నా ఓటర్ గుర్తింపు కార్డు- చిరంజీవి

ఇవాళ పొద్దున్న GHMC(Greater Hyderabad Municipal Corporation) ఆఫీసుకి వెళ్ళాను నా వోటర్ గుర్తింపు కార్డు విషయమై!ఇంతకు ముందు అది processingలో ఉండగా మేము బెంగుళూరు వెళ్ళిపోవడం జరిగింది. నా కార్డు ఒక్కటే పెండింగ్ అనుకుంటే మా వారి కార్డులో తండ్రి పేరు స్థానంలో అసలు ఆయన తండ్రి పేరు కాక వేరివరినో తండ్రిగా నిర్ణయించేసారు.

నా కార్డు జారీ, మా వారి కార్డులో మార్పు --ఈ రెండు విషయాలూ తేల్చాలని బయలుదేరాం! ఎప్పటిలాగానే ఆఖరు తేదీకి నాల్రోజులు ముందు!(ఈ నెల 31 ఆఖరు తేదీ) .

గచ్చి బౌలి మెయిన్ రోడ్ మీద, రోడ్డుకు కొంచెం దూరంగా అందంగా ఠీవిగా ఉంది భవనం! లోపలికి వెళ్ళాక "వోటరు గుర్తింపు కార్డు" పేరుతో కౌంటర్ ఏదీ కనపడలేదు. చివరికెవర్నో పట్టుకుని అడిగితే "ఆస్తిపన్ను" పేరుతో ఉన్న కౌంటర్లోకెళ్లమన్నాడు. అక్కడ మా చిరునామా వింటూనే
"మీ ఏరియా ఇప్పుడు సర్కిల్ 2 కిందకు వస్తుంది. ఇక్కడ కాదు! చందానగర్ లో ఉన్న ఆఫీసుకు పొ"మ్మన్నాడు రంగస్వామి. అప్పుడు టైము లెవెన్ పదిహేను!

"అమ్మో, నాకు మరో అరగంటలో ఇంటర్వ్యూలున్నాయి, నువ్వు ఆటో ఎక్కి ఇంటికి వెళ్ళు, రేపు చూద్దాం " అని డబ్బులు తీసుకోకుండా సలహా ఇచ్చి తను ఆఫీసు కు వెళ్లాడు.

నాకు పనేం లేదు కనుక నేను చందా నగర్ GHMC ఆఫీసుకు వెళ్ళాను.

అక్కడ నాలాగే చివరి వారంలో వచ్చినవాళ్ళు వందమంది ఉన్నారు. అప్లికేషన్లు తీసుకునే అమ్మాయి, గుప్పెడు వేస్తే మానెడయ్యేట్టు మొహం చిరాగ్గా పెట్టుకుని,ఇచ్చిన వాళ్లని ఏదో ఒక వంక పెట్టి చీవాట్లేస్తూ రిసీట్లు వాళ్ళ మొహాన్న కొడుతోంది.
నా చిరునామా చెప్పగానే "ఇక్కడ కాదు ఇక్కడ కాదు! గచ్చ్చిబౌలియే వెళ్లాలి మీరు! వాళ్ళకు పనెక్కువై మా మీద తోస్తున్నారు! అక్కడికే పొండి" అంది.

ఎంత చెప్పినా వినలేదు. సరే పైన MANAGER అని బోర్డు కనపడి ఫస్ట్ ఫ్లోర్ కెళితే ఆయన ఇంకా రాలేదు.పన్నెండున్నరకి!
ఒక సీనియర్ క్లర్కు దగ్గరకెళ్ళి మళ్ళీ మొత్తం కథంతా చెప్పగా ఆయన కొంచెం దయగా ఓటర్లు లిస్టు తెప్పించి అందులో మా వారి పేరు చూసి
"ఇక్కడే ఇవ్వాలి మీరు! ఇంతకు ముందు enumeratorsఇచ్చిన రిసీట్ ఉందిగా! దాని కాపీ పెట్టి అప్లికేషన్, ఫొటోతో సహా ఇచ్చి వెళ్లండి" అన్నాడు.

నేను ఫొటోలు వాళ్ళే తీస్తారనుకుని చేతులూపుకుంటూ వెళ్ళాను.ఇంతా చేసి వాళ్ల దగ్గర అప్లికేషన్లు లేవు. ఎదురుగా ఫొటోస్టాట్ వాడు ఒక్కోటీ నాల్రూపాయలకు(సింగిల్ పేపరే) అమ్ముతున్నాడు. ఒకటి తీసుకుని ఫొటోతో సహా ఇహ రేపు వద్దామని నిర్ణయించుకుని వస్తుండగా ఒక పాతికమంది తో ఒక గుంపు ఎదురైంది ఆఫీసు గేట్లోనే!

పక్కకు తప్పుకోబోతుండగా "ఏంది మేడం, ఇక్కడున్నరు?" అన్న గొంతు వినపడి చూస్తే...నిజమే, నన్నే!అడిగిన వ్యక్తి లావుగా , ఎత్తుగా ఉన్నాడు. మెడలో స్టీలు గొలుసు,చేతికి పంచలోహాలవో ఏవో కంకణాల్లాంటివి...! చూసిన గుర్తే కానీ ఎక్కడో అర్థం కాక, వెర్రి నవ్వొకటి నవ్వి
"వోటర్ ఐడీ కార్డు గురించి.." అన్నాను. ఎవరా అని ఆలోచిస్తూ!నేను గుర్తు పట్టలేదని అతడికి అర్థమైంది.

