని స్నేహితులు వస్తే మా అమ్మ పెరట్లోనే ఉండేది. లేదా గుడికి పోయి కూచునేది. 

అలా జరగడానికి వీల్లేదని చెప్పేశానొక రోజు. పెద్ద గొడవ జరిగింది. అది మొదలుకొని తరచూ గొడవలు జరిగేవి. ఒకసారి అతను ఎటో వెళ్ళి పోయి మా అమ్మ ను హోమ్ లో చేర్పిస్తే కానీ ఇంటికి రానని ఉత్తరం రాశాడు. నేను చేర్పించలేదు

అతను తిరిగి రానూ లేదు.

ఇలాటి ఇబ్బందులేవీ విద్యకు రానే కూడదు  " 

అమ్మ చెప్తుంటే ఇష్టంగా  చూస్తూ కూచుంది అమ్మని! ఎంత గొప్పది అమ్మ!

చిన్నప్పుడు ఇంట్లో జరుగుతుండే గొడవలు గుర్తున్నాయి ఇంకా

తను నాలుగో తరగతి లో ఉండగా నాన్న వెళ్ళిపోయాడు. 

తర్వాత వేరే పెళ్ళి చేసుకున్నాడని ఎవరో చెప్పారు. ఆ పెళ్ళి చెల్లదనీ  కేసు వెయ్యమనీ, భరణం అడగమనీ అమ్మకి సలహాలు ఇచ్చారు స్నేహితులు. అతనే అవసరం లేనప్పుడు అతని డబ్బు  అవసరం లేదంది అమ్మ

అమ్మకి ఉద్యోగం లేక పోయినా అతని డబ్బు తీసుకునేది కాదు . 

అమ్మమ్మ మాత్రం చాలా దిగులు పడి చచ్చిపోయింది. తన వల్లే అమ్మ ఒంటరిదై పోయిందనీ, తను వెళ్ళి పోతాననీ అమ్మమ్మ ఇంటి వెనక బాదం చెట్టు కింద కూచుని ఏడ్చే దృశ్యం గుర్తుంది. 

ఆ వయసులో అది పెద్ద సమస్యగా తెలీలేదు. 

నాన్న లేడనే బెంగ కూడా ఉండేది కాదు.

వేరే పనేదీ చేతకాక, దొరక్క,  కాసిన్ని ఎక్కువ డబ్బులొస్తాయని ఆశపడి తన మీద ఆధారపడ్డ వాళ్ల కోసం చేసిన డాన్సులు..  చివరికి కూతురు బతుకు నాశనం చేశాయన్న దిగులుతో అమ్మమ్మ ఎక్కువ రోజులు బతక లేదు

మోహిత్ కి  అదంతా చెప్పినపుడు తనకంటే ఎక్కువగా దుఃఖ పడ్డాడు.

తన గురించి తనకు బాగా తెలుసు. వాళ్ళింట్లో కుల మతాల ప్రసక్తి లేదనీ, అందరూ చదువుకున్న వాళ్ళే అనీ, చక్కగా ఆలోచిస్తారనీ ఎంత చెప్పినా, వాళ్ళింటికి వెళ్ళాలంటే మాత్రం ఎందుకో కొంచెం సంకోచంగా అనిపిస్తోంది. వాళ్ళన్నది కూడా కులాంతర వివాహమేనని చెప్పాడు మోహిత్. 

అయినా ఎందుకో ఇష్టం గా లేదు ఈ మీటింగ్

తన కుటుంబం గురించో, అమ్మమ్మ గురించో చప్పున వాళ్ళేదైనా మాట్లాడితే? ఎలా రెస్పాండ్ అవాలి?

కోపం వస్తే తనకి?

అబ్బ, అలా ఏం  జగరదులే ! ఇట్టా పోయి అట్టా మాట్టాడి వచ్చేస్తే పోలా ?

తన వైపు నుంచి సమస్యే రాదని మోహిత్  చెప్పాక ఇంకేంటి? ఇదొక కాజువల్ మీట్ అంతే! 

"రేపు మోహిత్ వాళ్ళింటికి వెళ్తున్నా " చెప్పింది అమ్మతో

"తను వచ్చి తీస్కెళతాడా?" 

"ఊ, ముందు నేను వెళ్ళి కాజువల్ గా కల్సి వస్తాను. తర్వాత నువ్వూ మావయ్యా వెళుదురు లే! లేదా వాళ్ళోళ్ళు మాట్లాడతారట" 

"వాళ్ళొస్తారా?"

"అవును, వాళ్ళకు అట్టాంటి పట్టింపులేం లేవంట. ఆడపిల్ల గలోళ్ళే వచ్చి మాట్టాడాలని"

 

" సర్లే, పెందలాడే పడుకో, అర్థరాత్రి దాకా చదువుతూ కూచోవాకు" 

అమ్మకసలు కంగారే లేదు.  ! 


**********                                                     ************                                             *************


వాకిట్లో అడుగు పెడుతుండగానే లోపల నుంచి వినపడుతున్న సంగీతం విద్య కి హాయిగా అనిపించింది 

డాబా మీద నుంచి కరివేపాకు  కోసుకుని మెట్లు దిగి వస్తున్న మోహిత్ వాళ్ళమ్మ విద్యను చూస్తూనే చిరునవ్వుతో దగ్గరికి వచ్చి చేతులు పట్టుకుంది 

 

"రా..రా " అంటూ లోపలకి దారి తీస్తూ "ఎవరొచ్చారో చూడండందరూ " అంది పెద్దగా 

అందరూ బాగానే రిసీవ్  చేసుకున్నారు. 

గదిలో ఉన్న తాతగారు కూడా లేచి వచ్చారు మనవడికి కాబోయే పెళ్ళాన్ని చూడ్డానికి

పొద్దున్నే వచ్చిన  మేనత్త విద్యను చూసి"కుందనపు బొమ్మలా ఉంది రా, ఎంతైనా అందం వాళ్ళ సొత్తనుకో" అని బుగ్గలు నొక్కింది . 

మోహిత్ తల్లి వచ్చి " అక్కడే నిలబడ్డావేం? రా వంటింట్లోకి వెళ్దాం.  కబుర్లు చెప్పుకుంటూ వంట చేసేద్దాం రా" చనువుగా చేయి పట్టుకుని తీసుకెళ్ళింది. 

అమ్మయ్య అని తేలిగ్గా ఊపిరి తీసుకుంది విద్య. బెండకాయల కవరు విద్యకిచ్చి "సన్నగా తరుగు. మోహిత్ చెప్పాడా ? మా ఇంట్లో అందరూ వెజిటేరీయన్లు. మీరు నాన్ వెజ్ అనుకుంటాను. కానీ పర్లేదులే. పెళ్ళయ్యాక అంతా ఒక చోట ఉండంగా! నువ్వూ వాడూ ఏం వొండుకున్నా, తిన్నా పర్లేదు "

అందరూ చాలా కలుపుగోలుగా అనిపించారు .  కాస్త ఊపిరాడినట్లయింది. అనుకున్నంత చిరాగ్గా ఏమీ లేదిక్కడ 

మోహిత్ చెల్లెలు కాలేజీ నుంచి వస్తూనే "విద్యా? అబ్బ, ఎంత బతిమిలాడించుకున్నావో మా ఇంటికి రావడానికి" అని నిష్టూరమాడింది 

రోజూ భోజనం గదిలోనే చేసే తాతా బామ్మలిద్దరూ ఆ రోజు టేబుల్ దగ్గరికి వచ్చారు కాబోయే మనవరాలితో కల్సి తినాలని.

