ముళ్ళపూడి మనసు పూల కన్నా మెత్తన

ఒక రచయిత, లేదా కవి మనకు ఇష్టుడైనపుడు, ఆయన రాతలు మనకి ఎంతగానో నచ్చినపుడు వారు వ్యక్తిగతంగా ఎలా ఉంటారో కూడా తెలుసుకోవాలనే కుతూహలం కల్గుతుంది సహజంగానే! శ్రీ శ్రీ కవిత్వం చదివిన మత్తులో అనంతం చదివాక సగం మత్తు దిగిపోయింది. సరోజా శ్రీ శ్రీ రాసిన "సంసారంలో శ్రీ శ్రీ" చదివాక ఎటూ కాని అయోమయంలో పడ్డా!

బాపూ రమణలిద్దరూ భేషజాల్లేని అసలు సిసలు తెలుగు వాళ్ళుగా, తెలుగు నుడికారానికి , తెలుగు తనానికి కేరాఫ్ అడ్రసులుగా అంగీకరిస్తాం అందరమూనూ! కోతి కొమ్మచ్చి చదివాక రమణ వ్యక్తిత్వం, ఆత్మాభిమానం మరింత స్పష్టంగా తెలుస్తాయి. అయితే వారి వదాన్యత, వినయం వంటి విషయాలను వారు చెప్పుకోరు కాబట్టి ఇంకెవరైనా చెప్తే తెలుసుకుని సంతోషిస్తాం! అలాంటిదే ఈ సందర్భం!

రమణ గారి వెన్నలాంటి మనసుని ఆవిష్కరించే ఒక సన్నివేశాన్ని ఢిల్లీలో తెలుగు ప్రొఫెసర్ గా ఉన్న డాక్టర్ ఏల్చూరి మురళీధర్ రావు సాక్షిలో రాసి అందించారు. ఇది చదివాక రమణగారికి మనసులోనే నమస్కరించకుండా ఉండలేకపోయాను. కష్టంలో చేయి అందించే వారికెప్పుడూ నేను శిరసు వంచి నమస్కరిస్తాను. చదవండి మీరు కూడా!

బాపు మనసుకు శాంతి లభించు గాక !

రమణ లేని బాపు ! 

 అవును, ఇక బాపు .......రమణ లేని బాపు! 

పొద్దున్నే ఐదుంపావుకి చల్లని వేళ....పాటలు వింటూ వాకింగ్ కెళ్తుంటే అరిపిరాల గారి నుంచి వచ్చిన మెసేజ్ నిజంగా ఒక్క క్షణం అర్థం కాలేదు. "mullapudi venkata ramana no more" అని కనపడుతోంది ఫోన్లో! అర్థమైన మరుక్షణం మనసులోకొచ్చిన ఆలోచన

"మరి బాపు...? బాపుకెలా ఇప్పుడు? బాపు... బాపు"

ఎంతమంది అదృష్టవంతులుంటారిలా? బాపులా?.....రమణలా......!

సృష్టిలో తీయనిది స్నేహమే నని (ఆ మాటంటే వాళ్ళొప్పుకోరు.."తీయనిది  ఎందుకైందీ? మేం తీసేశాం" అంటారు) నిరూపించిన సజీవ సాక్ష్యాలు వాళ్ళు!

చిన్న నాటి స్నేహాన్ని ఎన్నాళ్ళయినా ఎన్నేళ్ళయినా నిలుపుకునేవారుంటారేమో!

కాని ఒకటే మాటగా, ఒకటే జీవితంగా, ఒకటే ఆలోచనగా ఒకే చోట ఒకే వూర్లో కుటుంబాలతో సహా కల్సిపోయి విడదీయలేని జంటగా బ్రతికిన అరుదైన మనుషులు వాళ్ళు.

బుడుగు, రాధ, గోపాలం,బామ్మ, పంచవటి కాలనీ,.........మధ్య తరగతి సౌందర్యాన్ని తన కళ్ళతో.... బాపు కుంచెతో ఆవిష్కరించిన వాడు, ఏడుపదులు దాటిన వయసులో హైస్కూలు కుర్రాడిలా  కోతికొమ్మచ్చి ఆడుతున్నవాడు,ఎంత ఎదిగినా మధ్యతరగతిలో ఒదిగిన వాడు....

ఒక్కోసారి కొన్ని సంఘటనలు అలా జరిగిపోతుంటాయి. జీవితకాలం లేటైపోతుంటాయి. ఈ మధ్య శంకర్ గారి బ్లాగులో చదివినపుడు "అవును, ఇప్పటికే ఆలస్యం చేశా! ఈ సారి చెన్నై వెళ్ళినపుడు వీళ్ళిద్దరినీ చూడాలి" అనుకున్నాను!

చాలా చాలా ఆలస్యమైపోయింది. ఇక కలవాలని లేదు. రమణ లేని బాపునీ, బాపు లేని రమణ నీ ఊహించుకోలేం కదా!

మనం సరే,  బాపు?

ఏదో ఆలోచన బుర్రలో మెరిసిన క్షణాన "అది కాదు రమణా." అంటూ పక్కకి చూస్తారేమో!

రమణ గారి ఫోన్ కి రింగ్ చేసి "అరె....ఇక రమణ లేడుగా"అని ఉస్సురని కూలబడతారేమో!

అయ్యో, బాపు గారూ , ఎలా? ఎలా? ఎలా మీ బాధను పంచుకోవడం?

 వాళ్ళిద్దరినీ , ఒకే చోట వాళ్ళిద్దరినీ చూసినపుడు  నాకు ఈపాట.గుర్తొస్తూ ఉండేది

రమణ ఇక లేరు

బాపు మనసుకు శాంతి లభించు గాక !