"నేను మేడం, సబ్జీ పాండు తమ్ముడిని,బిచ్చయ్యని" అన్నాడు.హమ్మయ్య! అవును, కూరలు, మినరల్ వాటర్ ఇచ్చే పాండు తమ్ముడు!
పలకరించాక "నువ్వేంటి, వీళ్లంతా ఎవరు?" అనడిగాను.
వాళ్ళందరినీ గర్వంగా చూసి "ప్రజారాజ్యం యూత్ వింగ్ మేడం" అన్నాడు.
"ప్రజా రాజ్యమా?" అని తెల్లబోతుండగా..
"ఔ మేడం, చిరంజీవి పార్టీ! పొద్దుగాల్నే వచ్చినం తిర్పతికెల్లి!ఇక్కడ వోటర్ ఐడి కార్డులిప్పించే పని నా మీద బెట్టిండు అన్న"
"అన్నా? చూశావా నువ్వు చిరంజీవిని?"
"ఔ మేడం! నేనైతే స్టేజీ కాణ్ణే ఉన్నా, బారికేడ్లు గూడెక్కినా! చెయ్యూపిండు నాదిక్కు జూసి"
పొంగిపోతున్నాడు బిచ్చయ్య!
త్రీడీ ఫొటోలాగా అందరూ ఇదే అనుకొని ఉంటారు.
"నన్నే చూసి నవ్వాడు, నాకే చెయ్యి వూపాడు,.."అని!

అదీ సంగతి! లోకల్ లీడరెవరో బిచ్చయ్యకు ఈ పని అప్పజెప్పాడు.కాసేపు శివమెత్తినవాడిలాగా సభ విశేషాలన్నీ నాకు వివరించాడు"నేను మొత్తం లైవ్ చూసాన్రా బాబూ" అన్నా వినిపించుకోకుండా!
నేను వచ్చిన పని కనుక్కుని, ఆగ్రహం చెందాడు."ఇటియ్యుండ్రి" అని నా అప్లికేషన్ లాక్కునాడు.
ఫొటోలేదని తెలుసుకుని లాక్కెళ్ళినంత పని చేసి వీధి చివర స్టూడియోలో పావుగంటలో ఫొటో రెడీ చేయించాడు, తన డబ్బుల్తోనే!
నా పాత రెసీట్ కాపీ చేయించి, అప్లికేషన్ సిద్ధం చేసి, మిగతా వాళ్లతో పాటు కలిపాడు.

తన పక్కనున్న సబ్ లీడర్లకు "గీ మేడం ఇల్లు మా షాప్ దగ్గర్నే ఉంటది! మస్తు మంచిది మేడం"అని పరిచయం చేసాడు(వాళ్లన్న ఎంత ధర వేసుకున్నా నేను దెబ్బలాడను మరి)
గుంపంతా ఒకేసారి చిరంజీవి అనుకూల నినాదాలు చేస్తూ ఒకేసారి వెళ్ళి అప్లికేషన్లు ఇచ్చారు. ఇందాకటి అమ్మాయి విసుక్కునే చాన్స్ లేక ఓపిగ్గా రసీదులు ఇచ్చింది.
నన్నేదో అడగాలనుకుని 'ప్రజారాజ్యం యూత్ వింగ్' తరఫు మనిషిని అని తెలుసుకుని విరమించింది.
"థాంక్యూ బిచ్చయ్యా" అనగానే కొంచెం నసుగుతూ....
"పర్లేదు మేడం, మీరు మాత్రం అన్నయ్యకే వోటెయ్యాలి, సారుతో గూడా ఏపియ్యాలి" అన్నాడు.
"ఓ అదా, దాందేముంది, వేస్తాం లే! ఇంకా చాలా రోజులున్నాయిగా ఎలక్షన్లు" అన్నాను.
"ఔ మేడం,ఎందుకు అడుగుతున్ననంటే మీ కారు మీద లోక్ సత్తా స్టారు స్టిక్కరుండేటిది కదా మేడం, అప్పుడు?"
అదిరిపోయాను.
మా పాత కారు మీద, అవును....ఉండేది! నాకే గుర్తు లేదు.
"నాంపల్లి గ్రౌండ్స్ లో మీటింగ్ కి రమ్మని అప్పుడు మీరు మమ్మల్ని పిలిస్తిరి గదా
" దేవుడా, వీడిని కూడా పిలిచానా?"

"ఓ, అదా బిచ్చయ్యా, మేము ఆ తర్వాత ఇక్కడ లేము కదా! ఇప్పుడు కారు మీద లేదు ఆ స్టిక్కర్, చూడు"
"సరే మేడం, సరే మేడం" సిగ్గుపడిపోయాడు ఆ సంగతి అడిగినందుకు.

నేనే గాక, మా కాలనీలో ఉన్న నలభై అపార్ట్ మెంట్ల వాళ్ళ చేతా వోట్లేయించాలట చిరంజీవి పార్టీకి!"కార్డు రాగానే చెప్తాం మేడం, వచ్చి తీసుకొండ్రి" అని భరోసా ఇచ్చాడు.
"అక్కా, మర్చిపోకక్కా" అని వచ్చేటప్పుడు సడన్ గా నాకు తమ్ముడై పోయి వోట్లు అర్థించాడు.

చిరంజీవి సంతోషాంధ్ర ప్రదేశ్ తెస్తాడో లేదో నాకు తెలీదు గానీ , నాకు మాత్రం వోటర్ ఐడీ కార్డు ఇప్పించాడు. వోటెయ్యాల్సిందే! ఇహ తప్పదు!

బ్రేక్ ఫాస్ట్ రెడీ!

బ్లాగాడిస్తా రవి గారి దోశ పురాణం చదివాక నాకూ మన బ్రేక్ ఫాస్ట్ గురించి చిన్న టపా రాయాలనిపించింది. "మన" అంటే తెలుగు అని కాదు, మన దక్షిణ భారత ఉపాహారం అన్నమాట!