" కోటప్ప కొండ తిరణాలంటే చాలు, ఎంత హడావుడో, ఎంతమంది వచ్చేవారో డాన్సులాడ్డానికి. అందరూ నాణ్యమైన వాళ్ళుంటారా ఏవిట్లే గానీ జూనియర్ శ్యామలని ఒకావిడ ఉండేది. దేవకన్యంటే నమ్మాలి మరి. కళ్ళకి కాటిక పెట్టుకోక పోయినా నల్లగానే ఉండేవి. ఎంత పెద్ద కళ్ళనీ !!

శ్యామల డాన్సు ఉందంటే మాత్రం నేనూ, మా అన్నయ్యా, ఫ్రెండ్సూ తప్పకుండా నాన్నగారికి తెలీకుండా  వెళ్ళేవాళ్ళం. ఇప్పుడివన్నీనిషేధించామంటారుగానీ  అప్పుడు ఆ డాన్సులే ఆకర్షణ తిరణాలకి "

తాతయ్య జ్ఞాపకాలన్నీ తవ్వుతున్నాడు 

విద్య మొహంలోకి నవ్వొచ్చి చేరింది. 

"ఆ మనిషి అందమైనమనిషనుకున్నావు? ప్రభల మీద డాన్సు చెయ్యమంటే చేసేది కాదు. స్టేజీ మీద తప్ప చెయ్యననేది. ఏం జేస్తారు ? ఎంత డబ్బైనా ఇచ్చి తెచ్చే వాళ్లు . పల్చటి చీరగట్టి ఒళ్ళు కనిపించీ కనిపించకుండా  అర్థ రాత్రి దాటాక ఆవిడ చేసే డాన్స్ కోసం బళ్ళు కట్టుకుని  వినుకొండ, మార్కాపురం, దోర్నాల, అసలు శ్రీశైలం నించీ కూడా బళ్ళు కట్టుకునీ, ట్రాక్టర్ల మీదా వచ్చే వాళ్ళు జనం. 

అందని జాంపండల్లే ఊరించి పారేసేది కుర్రోళ్ళందర్నీ

అయితే మాత్రం? ఒక్కరితో కూడా మాట్టాడేది కాదు. ఎక్కువ తక్కువ ఎవడూ అనడానికి లేదు. డాన్సు అయిపోగానే చీర బుజాల చుట్టూ కప్పేసుకుని వెళ్ళి పోయేది. స్ట్రిప్పింగ్ చెయ్యమంటే ఒకడిని చెప్పు తీసుకుని కొట్టిందట కూడా .  పైసా తక్కువిచ్చినా వూరుకునేది కాదట.  ఒక్క మనిషితోనే జీవితాంతం ఉందంటారు. అసలు ఎంతమందితో ఉంటే మనకేం గానీ గొప్ప ఆడది. నలభై వచ్చినా వన్నె తగ్గని మనిషి..."

"జూనియర్ శ్యామలే మా అమ్మమ్మ" విద్య గొంతు తో అందరూ సైలెంట్ గా ఒక్క క్షణం ఆగి "నిజవా?" అనరిచారు పెద్దగా 

తాతయ్య తెల్లబోయాడు. వెంటనే తేరుకుని "ఏవిటే అమ్మడూ, నిజమా ?” మూర్ఛ పోయినంత పని చేశాడు 

అందరూ విద్య చుట్టూ చేరారు. "ఎలా ఉండేది మీ అమ్మమ్మ""ఆమె డాన్స్ వీడియోలున్నాయా?"

"ఫొటోలున్నాయా?"

"మీ తాతయ్యని చూశావా?"

అన్నిటికీ విద్య నవ్వుతూ జవాబులు చెప్పింది.

తన పర్స్ లో ఉన్న అమ్మమ్మ ఫొటో చూపించింది తీసి 

మేనత్త ఆ ఫొటో చూసి ఆశ్చర్యంతో నోరు తెరిచింది. 

"ఈవిడేనా? కాంచన మాల లా ఉంది.  నలుగురి ముందూ డాన్స్ చేయగదగిన మనిషి కాదు . ఆవిడ పోలికే నువ్వు. ఆ జుట్టూ, కళ్ళూ.."

మోహిత్ నాన్న ఆ ఫొటో చూసి "ఎప్పటి నుంచో చూడాలని అనుకునే వాడిని. ఇప్పటికి చూశా నీ పుణ్యమా అని. మీ వాళ్లంతా ఒరవకట్ట మీద ఉండేవాళ్ళు కాదూ? మీ అమ్మమ్మ కూడా అక్కడే ఉండేదా?"

"అవునండీ, అక్కడే ఉండేది ఇల్లు. ఆ ఇల్లు తర్వాత అమ్మేశాం"

"మంచిదేలే. అక్కడ ఉండటం దేనికి ఇంకా? అక్కడ ఇంకా ఉన్నారా మీ వాళ్ళెవరైనా?"

"మాకెవరూ లేరు ! మా తాతయ్య వైపు గానీ అమ్మమ్మ వైపు గానీ. అందరూ అమ్మమ్మ సంపాదనతో సెటిల్ అయ్యాక ఆమెను దూరం పెట్టారు. అమ్మ ఒక్కతే కూతురు అమ్మకి "

"అయ్యో పాపం, పోన్లే! నువ్విలా మంచి ఇంట్లో పడ్డావని తెలిస్తే ఆవిడ పై నుంచే ఎంతో సంతోషిస్తుంది. వీడు చెప్పే ఉంటాడు , మా ఇంట్లో కులాలూ పాడూ ఏమీ లేవు. ఏముంది నాల్గు రోజుల జీవితం. ఇవన్నీ పెట్టుకుని క్షోభలు పడ్డం దేనికి"

" మీరంతా మంచోళ్ళు నిజంగా" నవ్వింది విద్య

"మంచీ చెడూ  ఏముంది లేమ్మా. ఉన్నంతలో ఆనందంగా ఉండే ప్రయత్నం. పిల్లల ఇష్టాల్ని కాదని మనం బావుకునేదేముంది? " వాళ్ళమ్మ ఆప్యాయంగా విద్య జుట్టు సవరించింది 

"మొత్తానికి   జూనియర్ శ్యామల మనవరాలు మనింటి కోడలవుతుందని మీరు ఆవిడ డాన్సులు చూసినపుడు అనుకున్నారటండీ?"  బామ్మ అంది 

"ఆవిడ చెంగైనా కనపడితే చాలని అనుకోడమే తప్ప ఇంతదూరం ఆలోచిస్తామా? ఆ డాన్సులు చూడ్డానికెళ్ళామని తెలిస్తే తాట తీయరూ ఇంట్లో? అసలే కాలేజీ లో ఉన్నాను "

 మళ్ళీ నవ్వులు 

విద్య బయలు దేరుతుంటే మోహిత్ వాళ్ళమ్మ  బొట్టు పెట్టి, కొత్త చీర, పూలు ఇచ్చింది.  పూలు తీసుకుని చీరను మర్యాదగా తిరస్కరించింది విద్య. 