మొన్నీ మధ్య మా చుట్టాలింటికి వెళ్లాను. పొద్దున్నే కాఫీ తాగుతూ పేపరు చదువుతుంటే గలగలా చప్పుడు వినపడింది. ఏమిటా అని చూస్తే ఇంటావిడ(అంటే ఇంటి ఓనర్ భార్య కాదండీ, ఇంటి తాలూకు ఆవిడ అని)
అనగా నా కజిను స్కూలుకెళ్లబోతున్న పిల్లలిద్దర్నీ కూచోబెట్టి ఆ 'గల గల్లాడేవి ' కుక్క పాలు తాగే బౌలు లాంటి పాత్రలు వాళ్లముందు పెట్టి పోస్తోంది వాటిలో!
కార్న్ ఫ్లేక్స్! విత్ చల్లని పాలు!
పిల్లల మొహాలు చూశాను ఆత్రుతగా...ఎందుకంటే పొద్దున్నే కార్న్ ఫ్లేక్స్ అనబడే పదార్ధాన్ని నవ్వుతూ, సంతోషంగా తినే పిల్లలని నా జీవితంలో ఇంతవరకూ చూళ్ళేదు. నేనూహించినట్టే వాళ్ళ మొహాలు ఏ భావమూ లేకుండా ఉన్నాయి.

"పొద్దున్నే నీకిదేం పోయేకాలం రాధా, హాయిగా ఏ ఇడ్లీలో, దోశలో రుచిగా వేసిపెట్టకుండా ఈ గల గలలేమిటి" అనడిగితే రాధ నవ్వుతూ "చాల్లే, పొద్దున్నే అంత భారీగా తింటే క్లాసులో నిద్ర పోతారు. ఇవైతే లైట్ గా ఉంటాయి. పైగా వాళ్ళు ఇడ్లీలో మరోటో తింటే ఇహ పాలు తాగరు. ఇదనుకో, ఇందులోనో పాలు కలిపి ఇస్తాను కాబట్టి రెండూ తీసుకున్నట్టే" అంది.

మీలో ఎంతమంది పొద్దున్నే కార్న్ ఫ్లేక్స్ బ్రేక్ ఫాస్ట్ గా తీసుకుంటారో నాకైతే తెలీదు గానీ, ఆరోగ్య సూత్రాలు పక్కనపెట్టి, వాటిని నిజంగా సంతోషంగా ఇష్టంగా తినేవాళ్ళు చేతులెత్తండి అంటే ఒక్కళ్ళు చేతులెత్తరు.
అది మాత్రం గ్యారంటీ గా చెప్పగలను.అదోరకమైన మైల్డ్ వాసనతో కర కర లాడే కార్న్ ఫ్లేక్స్ ని పాలతో పొద్దున్నే...!ఎలా తింటారబ్బా?

ఈ మధ్య మరో బ్రేక్ ఫాస్ట్ తయారైంది. అది 'ఓట్స్ '! మా అన్నయ్య హైదరాబాదు నించి తెప్పించుకుని మరీ ఓట్స్ తో గంజి కాచి, అదే లెండి కొంచెం పాలిష్డ్ గా చెపుతాను...porridge తయారు చేసి, అది తాగుతాడు. అదీ వాడి బ్రేక్ ఫాస్ట్!

ఎప్పుడన్నా టూర్లలో ఉన్నప్పుడు మనం దిగిన హోటలు వాడు courtecy breakfast ఏర్పాటు చేసినపుడు కూడా నేనైతే ఇడ్లీలు, ఊతప్పాలు,దోశలు, వడలు(అదే..గారెలు) ఇవే వెతుక్కుంటాను. మా వారు సగం కాలిన బ్రెడ్ ముక్కలు(మీకన్నీ వివరంగా చెప్పాల్సిందేనా...అదేనండీ టోస్టులు) , బటర్,జాం, నాలుగు పుచ్చకాయ ముక్కలు పెట్టుకుని కానిస్తారు.

నాకు అన్ని దేశాల వెజిటేరియన్ ఫుడ్ ఇష్టమే! మెక్సికన్ మరీ! అసలు మా గుంటూరు వాళ్ళే ఎప్పుడో వేల ఏళ్ళ క్రితం వెళ్ళి మెక్సికోలో స్థిరపడి అలా ఖారం ఖారంగా వండడం వాళ్లకు నేర్పి ఉంటారని నా ప్రగాఢ విశ్వాసం! లంచ్ కి ఏదైనా ఓకే! కానీ బ్రేక్ ఫాస్ట్ సాలిడ్ గా సౌత్ ఇండియన్ స్టైల్ లో లేకపోటే అసలు నేనేంటో తెలుస్తుంది చుట్టుపక్కలున్న వాళ్లకి.
ప్రపంచంలో ఎవరైనా సరే పొద్దున్నే ఇడ్లీలు, దోశలు తినకండా రోజుని ఎలా ప్రారంభిస్తారా అని ఒకప్పుడు భలే ఆశ్చర్యపొయేదాన్ని!

మేము ఒక్లహోమాలో ఉన్నపుడు మా వారి బ్రహ్మచారి ఫ్రెండ్స్ రోజూ "మా ఇంటిమీదుగా" ఆఫీసుకు వెళ్లడానికి ఇష్టపడేవాళ్ళు. వేడి వేడిగా ఇడ్లీలు, ఫిల్టర్ కాఫీ దొరుకుతాయని! హోటల్లో లాగా బోలెడంత ఇడ్లీ పిండి స్టాక్ లో ఉంచాల్సి వచ్చేది!

మల్లెపువ్వుల్లాంటి మెత్తని ఇడ్లీ, పల్చని రేకుల్లాంటి దోశలు, వడలు, జీడిపప్పు ఉప్మా, పూరీ,(బంగాళాదుంప కూరతో) కారప్పొడి,కొబ్బరి చట్నీ, ఎర్రగా కాలిన పెసరట్లు(అల్లం పచ్చడితో) ఇవీ బ్రేక్ ఫాస్ట్ కి నేను ఇష్టపడేవి! మా ఇంట్లో రోజూ నేను చేసేవి కూడా ఇవే! వీకెండ్స్ పెసరట్లు వేయకపోతే నాకు నిష్కృతి లేదు.