"తీసుకునే రోజు వస్తుంది గా, అప్పుడు ఇద్దురు లెండి! నాకిట్టాంటియ్యి ఇష్టముండదు" 

"మీ మావయ్యని, అమ్మనీ రమ్మను ఒక రోజు. సింపుల్ గా రిజిస్టర్ మారేజ్ పెట్టుకుందాం . మీ వాళ్ళూ మా వాళ్ళూ అంతే!  తరవాత చెప్పొచ్చు లే అందరికీ . ఊరికే చుట్టాలందరితో హడావుడెందుకు?" అంది  మేనత్త

"అమ్మకి చెప్తా"

"మోహిత్  అమెరికా వెళ్తున్నాడు కదూ ! వాడొచ్చే సరికి నెల రోజులవుతుంది. వాడు వూళ్ళో లేడు కదాని రాకుండా ఉండకు. ఈ ఇంటి పిల్లవి నువ్విక. వస్తూ పోతూ ఉండాలి సరేనా"

"సుబ్బరంగా వొస్తా "

బుగ్గలు సాగదీసి విద్య నుదుటి మీద ముద్దు పెట్టుకుందావిడ

"మొత్తానికి రంభ లాంటి పెళ్ళాన్ని తెచ్చావ్ రా "

మోహిత్ మొహం విప్పారి పోయింది 

" యూ ఎస్ నుంచి రాగానే ఇక ఆలస్యం చెయ్యొద్దు, ఆగడం కష్టమే నిన్ను ఎదురుగా పెట్టుకుని"

ఎందుకో విద్య గొంతులో ఏదో అడ్డం పడి మింగుడు పడలేదు . 

బహుశా  దుఃఖమేమో !


     *****                                                          *******          **********                                                                                                               

  

ఫోన్లో వీడియో ప్లే అవుతోంది . ఎన్నోసారో లెక్కలేదు 


"మోహిత్, బాగా ఆలోచించి నిర్ణయం తీసుకున్నానని నమ్ముతున్నా. నిన్ను ఒద్దనుకున్నాక బాధ ఉండదా అంటే ఉంటది. ఇంకా కొన్నాళ్ళు ఉంటది గూడా.

ఏ కోటప్ప కొండ మీద అమ్మమ్మ రికార్డింగ్ డాన్స్ చేసిందో, అక్కడికి మనిద్దరం కల్సి పెళ్ళయ్యాక వెళ్ళాలని చిన్న కోరిక ఉండేది. 

నన్ను రిసీవ్ చేసుకున్న పద్దతీ, ఆ  పలకరింపులూ.. ఇయ్యన్నీ  నార్మల్ గా కనిపించేలా ఉన్నా , అవి నార్మల్ కాదు . 

నేనొక "మంచి" ఇంట్లో పడ్డానని అమ్మమ్మ సంతోషించాలని  మీ వోళ్ళనుకుంటున్నారు

అమ్మమ్మ ఎట్టాటిదో , ఎక్కడెక్కడ డాన్స్ చేసిందో అవన్నీ ఆమె కళ గా కాక, నిబద్ధత గా కాక, కనీసం వృత్తిగా కాక, గుణ గణాల గురించి మాట్టాడారు కనీసం నేనున్నానని చూడకుండా.

"ఎంతైనా అందం "వాళ్ళ" సొత్తే"  ఈ మాట మళ్ళీ మళ్ళీ రిపీట్ అవ్వదనే భరోసా తో అక్కడ అడుగు ఎట్లా పెడతా నేను?

అమ్మమ్మ అందాన్ని పొగుడుతూనే "ఎంత మందితోనో" ఉండే ఉంటుందని తీర్మానించారు. 

"నలుగురి ముందూ డాన్స్ చెయ్యదగ్గ మనిషి  కాదట 

నలుగురి ముందు ఆవిడ సరదాకి డాన్స్ చెయ్యలేదు  మోహిత్.

బతకడానికి చేసింది. తన మీదే ఆధారపడ్డ నలుగురి కోసం  చేసింది

వొరవకట్ట మీద డాన్స్ పార్టీల కుటుంబాలు ఉండటం  నిజమే. దాన్ని "మీ వాళ్ళంతా అక్కడేగా ఉంటారు " అని నాకు గుర్తు చెయ్యక పోయినా పర్లేదుగా ?

అమ్మమ్మ జీవితం గురించి చెప్పినపుడు నువ్వు నా కంటే దుఖ పడ్డావు. ఆమె బతికి ఉంటే పువ్వుల్లో పెట్టి చూసుకునే వాళ్ళమని మనస్ఫూర్తిగా నువ్వున్నపుడు నాకు నిజంగా ఏడుపొచ్చింది. 

కానీ నువ్వేమన్నావ్ ? నా వైపు నుంచి అభ్యంతరం ఉండటానికేముందన్నావ్ . సరే పొరపాటుగా అనేశావనుకుందాం 

నువ్వు , నీ ఫామిలీ కూడా నన్ను జూనియర్ శ్యామల మనవరాలుగా  సగర్వంగా ఆహ్వానించాలి. 

అలా కాక పోయినా నన్ను కేవలం "విద్య" గా మీ ఇంట్లోకి పిలవాలి 

కానీ  వాళ్ళు నన్ను "రికార్డింగ్ డాన్సర్" ఫామిలీ నుంచి వచ్చిన దానిగా మాత్రమే ఆహ్వానిస్తున్నారు. అదీ..మోహిత్ నన్ను కావాలనుకున్నాడు గాబట్టి.

పెళ్ళయ్యాక నా లైఫ్ వాళ్ళ మధ్య ఎలా ఉంటుందో నాకు నిన్ననే  అర్థమైంది.

వాళ్ళు చూపించే ప్రేమ, దయ, పెద్ద మనసు..ఇవేవీ నాకొద్దు. 

నేనేదో మురుగు గుంటలో ఉన్నట్టూ , నాకు నువ్వు కొత్త జీవితం ఇస్తున్నట్టూ …ఇదే  అక్కడ ఆ గది లో తిరిగిన గాలి అభిప్రాయం కూడా 

నాకు నాతో మామూలుగా ఉండేవాళ్ళు కావాలి. అందుకే  చెప్తున్నా, 


మీ సంబంధం నాకు నచ్చలేదు.

నా పెళ్ళి గురించి ఇప్పుడే నేను ఆలోచించాలి అనుకోవటల్లేదు

మా మూర్తి బావ తెలుసుగా ?. నేను వాడిని చేసుకోవాలని మూర్తి కీ, అత్తయ్యకీ కూడా ఉంది

వాళ్ళింట్లో నన్నెవరూ నన్నెవరూ వింతగా చూడరు.

నా ఫామిలీ హిస్టరీ గురించి ప్రశ్నలుం డవు.

ఆశ్చర్యార్థకాలుండవు.

జాలి ఉండదు, సానుభూతి ఉండదు

నన్ను ఉద్ధరించిన ఫీలింగ్ ఎవరికీ ఉండదు. 