అమ్మో, ఇన్ని ఆయిల్ ఫుడ్సా, మరి కాలరీలో? అనుకుంటున్నారా! పరిగెత్తండి బాబూ, రన్నింగ్ , జాగింగ్, వర్కౌట్లు, ఇవన్నీ ఎందుకున్నాయి మరి? ఏదో ఒకటి చేసి వదిలించుకోండి!నోరు మాత్రం కట్టుకోకండి, నలభై దాటితే ఎలాగూ తప్పదు!
నా పాలసీ అదే! సాలిడ్ గా బ్రేక్ ఫాస్ట్ పడితే లంచ్ గురించి నాకు పట్టింపు లేదు. పూరీల్లాంటివి చేసామా, extra physical exercise సృష్టించుకుంటాను గానీ, నో చెప్పే ప్రసక్తే లేదు!

మంచి బ్రేక్ ఫాస్ట్ లాగించాలని ఉంటే వీకెండ్స్ మా ఇంటికొచ్చేయండి మరి!

మా ఇంటాయన కథ

టైటిల్ చూసి ఇదేదో మా ఆయన గారి కథ అనుకునేరు , కాదు సుమండీ, ఒకప్పటి
మా ఇంటి ఓనరు కథ!
హైదరాబాదులోని అశోక్ నగర్లో విశాలమైన ఖాళీ స్థలం, ఆవరణ నిండా బోలెడు చెట్లూ, మొక్కలూ,
దగ్గర్లోనే బస్టాపూ వంటి సుగుణాలున్న ఇల్లు తక్కువ అద్దెకే దొరికితే మీరేం చేస్తారు?
మేమూ అదే చేసాము లెండి!
వరసకు తమ్ముడయ్యే కజినొకడు ఈ ఇల్లు చూపించి పుణ్యం కట్టుకున్నాడు.
వాడికి వెంఠనే రాఖీ కట్టాలన్నంత ప్రేమ కలిగింది నాకు వాడిమీద!
అందుకే వాడి గురించి కుంచెం చెపుతాను ! వాళ్ళింటిపేరు ద్వివేదుల. వాడి పేరు శ్రీకాంత్!
అందుకని వాడు "ద్విశ్రీ" అని కలం పేరు పెట్టుకుని పుంఖాను పుంఖాలుగా కవిత్వ సృష్టి చేసి
సమాజం మీదికి విసిరేస్తుండేవాడు.
(అప్పట్లో త్రిపురనేని శ్రీనివాస్ గారు త్రిశ్రీ పేరుతో రాస్తుండేవారు. ఆయనే
వీడి కలం పేరుకు ప్రేరణట) సమాజం వాడి కవిత్వాన్ని మొహమాటం లేకుండా తిరస్కరించడం వల్ల,
వీకెండ్స్ మా ఇంటికి వచ్చి వారం రోజులూ తను రాసిన కవిత్వాన్ని మాకు వినిపిస్తుండే వాడు.
ద్విశ్రీ కవిత్వం నిండా వాడి ఊహా ప్రేయసి ని ఆహ్వానించడం, ఆవిడ కోసం నిరీక్షించడం సబ్జెక్టు!
'రావా ప్రియా.
.''నీ కోసం వేచి చూస్తూ
''ఎన్నాళ్ళీ నిరీక్షణ ''
నువ్వొచ్చే దారిలో గుండెను పరిచాను.
''నీ నీడ కోసం ' ఇవే వాడి కవితల శీర్షికలు.
నాకసలే ఈ 'నిరీక్షణ ' కవిత్వమంటే ఒళ్ళు మంట.
ఇన్ని కవితలు రాసినా ఆ ఊహా ప్రేయసి కరుణించినట్టు లేదు. ఎంతకీ రాదు.
ఆదివారం పొద్దున్నే ఇలాంటి కవితలు వినే మూడ్ ఉండాలంటే గుండె రాయి అయి
ఉండాలి, లేదా ఖాళీ బుర్రయినా కలిగి ఉండాలి.
"పొగ బారిన నా గుండె గోడలకు మల్లెపూలతో వెల్ల వేశాను(సిగరెట్లు తాగుతున్నాడా ఏమిటి)
నువ్వొస్తావని విషాద తుషార(అంటే ఏమిటబ్బా) బిందువులను పోగు చేసాను
నీ నీడలో విశ్రమిద్దామని డస్సిపోయాను(ఎవరన్నా డస్సి పోతే విశ్రమిస్తారు
గానీ వీడు విశ్రమించడానికే డస్సిపోతాడులా ఉంది)
ఎంతకీ రావేం?(దబాయింపు)
నా మీద జాలి లేదా(వేడుకోలు)
నా చివరి క్షణాలకైనా వస్తావా(బ్లాక్ మెయిల్)
ఇక అడగనులే(అలక, నిష్టూరం)