అత్తయ్య మావయ్య అందరూ నన్ను చిన్నప్పటి నుంచీ ఎరుగుదురు.

మూర్తి గురించి కూడా నేనింకా ఏ నిర్ణయమూ తీసుకోలేదు

నిన్ను వదులుకోవడం పెద్ద నిర్ణయమే!

కానీ నీ కోసం వాళ్ళను ఎదుర్కొంటూ జీవించలేను

నాకు జీవితమంటే  ప్రేమ, గౌరవం, ఇష్టం. 

బతకాలన్న కాంక్ష బలమైనది నాలో. సంతోషంగా బతకాలని .. 

అమ్మ మాత్రం బాధపడి ..... "


పాజ్ చేశాడు వీడియో ని . కళ్ళలో వూరబోతున్న నీళ్లను తిరస్కరించే ప్రయత్నం విఫలమవుతోంది  

"ఇంకా నయం చేసుకున్నాం కాదు. చేసుకున్నాక వదిలేసి పోతే తలెత్తుకోలేక పోయే వాళ్లం. 

ఏదో వీడు ఇష్టపడ్డాడు కదా, దానికీ ఒక మంచి బతుకు ఉంటుంది లే అని ఒప్పుకుంటే “


 అత్తయ్య మాటలు వినపడుతున్నాయి ఇంట్లోంచి  


**************************************



----సుజాత వేల్పూరి 


(అక్టోబర్ 2019 సారంగ లో ప్రచురితం)  


Pic; Google









October 27, 2020

గుండె గూడు "రిక్షా" ("పల్నాటి వాకిట్లో" ) కథ 1




"ఒరే ముండ నాయాలా, ఇంకొక్క మాట మాట్టాడావంటే పొడిసి పారనూకుతా నిన్ను, పోతావ్ దెబ్బకి" తిరపతి

ఉగ్రుడై పోయి చేతి లో ఉన్న గాజు గ్లాసు నేలకేసి కొట్టాడు.

భళ్ళున పగిలి ముక్కలన్నీ చెల్లా చెదురుగా వాకిట్లో బేతంచెర్ల నాపరాళ్ళ నిండా పర్చుకున్నాయి. 

సాయంకాలపు ఎండ వాటి మీద పడి ఇంట్లోకి వెలుగుల్ని పంపించింది అర్జెంటుగా.

వేప చెట్టు అరుగు మీద గొంతుక్కూచుని టీ తాగుతున్న కోటేస్రావు నింపాదిగా టీ మొత్తం తాగి 

"సంపూర్ణా, ఇట్రా,గళాసు తీస్కబో! మా నాన కాక మీదుండాడు. ఎన్నని కొనేది ఈడి మొహానికి! ఇది ఆరోదో ఏడోదో" అని గ్లాసు

సంపూర్ణం చేతికిచ్చి నిట్టూర్చాడు

"నా, వస్తండావా" ఆటో హారన్ కొట్టారెవరో బయట్నుంచి.

" ఎక్కి కూసో. ఒంటేలు కు బొయ్యొస్తా, ఎక్కి కూసో" పెద్దగా అరిచి చెప్పి ఇంటి పక్క సందులోకి నడిచాడు

"నువ్వొంటేలుకు పొయ్యేది ఊరంతా తెలవాల్నా ఏంది?"విసుక్కుంటూ చేట చీపురు తీసుకొచ్చి గాజు పెంకులు ఊడ్చే పనిలో పడింది సంపూర్ణ

"రేయ్ ముండా, రేపు మాపిటేల కల్లా నా రిచ్చా బాగు చేయించలేదనుకో! సచ్చావే నా చేతిలో కొడకా! తేలి పోవాల

నువ్వో నేనో! కోటయ్య సావి మీద ఆన బెట్టి సెవుతున్నా “

"సర్లే సావీ, నువ్వు పొణుకో పో కాచేపు. రేత్తిరంతా దగ్గు నీకు. సరిగ్గా పొణుకోలా నువ్వు. బాగు చేపిత్తాలే"


"అట్ట ఊరికే మాటలు చెవితే వూరుకోన్రరేయ్ కొండా! దానికి చానా రిపేర్ల్లుండై. ముందు టైర్లో గాలి నిలవట్లా. 

గాలికొట్టిత్తేనో, పంచరేయిస్తోనో సాల్దు. మొత్తం టైరే మార్పిచ్చాల. బెల్లు తాడు తెగిపోయింది. ఎనకమాల మెట్టు చెక్క

ఇరిగి పోయింది.మొన్నొక పేడు ముక్క చపోటు పెట్టి తాడు గట్టా! అహా.. ఉండ్లా

ఆ సైకిల్ షాపోడు సెయ్డు అది. వడ్ల నాగాచారికి చెప్పు. అత్తారబతంగా సేసిత్తాడు. ఆళ్ళ పిల్లల్ని నేనేగా రిచ్చాలో

దింపింది బడికి ! మొన్న మొన్నట్టే అగుపిచ్చిద్ది గానీ ఆ పిల్లలు ఇంజినీర్లై ఉజ్జోగాలు సేస్తన్నారంట.."


ఈ వాగుడంతా కొండ అనబడే కోటేస్రావు కి అలవాటే

"సర్లే నానా" అని వాకిట్లో కి పోబోతుంటే "ఊరికే వాగుతున్నాడని అనుకోబాక. రేపు రిపేరైపోవాల. రేపు మాపిటేలకి నేను

బండెయ్యాల"

"ఎట్టేత్తావయ్యా బండి నువ్వూ?" గాజు పెంకులు గోడవతల పాడేసి వొస్తూ సంపూర్ణ తగులుకుంది మావని

"ఎట్టేద్దావని? ఆ కాళ్ళలో సత్తవుందా? నాలుగడులేత్తేనే అయిదో అడుక్కి మనిషి తోడు గావాల్నే నీకు? నాలుగు ముద్దలు అన్నవైనా సరిగ్గా తినక పోతుంటివే? బండేత్తాడంట బండి. అసలు నీ బండెవరెక్కుతారు?

వూరంతా ఆటోలు తిరుగుతుంటే, రిచ్చాలెవరెక్కుతారియ్యాల? రత్తాలు మొగుడు గూడా ఆ పాత రిచ్చాని గూడుపీకేసి, సిమెంటు బస్తాలెయ్యటానికి తీస్క  పోతుండాడు. బర్రుమని రెండు నిమిసాల్లో తీస్క పోయే ఆటో కి, గంట సేపు

నువ్వు తొక్కితే గానే నాలుగడుగులు పోని రిచ్చాకి తేడా ఉండిద్ది గా?

కొండ బావేత్తన్నాడుగా ఆటో? నువ్వు ఇంట్లో కూకోని ఉంటానికేం? నేనేవన్నా సెయ్యనన్నానా? సెందనన్నానా ?