ఇత్యాది భావాలతో వాడు పెట్టిన హింస తల్చుకుంటే కవిత్వమంటేనే విరక్తి కలుగుతుంది.
నా మటుకు నాకు కవిత్వం అంటే 'కదిలేదీ కదిలించేదీ ' గా ఉండాలి(బొల్లోజు బాబాగారి కవితల్లాగా)
లేదంటే వేసవి ఉదయాన కిటికీ తలుపు తీస్తే చల్లగా పలకరించే
చిరుగాలిగా ఉండాలి(చూ:రాధిక, నిషి, దిలీప్ ల బ్లాగులు)
ద్విశ్రీ గాడి కవిత 'పెను నిద్దర వదిలించేది(అనగా పీడకల) గా ఉండేది.
చిరుగాలి లా కాక, వడగాలిని తలపిస్తూ ఉండేది.
వాడు వెళ్ళిపోయాక, ఇద్దరం సారం లేని తోలు బొమ్మల్లాగా అలా పడి ఉండేవాళ్లమంతే!
"ఒరే, అంతగా రాను మొర్రో అని ఆ ఊహా సుందరి మొత్తుకుంటుంటే ఎందుకురా '
రావా రావా వా వా ' అని చంపుకు తింటావు?ఇంకేమన్నా రాయి" అని సలహా ఇస్తే
వాడి బుర్రకెక్కలేదు.
ఇక లాభం లేదని ఒకరోజు మేమిద్దరం వాడిని కూచోబెట్టి తలంటాము.
'నువ్వు రాసేది కవిత్వం కాదు! ఇలాంటివి ప్రతి కాలేజీ మాగజైన్లోనూ
చూడొచ్చు! మూడో క్లాసు వాళ్ళు కూడా రాయగలరు!నువ్వింకా బాగా మంచి
కవిత్వం చదవాలి. తిలక్, శ్రీ శ్రీ , దేవులపల్లి వీళ్లందరి పుస్తకాలూ చదువు! తర్వాత రాయి"
అని బోలెడంత సేపు క్లాసు పీకి కొన్ని పుస్తకాలిచ్చి పంపాము.
తర్వాత నెల రోజులకు వాడు ఇల్లు చూసానని ఫోన్ చేశాడు.
"పోన్లే, మనం క్లాసు పీకినందుకు ఏ మాత్రం కోపగించుకోకుండా మనకు ఇల్లు
చూపాడు " అని నెక్స్ట్ వీక్ భోజనానికి పిలిచేసాను వాడి కవితలకు మెంటల్
గా సిద్ధమైపోయి! వాడు రాలేదు.

* * * *
గోడలకు మాచ్ అయ్యే అందాల కర్టెన్లు అవీ కొని, సామాన్లతో సహా మేమిద్దరం
ఇల్లు చేరే సరికి మా ఇంట్లో నలుపు, పసుపు, ఎరుపు రంగుల్లో యుద్ధ రంగ భీభత్సాన్ని చిత్రించిన కర్టెన్లు అన్ని కిటికీలు, వాకిళ్ళకు తగిలించి కనపడ్డాయి. అవి చూసి దిమ్మెర పోయాము!
శాస్త్రి గార్ని పిలుద్దామనుకుంటుండగానే మాకు శ్రమ లేకుండా ఆయనే వచ్చాడు.

"వచ్చార్టే అమ్మడూ(రిటైర్ అయ్యి పదేళ్ళు అయింది లెండి ఆయన), ఈ ఇంటి వాస్తు కి అనుగుణంగా కర్టెన్లు కొనేసి ఉంచాను. ఈ రంగుల్లో కర్టెన్లు కడితే శుభ శక్తులన్నీ ఇంట్లో చేరి తలా ఒక కుర్చీ వేసుక్కూచుంటాయి" అన్నాడు.
ఖండించాలో, వద్దో అర్థం కాలేదు.
"లేదండీ, మేము ఇప్పుడే కొత్తవి కొని తెచ్చాము. మీకుందుకూ శ్రమ! అవి మీరు
తీసేసుకొండి, " అని మేము చెప్పబోతుంటే ఆయన అసలు వినిపించుకోలేదు.
"పిల్ల కుంకలు! మీకేం తెలుస్తుంది! అయినా మీ వాటా కోసం ఎప్పుడో
కొనేసానవి! సర్లే, ఎప్పుడు తిన్నారో ఏవిటో, పదండి భోజనానికి" అన్నాడు.
మేమిద్దరం మొహాలు చూసుకున్నాం! ఈ లోపు కామేశ్వరమ్మ(ఆయన భార్య) గారు
భోజనాలు వడ్డించేసి మమ్మల్ని పిలిచారు.
ఒక నాల్గు రోజులు గడిచే సరికి మా జీవితాలు మా చేతుల్లో లేకుండా
పోయాయి. శాస్త్రి గారి ప్రమేయం లేకుండా ఏదీ జరగడం లేదు."ఏవిటయ్యా, సంధ్య వార్చలా ఇంకా?" అనడిగేవాడు
మా వారిని.
"పని మనిషిని వంటింట్లోని రానివ్వకూడదు. రోజూ వంటిల్లు కడగాలి" అని
చెప్పారు నాకు. మేము ఇద్దరం ఆఫీసులకి వెళ్లినపుడు మాక్కూడా కూరలు కొనేసి ఏ రోజు ఏం
తినాలో కూడా వాళ్ళే నిర్ణయించేవాళ్ళు.ఆదివారాలు ఇంట్లో ఉండాలంటే భయం!
స్నేహితులొస్తే వాళ్లతో మాట్లాడాలంటే
భయం! (అసలు ఆ కర్టెన్లు చూసి భయపడి స్నేహితులు రావడం మానేశారు
లెండి!) మా లివింగ్ రూముకీ, వాళ్ళింట్లో ఒక గదికీ కామన్ గోడ! దానితో మేము
ఏమి మాట్లాడుకుంటున్నా సరే శాస్త్రి గారు ఆ రూంలోంచే మా మాటల్లో పాలు
పంచుకుంటుండేవాడు. అది మరీ దారుణంగా ఉండేది.టివీ కార్యక్రమాల గురించి కూడా మాట్లాడ్డానికి లేదు.
పక్క గదిలోంచి శాస్త్రి గారు "ఆ, ఇప్పుడెక్కడున్నాయి, మంచి ప్రోగ్రాములు! రామానంద సాగర్
తీసిన రామాయణం లో అసలు సీత .." అని ఆపకుండా అరగంట
మాట్లాడేవాడు.
అందువల్ల మేం విసిగిపోయి, ఆదివారం మధ్యాహ్నం దూరదర్శన్లో వచ్చే బధిరుల వార్తల్లో లాగా గుప్పెళ్ళు మూసి తెరుస్తూ, గాల్లో గుండ్రాలు చుడుతూ, నెత్తి మీద రౌండ్లు చుట్టుకుంటూ, వేళ్ళతో అంకెలు లెక్కెడుతూ కమ్యూనికేట్ చేసే విధానం ప్రాక్టీస్ చేసాం!
కామేశ్వరమ్మ గారు "అబ్బాయి స్నేహితులు వచ్చినప్పుడు నువ్వెందుకూ అక్కడ, మా
ఇంటికి రావే తల్లీ! " అనేది.
అప్పుడప్పుడూ "ఇవాళ ఆఫీసుకు సెలవెట్టు! ఫలానా రాజేశ్వరి గారు పదహారు
ఫలాల నోము నోచుకుంటున్నారు. నీకు వాయనం ఇమ్మన్నాను. మధాహ్నం వస్తారు"
అని చెప్పేసేది.
"నాకు ఆఫీసులో పనుందండీ, కుదరదు" అని చెపితే " ఏం పనీ! అసలు హాయిగా ఇంటిపట్టున కూచోక అసలు నీకుద్యోగాలెందుకే పిచ్చితల్లి!" అనేది.
ఆ చుట్టుపక్కల వీధిలో ఎవరు ఏ నోము నోచుకున్నా వాయనాలివ్వాల్సిన
ముత్తైదువుల జాబితాలో నాకు తెలీకుండా, చెప్పకుండా నా పేరు ఇచ్చేసింది.
మేమిద్దరం ఎక్కడికన్నా బయలు దేరుతుంటే చాలు, "ఆగమ్మా, లక్ష్మి గారు
వస్తారు ఇవాళ!గ్రామ కుంకుమ నోము నోచిందావిడ" అనేది.
తప్పించుకు పోవడానికి వీల్లేదు.వాకిట్లోనే అరుగు మీద చేరో వైపూ కూచుని
ఉండేవాళ్ళు మిస్టర్ అండ్ మిసెస్ శాస్త్రి! ఇంకా విడ్డూరమైన సంగతి మేము ఏ షాపింగ్ కో బయలు దేరుతుంటె మాతోపాటు వచ్చేవాళ్ళు. నా చీరెలు ఆవిడే సెలెక్ట్ చేసిందో సారి!
క్షీరాబ్ది ద్వాదశి నోము రోజు బలవంతంగా ఉపవాసం ఉంచారు నన్ను.
తప్పించుకోడానికి ఆదివారం అయింది ఆరోజు. సాయంత్రానికి కళ్ళు తిరిగి పడిపోయాను.
అప్పుడు కూడా పూజయ్యేదాకా ఏమీ తినడానికి వీల్లేదన్నారు శాస్త్రి గారు.