కాస్త మంచీ సెబ్బరా సూత్తా కూసోమంటే రోగవా? చిన్నోడు అడ్డరోడ్డు కాడ ప్రెండ్సు తో పోయి శాపలు పట్టి

దెచ్చాడు. కూరొండా, తిని పొణుకో మావయ్యా" చివర్లో కాస్త నెమ్మదితనం తెచ్చుకుంది


తిరపతి కి తిక్క రేగి పోయింది


"సేయ్, మేనగోడలివని గూడా సూణ్ణు. కొండ గాడు రిపేరు సేపిస్తానన్నా, నువ్వడ్డం పడేతట్టుగుండావే ? నా రిచ్చామూల బట్టానికి నేనొప్పుకోను. నా వొంట్లో సత్తవుంది. ఎవరెక్కేదేందే ఎవరెక్కేది? మనం రిచ్చా ఏస్తే ఎవురైనా

ఎక్కుతారు. మనం బండెయ్యక పోతే ఎట్ట దెలుసుద్దీ ఈడ బండుందని?

ఐ స్కూలు టీచరు జోస్పేనమ్మ కి నేను గాదంటే బండేసిందీ? రోజూ ఆయమ్మని బడి కాడ దింపి, కబేళా బడిపంతులు గారి పెళ్ళాన్ని కూడా నేనే గదే ఆపీసు కాడ దింపేదీ? నేను రిచ్చా ఎయ్యలేనని నువ్వెట్ట జెవుతావే

నీయమ్మ దొంగ ముండా…? కొడితే లింగంగుంట లాకుల దగ్గర పడతావ్”

సంపూర్ణకి నవ్వొచ్చింది.

తిరపతి చెప్పేవన్నీ పాతికేళ్ళ నాటి సంగతులు. నిన్నో మొన్నో జరిగినట్టు చెప్తున్నాడు.

"సరే యేద్దువుగాని లే రిచ్చా. బయల్దేరాడు ముసలి రాజు గారు యుద్దానికి. లేసి పంపు కాడ రెండు సెంబులు బోసుకోన్రా ! కంచంలో బువ్వేసి తెత్తా”

“నేందిన్ను”

"యా? ఏవొచ్చింది గత్తర ? బానే ఉన్నావు గా? ఇదిగో నాకు మండిందంటే ,మావయ్యా గొంతు బిసికి గోడవతలేస్తా నీకన్నం బెట్టి నేను మిరగాయలు  కొయ్టానికి పోవాల . మూడైద్ది నేనొచ్చే తలికి . పో నీళ్ళు బోసుకో పో


"నీకెన్ని సార్లు జెప్పాలే ముండకానా ? ఆడు రిచ్చా బాగు సెయించాల. నేనన్నం దినాల . వూరుకుంటన్నా గదాని యేసాలెయ్యవాకండి .మొగుడూ పెళ్ళాం ఇద్దరూ దొంగనాటకాలడబాకండి. ముసలోడు రిచ్చా తొక్కలేడని మీరిద్దరూ

అనుకుంటన్నారు గానీ నాకు రిచ్చా ఇచ్చి చూడండి, నల్లుగురిని ఎక్కించుకోని, మల్లమ్మ సెంటర్లో బిజ్జి (బ్రిడ్జి)

ఎక్కిచ్చి సంజా టాకీసు కాడ దింపక పోతే నన్నడగండి. అంతే కానీ వూరక ముండమోపి కబుర్లు చెప్పబాకండి. నీ మొగుడికి జెప్పుకో పో

రేయ్, కొండ నా కొడకా, రేపు మాపిటేల నేను బండెయ్యాలంతే"

సంపూర్ణ కొంచెం తగ్గింది

"సేపిత్తాళ్ళే! నువ్వు తొక్కలేవని మా బయం. ఆ రిచ్చా సంగతీ, నీ సంగతీ మాకు తెలవగ్గాదు . తొక్క లేక

పడిపోతావని కొండ బావకి బయ్యం"

కోడలు తగ్గిన కొద్దీ తిరపతి రెచ్చి పోయాడు

"మీ సావులు మీ జావండి. రిచ్చా రిపేర్ చేపిచ్చరా లంజ కొడకా అని మొన్న తిరణాలకి ముందు నించీ సెవుతున్నా ఇనిపిచ్చుకోట్లా! దాని మీదెందుకు డబ్బులు బెట్టేది, కోకో రెయికో కొనవని సెప్పుంటావు ..ఆడంగి నా

కొడుకు సరే అనీ..." దగ్గు తెర అడ్డొచ్చి, ఆపకుండా దగ్గుతూ వొంగి పోయి కూలబడ్డాడు

"ఇదుగో ఇందుకే జెప్పేది. ఇంకా వాగు. వాగయ్యా వాగు. సచ్చి పోతావు, పీడా బోయిద్ది. నీ కొడుకొచ్చి నన్నుజంపి పార్నూకి ఇద్దర్నీ ఒలుకుల్లో పొణుకోబెడతాడు పోదాం పా! అరె, తొక్కలేవయ్యా అని ఎంత జెప్పినా ఇనే పనే లేదు, ఒదినా , ఓ మానిక్కెవొదినా , ఇట్రా ఇట్రా, మావయ్యకిమందెయ్యాల, పొట్టుకో, ఏపిచ్చుకోని సావడు, ఈడికి వాయవ రానూ"  పక్కింటి మాణిక్యాన్ని కేకేస్తూ , మందుసీసా కోసం ఇంట్లోకి పరిగెత్తింది


###########


"ఈ ముసలోడితో నా వల్ల గాదయ్యోవ్" టీ తాగుతూ దాదాపు ఏడ్చినంత పని చేశాడు కొండ

"మళ్ళీ ఏం జేశాడ్రా ?" కొట్టు నాగయ్య పొంగుతున్న టీని గరిటె తో కలుపుతూ అడిగాడు

తిరపతి చేసే రచ్చ మీద ఎవరికీ సందేహాలే లేవు

"ఏందనా, రిచ్చా బాగు జేపిచ్చే దాకా తిండి తిండంట. మాడి పోతన్నాడు. రేప్మాపిటేల కల్లా రిచ్చా రిపేర్

చెయ్యిచ్చాలంట. అదేసుకోని తొక్కుతాడంట. అసలెట్టా తొక్కుదావనీ? ఎవరెక్కుతారు? సరే ఎవురో ఒకేక్కుతారు

సరే, ఈ మడిసి ఎట్టా తొక్కుతాడు? తొక్కే సెత్తి ఉందా అసలు? ఊ అంటే, ఆ రిచ్చా మా కంటే ముందొచ్చిందంటాడు.