ఇహ ఇల్లు మారక తప్పలేదు. నాలుగు నెలలు మా జీవిత రిమోట్లు వాళ్ల చేతిలో
పెట్టి బతికేసాం!
మరో నెలకు ద్విశ్రీ గాడు వచ్చాడు చాటంత మొహంతో!"ఒరేయ్,నీకు శాస్త్రి గారిల్లు గురించి ఎవరు చెప్పార్రా! అమ్మో నరకం రా బాబూ" అన్నాను.
వాడు విలాసంగా కాళ్ళుపుతూ "ఆ సంగతి నాకెప్పుడో తెలుసు! అసలు మీరే నాలుగు నెల్లుంది అక్కడ.ఇంతకు ముందు అందరూ నెలకో రెణ్ణెల్లకో ఖాళీ చేసారు! సారీ, పారిపోయారు . ఆయన పేరు T.S.Sastry కదా! అందరూ ఆయన్ని ముద్దుగా TroubleSome Sastry అని పిలుస్తారు" అని చెప్పాడు.
నాకు మాట రాలేదు.
"మరి నీకేం మాయరోగమొచ్చి మమ్మల్ని చేర్చావు అక్కడ!నీ మొహం తగలెయ్య,
మీ నాన్నతో చెప్తానుండు" అన్నాను.
"సారీ అక్కా, అ రోజు మీరు నా కవిత్వం బాగా లేదని తిట్టారుగా! నాకు
కోపం వచ్చి, చిన్న రివెంజ్ తీసుకోవాలనుకున్నా! అందుకే....." అని నవ్వి
నవ్వి చచ్చాడు.
ఆరోజు వాడికి కోపం ప్లేట్లో తిట్ల టిఫిను, శాపనార్ధాల భోజనం దండిగా
వడ్డించాను. ద్విశ్రీ గాడు సాయంత్రం రూముకి బయలుదేరుతూ "చెప్పడం మర్చిపోయానే
అక్కా!మీరిద్దరూ ఇచ్చిన పుస్తకాలు బాగానే పనికొచ్చాయి. ఫలానా ఊర్లోని
కళాపీఠం వాళ్ళు పెట్టిన కవితల పోటీల్లో నాకు మూడో బహుమతి
వచ్చింది." అంటూ ఒక నోట్ బుక్ తీశాడు."ఇదే ఆ కవిత" అంటూ!నాకు ఆశ్చర్యం వేసింది.
"పోనీలే బాగుపడ్డాడు" అనుకుంటూ పుస్తకం లాక్కుని
చూశాను.
"ప్రియా ఎన్నాళ్ళీ నిరీక్షణ " అంటూ మొదలైంది కవిత.

నాకు సైడ్ లోయర్ బెర్తు ఎందుకొద్దంటే.....!