దాని మీద అందర్నీ పెద్ద జేశానంటాడు. ఎవరు గాదన్నారు? ఇన్ని ఆటోల మజ్జెన, మన సేరింగాటోలకే ఫుల్లు గిరాకి గతి లేక పాయెనే , ఆయన రిచ్చా ఎవడెక్కుతాడు? రిచ్చా ఎక్కితే ఎప్పటికి జేరతాం లే అనే గదా అందరూ

ఆటోలెక్కేది? అసలు ఆటోలొచ్చినాక ఇంకా రిచ్చా ఎక్కే ముండ నాయాళ్ళెవురైనా ఉండారా? ఉంటారా? మొన్న ఈస్పర మహలు కాడ జూశా, మా నాన లాంటోడే, మొండి ముసలోడొకాయన ఎవుర్నో రిచ్చా ఎక్కిచ్చుకోని , లాక్క

పోతండాడు . ఆ రిచ్చా కదల్దే? నాకే జాలేసి, ఆ ముసలాయన చేతిలో యాబై రూపాయలు బెట్టి "ఇంగ బోయ్యోవ్, కాస్త తాగేసి ఇంటికి పొయ్

పొణుకో, అందుకేగా ఈ తిప్పలు?" అన్నా

ఇప్పుడు మా నాన రిచ్చా మీద డబ్బులు బెట్టేదెందుకు? ఆయనేవైనా రోజూ తొక్క బోతాడా? ఒక్క రోజు ఎక్కితే గా

తెల్చేది? ఇంటాడా? ఇనడు "


"పోన్లేరా కొండా, ఏదో పై పైన జేయిచ్చు. ఊరికే దాన్ని తుడుచుకోనైనా, 'నా రిచ్చా' అని సూసుకోని మురుస్తాడు"

ఎవరో సలహా ఇచ్చారు

"సాల్లేయ్యోవ్, మా నాన ఆ టైపు గా కనపడతుండాడా? ఆ వజాన ఎవర్నో ఒకర్ని ఎక్కిచ్చుకోని తొక్కాలంట. ఇంగా దానికి అడ్డమైన సోకులన్నీ జెయ్యాలంట." 

"రిచ్చాలో సోబన బాబు పుటోలు

 బెట్టాలంటనా ఏంది?" పొగాకు కాడలు విడదీస్తూ అడిగాడు నాగయ్య

"అబ్బ, అవును బాబాయ్, సాయిత్రీ,కిష్న కుమారీ ఎప్పటోళ్ళు? వాళ్ళ ఫుటోలు ఎవరు జూత్తారంటే ఇని సావడు!

అసలు ఆ ఫుటోలు యాడ  దొరుకుతయ్యిప్పుడూ? ఆపోజిట్టు సైడు పక్కల సూసుకోటానికి అద్దాలు బెట్టాలంట " నిస్పృహ గా అన్నాడు కొండ

"నాగయ్య బాబాయ్, నువ్వు రిచ్చా మానేశావుగదా, ఏం జేత్తన్నా?"

సిగిరెట్ ముట్టిస్తూ అడిగాడు ఆటో రాములు

"రిచ్చా పాతబడి పోయిందబ్బాయ్!రేత్తిరి కాడ కళ్ళు కనబడి సావట్లా! అదీ గాక  రిచ్చాలు ఎవురెక్కుతున్నారు? తొక్కే సత్తవ గూడ లేదులే

అందుకే, అంకమ్మ గారి పొలంలో కావిలికి ఉంటన్నా రేత్తిర్లు"

కొండ కి గుండెలో కలుక్కుమంది. 'కళ్ళు సరిగా ఔపడక పోయినా పాపం చీకట్లో పోయి ఆ చలి కి ఎట్ట కావిలి కాత్తాడీ

మడిసి?' అనిపించింది.

"బాబాయ్, ఎవరూ లేరనుకోమాక. ఏదన్నా అవుసరం బడితే దబ్బున కేకెయ్యి. డబ్బులైనా సరే, ఒక రూపాయ్ నీకిస్తే నాదేం వొరగబడి పోదులే! రేత్తిరికి మా ఇంటికి రా, అందరం కల్సి తిందాం ఇయ్యాల. శానా రోజూలైంది నువ్వు

ఔపడి"

నవ్వాడు నాగయ్య చుట్ట పొగ పీల్చి.

"ముసిల్దానికి బాగలేదు కొండా! దాన్నొదిలి పెట్టి యాడికి రమ్మంటా?" అన్నాడు

అసలే కొండ మనసు మెత్తన. ఆ ఇద్దరు ముసలోళ్ళూ ఒంటరిగా పొలం కావిలి తో వచ్చే నాలుగు డబ్బుల్తో

బతుకీడిస్తున్నారని తెల్సి కుదేలై పోయాడు

"ఇదిగో, నువట్టా మాట్టాడబాక. ముందీ రెండొందలుంచు. అన్నానికి రాబోతేమాల్లే "

నాగయ్య మొహమాటపళ్ళేదు. మొహమాటం తనలాంటోళ్ళకి పనికి రాదని ముసలి ప్రాణానికి తెలుసు.

"మాయ్యే" అని తీసుకున్నాడు. 

కళ్ళు తడవుతుంటే మొహం అటు తిప్పుకున్నాడు కొండ ఉమ్మేసే వంకతో


###############


చెక్క గేటు ఎత్తి పెట్టి, నిశ్శబ్దంగా ఇంట్లోకొచ్చాడు కొండ.

ఆటో దూరంగా వేపచెట్టు కింద పెట్టి వచ్చాడు అయ్య లేస్తాడని.

నిద్ర కి భంగం అని కాదు, మెలకువతో ఉంటే నానా బూతులూ లంకిచ్చుకుంటాడు రిచ్చా రిపేరు చెయ్యిచ్చలేదని

"తిన్నాడా నాన?" గొంతు తగ్గించి అడిగాడు

"తిన్లా! పిలగాళ్ళు చాపలు పట్టి తెస్తే తీసుకున్నా. కూర చేసినా తినకుండా పడుకున్నాడు" అంది

వేపచెట్టు కిందున్న చెక్క బల్ల మీద అటు తిరిగి పడుకున్న తిరపతిని దిగులుగా చూశాడు కొండ

చిరిగి పోయిన లుంగీ కాళ్ళ మీద రెప రెప లాడుతోంది. మాసి పోయిన బనీను. ఒంట్లో కండే లేదు. రిచ్చా ఎట్టు దొక్కుతాడీ మడిసి?

"సరే, లేస్తే తింటాళ్ళే, నాకన్నం పెట్టు, ఉడుకు నీళ్ళున్నయ్యా? స్తానం జేత్తా" తడికల గదికేసి నడిచాడు


###########

"నానా, రిచ్చా పనైంది ! నువ్వు రోజూ రిచ్చా తొక్కుతానంటే నేనూరుకోను. వూరక అట్ట బోయి ఇట్ట రావాల. అది గూడ ఎప్పుడన్నా.

ఊరుకుంటన్నా గదాని ఎగస్ట్రాలు చెయ్యబాక . నీ వొంట్లో సత్తవ లేదు. నీ ఎమ్మడి బాలిగాణ్ణి పంపిత్తా"

"బాలిగాడా, ఆ నా కొడుకు …..."

"ఇంగాపెయ్" కొండ గొంతులో కోపం చూసి తగ్గాడు తిరపతి.

"బాలిగాడు నిన్నెక్కిచ్చుకోని, సిత్రాలయ సినిమాహాలు కాడ దింపుతాడు. ఆణ్ణించి ఏవైనా బేరాలొస్తే తొక్కు. ఎక్కువ దూరాలు పోబాక. దగ్గర దగ్గర్నే జూసుకో . మళ్ళా ఇంటిదాకా బాలిగాడే తెత్తాడు నిన్ను. ఇంత దూరం

తొక్కలేవు నువ్వు. ఒప్పుకుంటావా రిచ్చా తీస్కో! లేదంటే అమ్మి పార్నూకుతా, సెప్పే పని గూడ లేదు సూస్కో మరి"

రిక్షా వైపు చూశాడు తిరపతి. టైర్లు మార్పించాడు కొడుకు. రిక్షా ఎక్కే చెక్క మెట్టు కొత్తది పెట్టించాడు. 

గూడు లోపల అటూ ఇటూ రెండు అద్దాలు. వాటి పక్కనే పాతయ్యే గానీ, జై ప్రదా, రామారావు ఫొటోలు

  రిక్షా టాప్ అటూ ఇటూ కిందకి దిగే చోట రెండు పక్కలా కూడా నల్ల కళ్ళద్దాలు పెట్టుకున్న రామారావు, నాగేస్రావు బొమ్మలు.

సీటు నొక్కి చూశాడు. 

పాతదే కానీ బానే ఉంది

హాండిల్ దగ్గర్నుంచి రిమ్ముల మీదుగా తాడుతో కట్టిన బెల్లు ని లాగి చూశాడు. 

ఖంగున మోగిన బెల్లు తిరపతిని

ఏవో లోకాలకి తీసుకుపోయింది. గుంటలు పడ్డ కళ్ళు మిల మిలా మెరిసి పోయాయ్

రోజంతా బండేసి, రేత్తిరికాడ మళ్ళా రైసు మిల్లు బస్తాలేసిన రోజులు గుర్తొచ్చాయ్. స్కూలు పిలకాయల్ని ఉదయం,

సాయంత్రం దింపిన రోజులు, ఒంటి పూట బడప్పుడు ఎర్రటి ఎండలో ఉషారుగా రిక్షా తొక్కిన రోజులూ !

తనూ, మల్లమ్మా పిల్లల్ని నాగయ్య పాకలో వదిలేసి తన రిక్షా మీదనే సెకండ్ షో కి నేల టికెటు కి పోయిన రోజులు గుర్తొచ్చాయ్

కూతురు పెళ్ళికి రిచ్చా తాకట్టు పెట్టిన రోజులూ, అది లేక ఏం చెయ్యాలో తెలీక, అద్దె రిక్షా తొక్కడం ఇష్టం లేక నలిగి

పోయిన రోజులు, ఎండా కాలం లో పల్నాడు బస్టాండ్ కాడ యాప సెట్టు కింద మజ్జానాలు మగత గా నిద్ర పోయిన

రోజులూ, గడియార స్థంబం కాడ సలివేంద్రం లో నల్లకుండలో నీళ్ళు తాగి ,గోనె పట్టా చుట్టిన ప్లాస్టిక్ సీసాలో నీళ్ళు నింపుకోని మాట్నీలకి పోయే పోయే ఆడోళ్ళని తన రిక్షాలో ఏంజెల్

టాకీసు కాడా, నాగూర్ వలీ టాకీస్ కాడా దింపిన రోజులు గుర్తొచ్చాయి. 


రిక్షాల పోటీలు జరిగినప్పుడు తనూ,

నాగయ్యేగా గెల్సేదీ? నూట పదార్లిస్తే ఎంత గొప్ప గా ఉండేది!

అందులో యాబై రూపాయలు తనకియ్యాలని మల్లమ్మ ముందే చెప్పేది. సచ్చి యాడుందో గానీ, పిల్లల కోసం యాడాడ డబ్బూ దాచాల్సిందే అనేది. 

కడుపు నిండా తినకనే గా ఆ మాయరోగం ఒచ్చి మిత్తవ పట్టక పోయింది

ఇప్పుడెవురెక్కుతారు రిచ్చాలు! పది రూపాయలు సేతిలో పెట్టి ఎక్కి కూసుంటే బర్రుమని నిమిసాల్లో దింపేసుద్ది

ఆటో. 

ఒక్కో ఆటోలో కుక్కి కుక్కి ఎనిమిది పది మంది దాకా ఎక్కిత్తారు. కొండా కూడా అట్నే ఎక్కిచ్చి, ఒక్క పిర్ర మీద కూసోని తోల్తాడు. ఎంత పీడు గా పోనిత్తాడో ముండ నాయాలు! అంత పీడు గా పొయ్యే ఆటో, అదీ పది

రూపాయలకే ఎక్కిచ్చుకుంటంటే, ఇరై ముప్పయి రూపాయలిచ్చి డొక్కు రిచ్చా ఎవుడెక్కుతాడు నిజంగానే

ఏట్లో నీళ్ళే గాదు, ఎయ్యయినా సరే, కొత్తయి ఒచ్చినయ్యంటే పాతయి పోవాల్సిందే! మరి రిచ్చా తొక్కటవే తెల్సినోళ్ళంతా ఏవై పోవాల? సచ్చి పోవాలా? తనకంటే కొడుకుండాడు, ఇంత ముద్దేత్తాడు, మరి నాగయ్య లాంటోళ్ళు

ఇంగో పని చాతగాకే గా పొలం కావిలి కి బొయ్యేది? 

ఆటో తొక్కేది యాడొచ్చిద్ది ముసిలోడికి? డబ్బులెయ్యి?

సత్తవేది? యాపారాలు జేసేదానికి డబ్బు దాపెట్టుకునే సందేదీ? 

ఏ రోజు తొక్కిన డబ్బులు ఆ రోజుకే తిండి తిప్పలకే పాతండె !


"మావో" బాలయ్య గట్టిగా పిల్చాడు

తెప్పరిల్లి చూస్తే, తన వైపే చూస్తూ కొడుకు కొండ

దిగులుగా నవ్వాడు తిరపతి "సరే, ఎప్పుడన్నా యాస్తా బండి" ఒప్పుకుని, సీటు నిమిరి రిక్షా ఎక్కి కూచున్నాడు,

బాలయ్య సీటెక్కడం చూస్తూ


# ## ##

చెట్టు కింద రిక్షా లో కాళ్ళు వేలాడేసుక్కూచుని రెండు గంటలవుతున్నా ఒక్కళ్ళూ రాలేదు రిక్షా ఎక్కడానికి

తిరపతికి ఉక్రోషం, కోపం, నిస్సహాయతా..అన్నీ కలిపి వచ్చేస్తున్నాయి.

కొడుకు ముందు యెదవలా నిలబడాలేమో అన్న భయం కూడా

ఒక్కరైనా రిక్షా ఎక్కరా అన్న ఆశ! ఆటోనే కాదు, రిక్షా కూడా గమ్యం చేరుస్తుందని ఒక్కరైనా నమ్మరా అని ఎదురు చూపు


ఆటోలదే రాజ్జెం ఇంగ..అని అంగీకరింపు

" యోవ్ , ఒచ్చిద్దా రిచ్చా ?” ఉలిక్కి పడి చూశాడు

ఎదురుగా ఎవరో పల్లెటూరు మడిసే, చేతిలో కూరల సంచీ, మరో చేతిలో టిపినీ డబ్బా

ఆలస్యం చేయకుండా లేచి కండవా దులిపి బుజాన వేసుకుని 

"యాడికయ్యా?" అన్నాడు అటెన్షన్ లోకి వచ్చేస్తూ

"ఈడేలే! అల్లక్కడ ఇనుకొండ రోడ్ లో రైసు మిల్లు కాడికి"

"వత్తా, ఎక్కయ్యా" సీటు తుడిచి ఎక్కాడు

అతడు ఎక్కి కూచున్నాక తొక్కడం మొదలు పెట్టాడు. అలవాటైన తొక్కుడు, అలవాటైన రిక్షా, అలవాటైన రోడ్డు.