కొన్ని కొన్ని అదృష్టాలు అందరికీ పట్టవు! అవి పట్టాలంటే పెట్టి పుట్టాలి! నేను ఆ కోవలోనే బాగా పెట్టి పుట్టేశాను మా అమ్మకి! అవి చూసేవాళ్ళకి పెద్ద 'విషయాలు ' గా అనిపించవు గానీ అందులోని మజా అనుభవిస్తేనే గానీ తెలియదు లెండి!

నేను సిటీ బస్ నించి సెమీ లగ్జరీ బస్ దాకా(వోల్వో లో ఎండ సమస్య ఉండదు కాబట్టి వాటిని వొదిలేసాను) ఎప్పుడెక్కినా, కరెక్టుగా ఎండ వచ్చి మొహాన్ని కాల్చేసే దిశలో కూచుంటాను. కాసేపటికి అనుభవమై, లేచి సీటు మారదామనుకుంటే అప్పటికే బస్సు నిండిపోయి, నేను లేస్తే నా సీటు ఆక్రమించడానికి పదిమంది రెడీగా ఉంటారు.
అలా ఒకసారి నేను హైదరాబాదు నుంచి మా వూరెళ్లడానికి(ఆరు గంటల ప్రయాణం)ఏప్రిల్ నెల్లో బస్సెక్కి ఎప్పట్లాగానే ఏ దిక్కు ఎటో అంచనా వెయ్యడం చాతకాక, డ్రైవరు వెనకాల మూడో సీట్లో కూచున్నాను. బస్సు వూరు దాటే సరికి మొహం మాడిపోవడం మొదలెట్టింది. ఎలాగో మధ్యాహ్నం అయ్యాక, సంతోషించాను,

"అమ్మయ్య, ఇహ పొద్దు పడమరకు వాలుతుంది కాబట్టి ఎండ అటువేపు వాళ్లమీద పడుతుంది" అని! నార్కెట్ పల్లి దాటాక బస్సు సడన్ గా వేరే దిశలో ప్రయాణించడం మొదలెట్టింది. సో, మళ్ళీ ఎండ మొత్తం నాకే!
అలా సాయంత్రం దాకా ఎండలో వడియం లాగా వేగిపోయాను.

ఇంకో అదృష్టం...మఫిసిల్ బస్సుల్లో డ్రైవరు వెనకాల రెండో సీటుకి అద్దం ముందుకీ వెనక్కీ జరపడానికి వీల్లేకుండా బిగించి ఉంటుంది.(అదొక్కటే అలా ఎందుకుంటుందో)
మా వూర్నించి ఎప్పుడు గుంటూరెళ్ళినా కరెక్టుగా నేను అదే సీట్లో కూచుంటాను. గంట ప్రయాణమే అయినా బయటినించి గాలి రాకుండా, మచ్చలు పడ్డ అద్దంలోంచి బయటి ప్రకృతిని పరిశీలించడం ఎంత చిరాగ్గా ఉంటుందో!

మరో యాధృచ్చికం.....నేనెప్పుడు Domestic flight ఎక్కినా నాకెప్పుడూ విమానం రెక్క మీద సీటే దక్కుతుంది!గంటా రెండు గంటల ప్రయాణంలో కూడా దూది పింజల్లాంటి మబ్బుల్ని చూస్తూ, నారదుడెక్కడైనా కనపడతాడెమో అని వెదుకుదామంటే నాకెప్పుడూ ఆ చాన్స్ రాలేదు.వెర్రి మొహమేసుకుని విమానం రెక్క మీద బోల్టులు లెక్కెడుతూ కూచుంటా!

అసలన్నిటికంటే పెద్ద దరిద్రం ఏంటంటే రాత్రి రైలు ప్రయాణాల్లో సైడ్ లోయర్ బెర్తు దొరకడం! నేను ఒక వెయ్యి సార్లు రైలు ప్రయాణం చేసుంటే , కనీసం 970 సార్లు నాకు సైడ్ లోయర్ బెర్తే! ఇది చూడ్డానికి వెడల్పుగా, సుఖంగా ఉంటుంది గానీ ఇందులో సుఖం అనుభవిస్తే గానీ తెలీదు. సైడ్ లోయర్ బెర్తు మీద వాళ్ళు రైల్లో ఉన్న మిగతా బెర్తుల వాళ్లందరికీ లోకువే!

మొదటి విషయం...అది సీటుగా ఉన్నప్పుడు ఇద్దరూ ఎదురెదురుగా కూచోడానికి ఇరుగ్గా ఉంటుంది, కాళ్ళు పెట్టుకోడానికి. అలాగని దాన్ని బెర్తుగా మార్చామనుకోండి,నడుము విరిగిన వాళ్లలాగా వెనక్కి ఆనుకుని కూచోవాలి. లేదా కాళ్ళు చాపుకుని కూచోవాలి. దారి పక్కనే ఉంటుంది కాబట్టి, అటూ ఇటూ టాయిలెట్ల కొసం తిరిగేవాళ్లకో, రైలు బయలుదేరిన అరగంట వరకూ కూడా తమ సీటెక్కడో కనుక్కోలేక లగేజీతో సహా తిరిగే వాళ్ళకో మనం బలవ్వాలి! ఎడాపెడా తగిలేస్తూ ఉంటారు. కనీసం తిరిగి కూడా చూడరు.

కాఫీలు, టీలు, సమోసాలు, సెనగల మసాలాలు అమ్మేవాళ్ళందరికీ మన సైడు లోయరు బెర్తు వేదిక!
"కొంచెం జరగండి" అని, మనం జరిగామో లేదో కూడా చూడకుండా కాలే కాలే స్టీలు కాఫీ కాన్ మనకు ఆనించి పెట్టి అవతల బెర్తు వాళ్లకు కాఫీ వొంచుతాడు అబ్బాయి! చురుక్కుమని మనం అవతలికి జరిగితే మన అదృష్టం అన్నమాట.