కానీ అలవాటు చేసుకోని ముసలి తనం తొక్కుడికి అంతగా చెయ్యి ఇవ్వటల్లా

"రోడ్డు మెరక లో ఉందయ్యా, తొక్కుతుండా" అతను అడక్కుండానే సంజాయిషీ ఇచ్చాడు

"ఆ ఆ, తొందరగా బోవాల! కానీ" మధ్యలోకి జరిగి అద్దం చూసుకున్నాడా మనిషి

రిక్షాకి అటూ ఇటూ ఆటోలు రయ్ రయ్ మని దూసుకు పోతున్నాయి. అవి అలా తనని దాటి పోతుంటే, కాసింత రోషం వచ్చింది గానీ, రోషం వల్ల శక్తి రాలేదు.

తను ముసలోడై పోయి, తన స్థానంలో కొండా ఇంటి పెద్ద అయినట్టే, రిక్షా పాత బడి పోయి, దాని స్థానాన్ని ఆటో

ఆక్రమించిందని అకస్మాత్తు గా తిరపతి కి తోచింది.

"ఈడే, ఆపాపు"

ఆటో దిగి ఎంత అని అడక్కుండానే 40 రూపాయలు తీసి తిరపతి చేతిలో పెట్టి "ముసలోడివై పోలా? ఇంగా ఏం తొక్కుతావు లే రిక్షా! గడిస్తే ఇంటి కాడ కూసో. లేదంటే ఏరే పని జూస్కో రాదూ. “ అని ముందుకు నడిచాడా మనిషి

రైసు మిల్లు కాడ అని చెప్పి ముందే ఎందుకు దిగాడో అర్థం కాలేదు తిరపతికి. కానీ చాలా రోజుల తర్వాత తను

సంపాదించిన నలభై రూపాయలు చేత్లో మెత్తగా తగిలాయి.

ఖాళీ రిక్షా తొక్కుకుంటూ తిరిగి మల్లమ్మ సెంటర్ కి వచ్చే సరికి నరాలు ఊడి పోయినట్టనిపిచ్చి, చెమట

తుడుచుకుంటూ రిక్షా లో కూల బడ్డాడు ఎదురొచ్చాడు బాలయ్య

"బేరం దొరికినట్టుందే మావకి? పద పద, ఎండగా ఉంది. సంపూర్ణమక్కాయ్ తిట్టిద్ది నన్ను నీకేదైనా అయితే, ఇంగ

జాల్లే పా, ఎక్కు "రిక్షా హాండిల్ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు


##### ##########

"తొందరగా రా "  ఎదురుగా వచ్చిన కోటయ్య చేతిలో 50 రూపాయలు పెట్టాడు కొండ


"యోవ్ కొండా, రిచ్చా లేదు బొచ్చా లేదు. ఇంగాపెయ్ ఆయన్ని ఏదో ఒగటి జెప్పి. లేదంటే నీకే కష్టమై పోయిద్ది

యాడన్నా పడ్డాడంటే! ఎట్నో తొక్కాడు గానీ ఆడ ఒంట్లో ఓపిక లేదు తొక్కాలనే మొండితనం దప్ప" డబ్బు

తీసుకుని ఉచిత సలహా ఒకటి పారేసి వెళ్ళి పోయాడు తిరపతి రిక్షా ఎక్కి దిగిన కోటయ్య 

 

రాత్రికి ఇంటికొచ్చిన కొండ చెట్టు కింద అరుగు మీద కూచుని చుట్ట కాల్చుకుంటున్న తండ్రిని చూశాడు


"యారా? పెందలాడొచ్చావేంది?" అన్న ప్రశ్నకి "ఏం లా" అన్నట్టు తలూపి "బేరం దొరికిందంటగా ఇయాల?

బాలిగాడు చెప్పాళ్ళే! రేప్పొద్దున ఇసప్పాలెం కాళికమ్మ గుడి కాడికి పో నానా ! ఎవురో ఒకరు ఎక్కుతార్లే" అన్నాడు

జవాబు చెప్పలేదు తిరపతి

"తిన్నాడా?" పెళ్ళాన్ని అడిగాడు గొంతు తగ్గించి 

"నిన్న పెట్టిన చాపల కూర ఏసుకోని కడుపు నిండా తిన్నాడు" చాటంత మొహం చేసుకుంది

"సరే, అన్నవేసి కూర పడెయ్. తినేసి పోవాల. దేవరం పాడు తిరణాల కి పోతా. బేరం బాగుంటది. రికార్డింగ్ డాన్సుందంట, జనం బాగొత్తారు .నాలుగైదు ట్రిప్పులేస్తే కాసిని డబ్బులొస్తాయి. రమేషు కి స్కూలు బట్టలు కొనాలగా "

"మయ్య నా పోలికే" పైకే అనుకున్నాడు తిరపతి 

------------------------------------------------

---సుజాత వేల్పూరి 

(సెప్టెంబర్ 2019 సారంగ పత్రికలో ప్రచురితం) 

October 24, 2020

పల్నాటి వాకిట్లో"

డియర్ ఫ్రెండ్స్, 


సారంగ ఆన్ లైన్ పక్ష పత్రికలో నేను గత పదమూడు నెలలు గా "పల్నాటి వాకిట్లో" శీర్షిక తో కథలు రాస్తున్నాను


మీలో కొందరైనా చూసే ఉంటారు 


పల్నాడు ప్రాంతంలో , నరసరావు పేట లో పుట్టి పెరిగాను. అక్కడి వాతావరణం, జనం, జీవితం, సంస్కృతి, ఉన్నదున్నట్టు మాట్లాడే తత్వం, ఆత్మ గౌరవం నిండిన స్త్రీలు, కష్టపడి బతికే స్త్రీలు, నేల మీద ప్రేమ.. ఇలాటి అంశాలతో కథలు రాస్తున్నాను. 


ఇలా రాయక పోతే , కొన్నాళ్లయ్యాక నిజంగా అక్కడి మాటలు, ఆ మనుషులు ఇవన్నీ మర్చిపోతానేమో అనిపించింది


సిటీ మనకు చేసే మోసం ఇది


మనల్ని, మన ప్రవర్తన,మాటలు అన్నిటినీ  మాడిఫై చేస్తుంది సిటీ


నేను పల్లెలో పుట్టి పెరగక పోయినా, నిత్యం మా నరసరావు పేటకు వచ్చి పోతుండే పల్లె జనాలు, మా చుట్టూ ఉండే గ్రామీణ వాతావరణాన్ని చూస్తూ పెరిగిన ప్రత్య్కష సాక్షిగా ఈ కథలు రాశాను


ఒక్కొక్కటి గా ఇక్కడ కూడా ప్రచురిస్తాను


చదివి మీ అభిప్రాయాలు చెప్తారని కోరుతున్నా 


రేపటి నుంచి వారానికి ఒకటి చొప్పున ఇక్కడ పబ్లిష్ చేస్తాను. 



థాంక్ యూ