అక్కడికది అయిందా!పడుకుందామంటే రెండు వైపులా ఎలైన్మెంట్ కుదరదు. ఒకవైపు ఎత్తుగా, రెండోవైపు ఎత్తు తక్కువగా...తెల్లవారే సరికి నడుము నొప్పి ఖాయం!

ఇహ మన పక్క బ్లాకులో వాళ్ళు ఎంతకీ లైట్లార్పరు. ఆ లైట్లేమో మన మొహాన పడుతుంటాయి. పన్నెండైనా గుడ గుడ కబుర్లాడుతుంటారు. వాళ్ళకి మనం కనపడుతుంటాం కాబట్టి వాళ్ళు మెలకువగా ఉన్నతసేపూ మనం ఫ్రీగా పడుకోలేం! అది ఏసీ కోచయితే మన మొహానే ఉంటుంది ఏసీ వెంట్!

ఇంకో సంగతి ఏమిటంటే మన బ్లాకులోని మూడు అప్పరు బెర్తుల వాళ్ళూ(కొండొకచో మిడిల్ బెర్తుల వాళ్ళూనూ)మన బెర్తు ను ప్రథమ సోపానంగా ఉపయోగించి పాపం వాళ్ల బెర్తులెక్కుతారు. ఈ లోపు మనం పడుకున్నామనుకోండి, మన కాళ్ళూ, జుట్లూ తొక్కేస్తే, వాళ్ల పూచీ ఏమీ ఉండదు మరి. అలా ఒకసారి ఒకమ్మాయి మాయా శశిరేఖ లక్ష్మణ కుమారుడి కాలు తొక్కినట్టు నా కాలు తొక్కేసింది. ప్రాణం పోయినంత పనైంది. బూతులొచ్చేస్తాయేమో అన్నంత కోపమొచ్చేసింది, కానీ సింపుల్గా సారీ చెప్పేసింది ఆ పాపాయి మరి, ఏం చెయ్యడం?

మధ్య మధ్య స్టేషన్లలో రైలెక్కినవాళ్ళు కూడా యథాశక్తి మన భుజాలూ, కాళ్ళు విరగ తొక్కేసి(వాళ్ల వాళ్ళ బాగేజీ సహాయంతో) గమ్యం (వాళ్ల బెర్తు) కనిపెడతారు.

అందువలన చేత నాకు సెకండ్ లోయరు బెర్తంటే చచ్చేంత భయం, చిరాకు! ఇదంతా ఎందుకు చెప్పానంటే....వచ్చే నెల్లో సరదాగా ఎటైనా వెళదామనుకున్నాం! ఇందాకా మా వారు ఫోన్ చేసి "ఒక అప్పరూ (తనకి), ఒక సైడ్ లోయరూ (నాకు) ఉన్నాయి...తీసుకోనా" అనడిగారు.
" ఈ ఏడాదంతా వెకేషన్ మాటెత్తకుండా అయినా ఉంటా గానీ, సైడ్ లోయరు తీస్కున్నారంటే, మా పుట్టింటికి తీస్కుంటా వెకేషన్" అని చెప్పాను!
మీరెప్పుడైనా అనుభవించారా సైడ్ లోయర్ బెర్తు సుఖాలు?

కొత్తిమీరకట్ట పాకం

కాలేజీ రోజుల్లో నేను చదివింది కామర్స్ అయినా నాకు మాత్రం తెలుగు అంటే ప్రత్యేక అభిమానం ఉండటం వల్ల బిఏ స్పెషల్ తెలుగు వాళ్ల క్లాసులకు కూడా వెళుతుండేదాన్ని!
మాస్టారు మాకొచ్చే మాస్టారే కాబట్టి సమస్య లేదు.
అలా నేను చాలా సార్లు నా ఆడిటింగ్ క్లాసులు ఎగ్గొట్టి వాళ్ల తెలుగు క్లాసుల్లో కూచునేదాన్ని.

ఒకరోజు నేను వెళ్ళేసరికి మాస్టారు(శ్రీ పళ్ళె శ్రీనివాసాచార్యులు గారు)కదళీ పాకం గురించి చెపుతున్నారు. ఆయన చాలా సీరియస్ గా సబ్జెక్టులో మునిగిపోయి కదళీపాకానికి ఉదాహరణలు చెపుతుండగా,
'ఎద్దు సబ్బు '(క్షమించాలి, అతగాడి అసలు పేరు నాకు తెలియదు గానీ రోల్ నంబర్ మాత్రం 501.అందుకే అలా పిల్చేవాళ్ళం) అనే కుర్రాడు లేచి,
"సినిమా పాటల సాహిత్యాన్ని ఏ పాకం అని పిలవొచ్చు మాస్టారూ" అనడిగాడు.
ఆయన తడుముకోకుండా "కొత్తిమీర కట్ట పాకం అని పిలవొచ్చు నాయనా" అన్నారు.
అతడి ప్రశ్న పట్ల ఉత్సాహం చూపించని మేము, మాస్టారి సమాధానం విని అప్పుడు కుతూహలపడ్డాం, ఎందుకో తెలుసుకోవాలని.

"ఎందుకంటే ఇవాల్టి సినిమా పాటలని సాహిత్యం వినకుండా ట్యూన్ వింటే ఆహ్లాదంగా ఉంటుంది. అర్థాలు వెదికామా వాంతొస్తుంది. కొత్తి మీర కూడా అంతే! ఆకు వాసన చూస్తే మహత్తరంగా ఉంటుంది. నలిపి చూస్తే నల్లి చచ్చిన కంపు కొడుతుంది" అని వివరణ ఇచ్చారు మాస్టారు.

ఇందాక ఒక పాట వింటుంటే 'బావుందే ' అనిపించింది. నాకుగా పాడుకోబోతే అసభ్యంగా తోచి ఆపాల్సివచ్చింది.మాస్టారిని తల్చుకోక తప్పలేదు.